No walk of shame!

(English below) 

Lopen gaat goed! Ik ben net lekker een eindje wezen lopen met Keira. Op de terugweg kwam ik langs een terrasje. Ik hoorde ze al smoezen. Toen Keira even in een perkje stond te snuffelen, hoorde ik er eentje zeggen: "Moet je kijken... die enkels onder die legging!" Het viel me zo verkeerd! Ik draaide me om en keek hem recht aan. "Dit is een drukpak en als jij die aan zou trekken, zien je enkels er ook zo uit. Maar ga lekker door met bodyshamen, joh! Voorlopig ben ik lekker aan de wandel en jij zit te zuipen. Wie is er nou goed bezig? Goedenávond!" Onder het genot van een lachsalvo liep ik door. Heerlijk! 

Normaliter ben ik niet zo adrem en bedenk ik later pas wat ik had moeten zeggen. Nu niet, had hij even pech: stond-ie zelf voor lul. Thuis heb ik Ron gevraagd om een foto te maken. Toch even nieuwsgierig wat hij zag. Nou nou... 

The walking’s going well! I’ve just been for a lovely long walk with Keira. On the way back, I passed a café terrace. I could already hear them whispering. When Keira stopped to sniff around a flowerbed, I heard one of them say: “Look at that… those ankles under those leggings!” It really rubbed me up the wrong way! I turned round and looked him straight in the eye. “This is a compression suit, and if you were to put one on, your ankles would look just the same. But carry on with your body shaming, mate! For now, I’m the one that's out for a lovely walk and you’re sitting there drinking. Who’s the one doing the right thing? Good evening!” Amidst a burst of laughter, I walked on. Lovely! 

Normally I’m not that quick-witted and it’s only later that I think of what I should have said. Not this time, though – he was out of luck: he’d made a complete fool of himself. Back home, I asked Ron to take a photo. I was curious to see what he’d seen. Well, well...

11 days post-op

(English below) 

Hoera, eindelijk wat afgekoeld, dus tijd voor een update. Goed nieuws deze keer gelukkig. Het herstel verloopt voorspoedig. De oplossing met het stukje padding tussen het drukpak werkt goed. Het pak uit ’s nachts geeft voldoende tijd om mijn huid weer even bij te laten komen. Ik probeer het ongeveer half om half te doen: 12 uur dragen, 12 uur uit. Mijn huid is wat rustiger. De verkleuring trekt al aardig weg, ook dankzij arnica-druppels die ik dagelijks neem. De wondjes zijn dicht, dus ik hoef geen pleisters meer te plakken. 

Ik ga 2x per week naar Maureen voor massage, o.a. om het lymfesysteem te stimuleren (dat zorgt voor de vochtafvoer). Het is op bepaalde plekken nog wel hard en dik: met name aan de linkerkant boven, waar er tot vrij hoog lipoedeemvet is weggehaald. 

Ik zie het verschil deze keer wat minder duidelijk, maar ik hoor het wel van anderen. Dat komt natuurlijk ook omdat het nog gezwollen is. Het duurt sowieso een jaar voordat het échte resultaat zichtbaar is. Ik voel wel verschil qua huidstructuur tussen de voorkant (die nog niet gedaan is) en de rest van mijn bovenbenen. 

Bewegen gaat goed. Ik heb geen problemen met lopen. Het opstaan en gaan zitten is erg gevoelig, maar als ik eenmaal op gang ben voel ik weinig belemmering. Steeds wat meer, steeds wat verder. Ik ben nog wel erg moe, maar hopelijk wordt dat weer minder als ik de antibioticakuur af heb. Nog 3 dagen; ja ik tel af! 

P.S. Met Ron gaat het (erg) langzaam wat beter, met ups en downs. Mij helpen is wel een belasting en hij werkt ook als het gaat. Dus blijf hem alsjeblieft ook meenemen als je aan me denkt, een kaarsje brandt o.i.d.

design by HerRootedWellness

Hooray, it’s finally cooled down a bit, so it’s time for an update. Good news this time, thankfully. My recovery is going well. The solution of placing a piece of padding between the compression suit is working well. Taking the suit off at night gives my skin enough time to recover. I’m trying to do it roughly half and half: 12 hours on, 12 hours off. My skin is a bit calmer. The discolouration is already fading quite a bit, partly thanks to the arnica drops I take every day. The little wounds have closed, so I don’t need to use plasters anymore. 

I go to Maureen twice a week for a massage, to stimulate the lymphatic system (which helps drain fluid), amongst other things. It’s still quite hard and thick in certain places: particularly on the upper left side, where lipoedema fat was removed quite high up. 

I can’t see the difference as clearly this time, but I do hear it from others. That’s probably because it’s still swollen. It takes a year anyway before the real results are visible. I do feel a difference in skin texture between the front (which hasn’t been treated yet) and the rest of my upper legs. 

Moving around is going well. I have no trouble walking. Standing up and sitting down is very sensitive, but once I’m moving, I feel little hindrance. A little more each time, a little further each time. I’m still very tired, but hopefully that will ease off once I’ve finished the course of antibiotics. Just 3 days to go; yes, I’m counting down!

P.S. Ron is getting (very) slowly better, with ups and downs. Helping me is quite a strain on him, and he works when he can. So please include him when you think of me, or light a candle, etc.

1 week update

(English below) 

Vandaag was een stuk fijner gelukkig! Ik had mijn post van gisteren ook op Facebook gezet en er waren zoveel lieve reacties. Dat deed me echt goed! Ik schrijf in principe voor mezelf, maar ik zet het niet voor niets online. Het is fijn dat er daadwerkelijk mensen alles lezen en de moeite nemen een berichtje achter te laten. 

Vannacht geslapen als een roos. Ik ben weer rustiger maar ook nog wel heel moe. Vanmorgen had ik de reguliere afspraak met Maureen. Ze vond dat het er naar omstandigheden goed uitzag. Ze heeft mijn lymfesysteem extra geactiveerd, want zo wordt het vocht afgevoerd. Een voorzichtige eerste massage was goed te doen. Ze heeft me geholpen het drukpak aan te trekken. Op de gevoelige plek heeft ze er een stukje padding onder gedaan. Kijken hoe dat gaat. Normaal zet ze dat vast met tape, maar dat gaat nu niet. Dus een paar keer per dag even checken of het nog goed zit. 

Vanmiddag kwamen Janna en Gerard namens de linedance-groep een mooie plant en een kaart brengen. Ik heb het einde-seizoens-etentje en de laatste avond van het seizoen gemist, maar we zien elkaar weer in september. Het was gezellig, fijn om mensen te zien en even andere aanspraak te hebben. 

Na het eten heb ik Keira uitgelaten en een halfuurtje geleden weer. Na een fikse onweersbui en regen was het heerlijk buiten. Het lopen ging ook prima. Ik heb net het drukpak uitgedaan. De padding zat nog redelijk goed. De gevoelige plek zag er beter uit. Het is wel heel hard, maar dat zal wondvocht zijn. Het zit precies in de overgang van mijn been / buik / heupen, dus buigt alle kanten mee. Ron heeft ook de rest geïnspecteerd en het zag er na 12 uur drukpak redelijk uit. Wel fijn dat het nu weer even rust krijgt om bij te trekken. 

Thankfully, today was much better! I posted yesterday’s entry on Facebook too, and there were so many lovely comments. That really cheered me up! I mainly write for myself, but there’s a reason I put it online. It’s nice to know that people actually read everything and take the trouble to leave a comment. 

Slept like a log last night. I’m feeling calmer again, but still super tired. This morning I had my regular appointment with Maureen. She thought things were looking good, considering the circumstances. She gave my lymphatic system an extra boost, as that helps drain the fluid. A gentle first massage went well. She helped me put on the compression garment. She put a bit of padding on that sore spot. We’ll see how that goes. Normally she secures it with tape, but that’s not possible at the moment. So I’ll just need to check a few times a day to make sure it’s still in place. 

This afternoon, Janna and Gerard came by on behalf of the line-dancing group to bring a lovely plant and a card. I missed the end-of-season dinner and the last evening of the season, but we’ll see each other again in September. It was lovely, nice to see people and have a bit of company. 

After dinner, I took Keira for a walk and did so again half an hour ago. After a heavy thunderstorm and rain, it was lovely outside. The walk went well too. I’ve just taken off the compression garment. The padding was still in reasonably good place. The sensitive spot looked better. It is very hardened, but I guess that’s wound fluid. It is right at the junction of my leg, belly and hips, so it bends in all directions. Ron also inspected the rest of it and it looked reasonable after 12 hours in the compression garment. It’s nice that it’s getting a bit of a rest now to recover though.

Off-day

(English below) 

Wat een klotedag… Waar moet ik beginnen? Gewoon bij het begin dan maar. 

Toen ik vanmorgen het drukpak uittrok om de pleisters te verschonen, schrok ik van mijn heupen. Vooral links zag ik een beginnende smetplek (nog net niet) en een zeer geïrriteerde huid die al pikkerig (open) begon te voelen. De schrik sloeg me om het hart. Neeeeee, niet weer! De ellende van de vorige keer kwam direct boven. Ik zag mijn geest alweer dwalen. Dit kon zo niet verder. Mijn extreem gevoelige huid protesteerde luid en duidelijk. Als ik ‘gewoon’ het drukpak weer aan had getrokken, zou het fout gaan. Maarja, ik móet het aan: voor de onderhuidse hechting, tegen de zwelling en om het vocht te reguleren. Hoe nu verder?? Geen flauw idee. Ik zat er echt doorheen. 

Ik heb Joost gebeld (normaliter app ik altijd), maar die was helaas niet bereikbaar. Toen heb ik huilend Maureen gebeld. Ze kon gelukkig even aan de lijn komen. Ze heeft uiteindelijk met Ron gesproken, omdat ik over mijn toeren was en niet uit mijn woorden kwam. In overleg besloten ze: laat het pak even uit, leg je benen verticaal omhoog en dan zou ze na haar laatste afspraak langskomen. 

Ze was er rond half 5. Ik heb alles uitgelegd en ze heeft mijn benen goed bekeken. Ik had gelukkig een foto gemaakt vanmorgen, want inmiddels zag het er alweer wat rustiger uit. Mede daardoor was haar uiteindelijke advies om het pak 's nachts uit te doen om mijn huid bij te laten komen. Dat is te vroeg; in principe is twee weken dag én nacht dragen de norm. Echter, doordat mijn huid dan de tijd heeft om weer bij te komen, lukt het hopelijk om dan overdag wél het pak te dragen. Verder zoveel mogelijk benen omhoog, maar dat deed ik sowieso al. Met dat evenwicht hopen we dat het dan goedkomt. Waarschijnlijk duurt het herstel hierdoor wel langer, maar dat is dan maar zo. 

Na Maureens bezoek kwam ik eindelijk weer een beetje tot rust. Wat ben ik toch gezegend met zo’n fijne fysio-/oedeemtherapeut. Ik ben haar zo dankbaar! Morgenochtend heb ik de reguliere afspraak en dan zal ik dat zeker nogmaals benadrukken. 

Deze dag heeft me volledig gesloopt, fysiek en mentaal. Mijn reactie was volkomen terecht (ik ken mijn lijf/huid het beste!), maar het extreme qua stress en paniek werd waarschijnlijk veroorzaakt door meerdere factoren. De ervaringen van de eerste keer liggen nog vers in het geheugen en de angst voor herhaling kwam in alle hevigheid boven. De pijn, het ongemak, en dan ook nog eens bij deze pleurishitte. De zorgen om Ron, hem niet nóg meer willen belasten. En juist omdat het herstel qua pijn, beweging, etc. eigenlijk heel erg goed gaat, viel het zó tegen. Het overviel me, een aanslag op mijn lijf. Na een avond ontspannen en nu het van me afschrijven gaat het een stuk beter. 

Duimen jullie voor me dat het zo goed gaat? Ik ben al superblij met alle support, maar mocht je tijd en energie hebben: een extra kaars, ritueel, gebed, gedachte of wat dan ook voor mijn herstel is van harte welkom. Dankjewel als je tot hier gekomen bent! 

What a bloody awful day… Where do I start? I suppose I’ll just start at the beginning. 

When I took off the compression garment this morning to change the plasters, I was shocked by the state of my hips. On the left in particular, I saw the beginnings of a rash (just not quite there yet) and very irritated skin that was already starting to feel spotty (open). My heart skipped a beat. Nooooo, not again! The misery of last time came flooding back. I could already feel my mind running away with me. This couldn’t go on. My extremely sensitive skin was protesting loud and clear. If I’d ‘just’ put the compression garment back on, it would go wrong. But then again, I have to wear it: for the subcutaneous adhesion, to combat the swelling and to regulate the fluid. So what now, what to do?? Not the faintest idea. I was really at the end of my tether. 

I rang Joost (I usually text him), but unfortunately he wasn’t available. So, in tears, I rang Maureen. Luckily, she was able to come on the phone for a moment. In the end, she spoke to Ron, because I was in a right mess and couldn’t get my words out. They decided together: keep the compression off for now, put your legs up vertically, and she’d pop round after her last appointment. 

She arrived around half past four. I explained everything and she had a good look at my legs. Luckily, I’d taken a photo this morning, as by then it was looking a bit calmer again. Partly because of that, her final advice was to take the suit off at night to let my skin recover. This is too early; in principle, wearing it day and night for two weeks is the norm. However, as my skin will then have time to recover, hopefully I’ll be able to wear the compression garment during the day. Also, keep my legs elevated as much as possible, but I was already doing that anyway. With that balance, we hope it will all work out. Recovery will probably take longer as a result, but so be it. 

After Maureen’s visit, I finally managed to relax a little. I really am blessed to have such a wonderful physio / oedema therapist. I’m so extremely grateful to her! I’ve got my regular appointment tomorrow morning, and I’ll definitely make sure to emphasise that again. 

This day has completely worn me out, physically and mentally. My reaction was entirely justified (I know my body and skin best!), but the extreme levels of stress and panic were probably caused by several factors. The memories of the first time are still fresh in my mind and the fear of it happening again came flooding back with full force. The pain, the discomfort, and on top of that in this sweltering heat. The worries about Ron, not wanting to burden him even more. And precisely because the recovery in terms of pain, movement, etc. is actually going very well, it was such a let-down. It took me by surprise, an assault on my body. 

After an evening of relaxation and now writing it all down, I’m feeling a lot better. Will you keep your fingers crossed for me that things will go well? I’m already so grateful for all the support, but if you have the time and energy: an extra candle, ritual, prayer, thought or whatever for my recovery is very welcome. Thank you for reading this far!

Hot!

(English below) 

Pff, wat een pokkehitte. Dat maakt het herstel wel driedubbel zo zwaar. Helaas redt Ron het met zijn rug niet om de mobiele airco neer te zetten en aan te sluiten. Het drukpak is ellendig met deze temperaturen, maar helaas nodig dus het is niet anders. Zo jammer dat het koelere weer van de afgelopen 2 weken niet even wat later kwam. Net mijn ‘geluk’ weer dat ik de eerste hittegolf tref aan het begin van mijn herstel. Ik ben normaal al uitgeschakeld bij deze warmte, laat staan nu. 

Ik ben gestopt met paracetamol en de misselijkheid is grotendeels weg. Liever pijn dan dat rotgevoel. Het pak werkt hierin ook niet mee, maar dat mag nog lang niet uit. Bij de antibiotica moet ik wel goed eten, dus ik doe mijn best. Meestal staat het me gewoon tegen. 

Uit de wondjes lek ik niet meer of minimaal; met eilandpleisters is het prima te doen. Het behandelde gebied doet nog wel zeer en het is bont en blauw, maar lopen gaat prima. Ik probeer zoveel mogelijk te bewegen en bij het zitten leg ik mijn benen zoveel mogelijk omhoog. Ik ben zondag al mee geweest om Keira uit te laten. Helaas is het overdag te warm voor me, maar ’s avonds laat maken we wel ons rondje. 

Vanmiddag heeft Ron op de pijnpoli in Hoofddorp injecties in zijn onderrug gehad. Ik kreeg zo’n loodjas aan om erbij te kunnen zijn. Holy shit, alsof ik het nog niet warm genoeg had in mijn drukpak, poeh. De arts wist meteen de pijnlijke plekken te vinden. Nu maar hopen dat het snel gaat werken! 

Joost had inmiddels terug geappt. Ik moet inderdaad langer antibiotica nemen, 14 dagen i.p.v. 5. Dat vind ik wel een prettig idee en gelukkig heb ik er weinig last van. Ik heb het meteen opgehaald bij de apotheek. Veel gelopen vandaag: ziekenhuis, apotheek en zonet ben ik lekker even naar buiten geweest. De zon ging onder en hier aan de kust staat altijd wel een briesje. Heerlijk! Nu ga ik lekker even met mijn benen omhoog wat eten en vooral drinken.

Phew, what a hellish heat. It makes recovery three times as hard. Unfortunately, Ron’s back isn’t up to setting up the portable air conditioner The pressure suit is miserable in these temperatures, but unfortunately it’s necessary so there’s no choice. Such a shame that the cooler weather of the past two weeks didn’t arrive a bit later. Just my ‘luck’ that I’ve hit the first heatwave right at the start of my recovery period. I’m normally already out of action in this heat, let alone now. 

I’ve stopped taking paracetamol and the nausea has mostly gone. I’d rather have the pain than that awful feeling. The compression suit doesn’t help matters either, but I can’t take it off just yet. I do need to eat properly whilst on the antibiotics, so I’m doing my best. Most of the time, I just can’t bring myself to eat much. 

The wounds aren’t oozing any more, or only very slightly; it’s fine with plaster strips. The treated area is still quite sore and it’s all bruised and swollen, but walking is fine. I try to move around as much as possible and when sitting down I put my legs up as much as I can. I already went out on Sunday to walk Keira. Unfortunately, it’s too hot for me during the day, but we do go for our walk late in the evening. 

This afternoon, Ron got injections in his lower back at the pain clinic in Hoofddorp. I had to put on one of those lead-lined coats so I could be there with him. Blimey, as if I wasn’t hot enough already in my pressure suit... The doctor found the painful spots straight away. Let’s just hope it kicks in soon! 

In the meantime Joost had replied to my text. I do indeed need to take the antibiotics for longer, 14 days instead of 5. I’m okay with that, and luckily they don’t bother me much. I picked them up from the chemist straight away. I’ve done a lot of walking today: hospital, pharmacy, and just now I popped outside for a bit. The sun was setting and there’s always a bit of a breeze here on the coast. Lovely! Now I’m going to put my feet up, have something to eat and, above all, have a drink.

Here we go again

(English below) 

Ik was vergeten hoe zwaar de eerste dagen zijn. Nouja, niet echt natuurlijk, maar ik werd wel weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Douchen hebben we net als vorige keer bij Joke gedaan. Die heeft gewoon wat meer ruimte dan onze krappe douche. Maar man man, wat een ellende is het toch om die luiers (absorptiematten) te verschonen. Zeker nu Ron zo’n last van zijn rug heeft. Gelukkig kon Joke ook een handje helpen en uiteindelijk is het gelukt. 

Helaas werd ik toch weer niet lekker in de loop van de dag. Ik ben wat misselijk en heb al sinds de eerste dag een vieze smaak in mijn mond. Van de antibiotica had ik toen ik deze voor het eerst slikte geen last, dus is het toch iets anders misschien. De paracetamol? Het drukpak? Een andere interactie qua medicijnen? Geen idee. Ik heb Joost geappt. Het lukt me niet om veel binnen te houden. Tja, ik ben door die weken stilzitten met wondroos best wel wat aangekomen, maar dit is toch niet de manier om dat weer kwijt te raken… 

Gisteren heb ik me echt door de dag heen geworsteld. Toch in beweging blijven, want dat is belangrijk. Veel plassen, ook helemaal goed! Alleen voelde ik me zó ellendig, bah. En die k*thitte helpt ook al niet echt. Waar ben ik weer aan begonnen... Dat weet ik wel, en ook dat het straks weer beter zal gaan, maar ik was in mineur. Ik had eerder naar bed kunnen gaan, maar dan zou ik in de knoop komen met de medicijnen. Antibiotica om de 8 uur, maar medicijn A mag niet tegelijk, medicijn B minimaal 4 uur na de antibiotica, etc. Yuk, wat een gedoe. ’t Is voor een goed doel zullen we maar zeggen. 

Marco zei na de ingreep trouwens dat ik langer antibiotica moest slikken, maar ik heb gewoon weer voor 5 dagen gekregen. Toch ook maar even aan Joost gevraagd. 

Vanmorgen ben ik zo lang mogelijk blijven liggen, gewoon omdat ik geen zin had om uit bed te komen. Wel steeds even plassen natuurlijk. Van de weeromstuit vergat ik mijn schildkliermedicijnen. Het was al tijd voor de antibiotica, dus maar een keertje overgeslagen en morgen slimmer aanpakken. 

Beneden even gezeten en toen op bed het drukpak uit. Hoera, eindelijk die rotmatten kwijt. Het lekken viel al reuze mee, dus Ron heeft Betadine en eilandpleisters op de wondjes gedaan en nu kan ik in elk geval wat beter bewegen. Joost zei, dat er lekkers en plassers zijn. Klinkt misschien raar, maar ik snap wel wat hij bedoelt. Sommigen lekken veel langer, ik plas veel. Allang best, als dat betekent dat we het met pleisters afkunnen. Het is nog wel bont en blauw. 

Vandaag maar weer een beetje aanmodderen. Ik ben de Kylie documentaire aan het kijken en vanavond is er Formule 1. Elke dag is er weer eentje. Elke dag een beetje beter graag. 😊 

I’d forgotten just how tough the first few days are. Well, not really, of course, but it did bring me back to reality, face the facts. Just like last time, we had a shower at Joke’s. She’s got a bit more space than our cramped shower. But boy, what a nightmare it is to change those nappies (absorbent pads). Especially now that Ron’s having such trouble with his back. Luckily, Joke was able to lend a hand and we managed it in the end. 

Unfortunately, I started feeling unwell again as the day went on. I’m feeling a bit queasy and have had a nasty taste in my mouth since day one. I didn’t have any problems with the antibiotics when I first took them, so perhaps it’s something else. The paracetamol? The pressure suit? Another drug interaction? No idea. I’ve sent Joost a text. I can’t seem to keep much down. Well, I’ve put on quite a bit of weight from sitting still for weeks with erysipelas, but this isn’t the way to lose it again… 

Yesterday I really had to drag myself through the day. Still, I made sure to keep moving, because that’s important. Going to the loo a lot, great too! It’s just that I felt so awful, ugh. And this bloody heat isn’t helping either. What have I got myself into again… I know that, and I know things will get better soon, but I was in a bit of a slump. I could have gone to bed earlier, but then I’d have got into a mess with the medication. Antibiotics every 8 hours, but medicine A can’t be taken at the same time, medicine B at least 4 hours after the antibiotics, etc. Yuck, what a hassle. Ah well, it’s for a good cause. 

By the way, after the procedure Marco said I needed to take antibiotics for longer, but I’ve just been given another 5-day prescription. I thought I’d better ask Joost about it. 

This morning I stayed in bed for as long as possible, simply because I couldn’t be bothered to get up. I did have to pop to the loo every now and then, of course. In the rush, I forgot to take my thyroid medication. It was already time for the antibiotics, so I just skipped a dose and will be more careful tomorrow. 

Sat downstairs for a bit and then took the compression suit off in bed. Hooray, finally got rid of those awful pads. The leakage wasn’t too bad, so Ron put Betadine and island plasters on the little wounds and now I can at least move about a bit better. Joost said there are ‘leakers’ and ‘peesers’. Might sound strange, but I do get what he means. Some people leak for much longer; I pee a lot. That’s fine by me, as long as it means we can manage with plasters. It’s still a bit battered and bruised though. 

Just muddling through a bit again today. I’m watching the Kylie documentary and there’s Formula One on tonight. Every day brings a new one. A little better every day, please. 😊

Liposuction, part 2

(English below) 

Gisteren de tweede liposuctie, deze keer de buitenkant van mijn bovenbenen en het bijbehorende stuk van de achterkant. Ron heeft nog veel last van zijn rug, dus die is niet meegegaan. Hij heeft Joke en mij afgezet bij de kliniek. Helaas hadden we toch wat oponthoud in het verkeer. We zijn omgereden, dus waren we 10 minuten te laat. Daardoor mocht ik wel meteen doorlopen, dat was eigenlijk ook best prettig. 

Joost heeft me afgetekend met gekleurde sharpies, dus ik zag er weer prachtig uit. Vooral ook met de schattige operatiesokjes en -slip, haha! Het bleek dat het meeste lipoedeemvet bij mij meer bovenaan zat bij mijn heupen/flanken. De verdeling is bij iedereen weer anders. 

Toen was het de beurt aan Marco voor de verdoving. Het was net als de vorige keer: de eerste prikjes voel je even, maar al gauw is het grotendeels gevoelloos. Liter na liter verdovingsvloeistof liep erin, in totaal 10 liter dacht ik. Inmiddels was ook Tieneke gearriveerd, dus mijn dreamteam was weer compleet. 

De vloeistof moest nog ruim een halfuur intrekken. Ondertussen heb ik de berichten, apps, etc. gelezen van iedereen. Zo fijn al die steun! Gebedjes, kaarsjes (zelfs eentje in de Mariagrot in Lourdes), lieve wensen… Ik liet Tieneke het appje lezen van een lieve vriendin, die naast mij ook de artsen en verpleegkundigen een goede en voorspoedige werkdag wenste. 

Tijd voor de work-out van Joost aka de liposuctie zelf. Dankzij Marco’s goede werk was het wederom prima te doen. Ik voelde wel dat hij bezig was natuurlijk, maar het is meer ongemak dan pijn. Af en toe moest ik even mijn been opheffen en om het goed te beoordelen heb ik een paar keer gestaan tussendoor. Dat is een van de voordelen van plaatselijke verdoving. In totaal is hij ongeveer anderhalf uur bezig geweest. Links is 1900 ml weggehaald en rechts 1700, dus in totaal 3600ml. Tieneke heeft een foto voor me gemaakt van de cilinders met vet. 

Klaar dus! Ik werd weer goed ingepakt met absorptiematten en daaroverheen het drukpak. Dat moet ik weer twee weken dag en nacht aan, en dan nog 2 tot 4 weken overdag. Ondertussen was het best warm, het zweet brak me uit. Sorry voor de zonaanbidders, maar ik hoop dat de hitte weer snel voorbij is. 

Ik kreeg een overheerlijk “Broodje van Marco”: bruin brood met kipfilet, kaas, sla en een lekkere dressing/saus. Jummie, daar was ik wel aan toe. Ondertussen mocht Joke er ook weer bij en we hebben samen op Ron gewacht. Ik lekte wel als een malle. Op mijn heup was ik zeiknat en op andere plaatsen ook. Nouja, laat er maar uitkomen. Alles dat er zo uitkomt, hoeft mijn lichaam niet af te voeren. Ik was best wel heel moe, dus ik heb me op de bank geïnstalleerd. Joke is kip blijven eten. 

Vannacht heb ik redelijk geslapen. Ik ben er wel vaak even uit geweest om te plassen, maar dan viel ik makkelijk weer in slaap. Het is beurs en waarschijnlijk bont en blauw, maar de pijn is te doen. Ik heb antibiotica ter preventie, ik ben meteen weer met arnica gestart en zo nodig paracetamol. Straks ga ik douchen en de absorpiematjes verschonen.

Yesterday was my second liposuction, this time on the outer thighs and the corresponding area at the back. Ron is still suffering a lot from his back, so he didn’t come with us. He dropped Joke and me off at the clinic. Unfortunately, we did run into some traffic delays. We had to take a detour, so we were 10 minutes late. Because of that, I was allowed to go straight in, which was actually quite nice. 

Joost marked me up with coloured Sharpies, so I looked absolutely stunning again. Especially with those cute surgical socks and briefs, haha! It turned out that most of my lipoedema fat was concentrated higher up, around my hips and flanks. The distribution is different for everyone. 

Then it was Marco’s turn to administer the anaesthetic. It was just like last time: you feel the first few pricks for a moment, but soon it’s mostly numb. Litre after litre of anaesthetic fluid went in; 10 litres in total, if I remember correctly. By then, Tieneke had arrived too, so my dream team was complete again. 

The liquid still had to be infused for over half an hour. In the meantime, I read everyone’s messages, apps, etc. Such lovely support! Prayers, candles (even one in the Grotto of Our Lady of Lourdes), kind wishes… I showed Tieneke the message from a dear friend, who, as well as me, had wished the doctors and nurses a good and successful day at work. 

Time for Joost’s ‘workout’ aka the liposuction itself. Thanks to Marco’s good work, it was once again quite manageable. I could feel he was working, of course, but it’s more discomfort than pain. Every now and then I had to lift my leg briefly, and to assess it properly I stood up a few times in between. That’s one of the advantages of local anaesthetic. In total, he was at it for about an hour and a half. 1900 ml was removed from the left and 1700 from the right, so 3600 ml in total. Tieneke took a photo for me of the cylinders filled with fat. 

So, all done! I was wrapped up properly again with absorbent pads and the compression garment over the top. I have to wear that day and night for another two weeks, and then for another 2 to 4 weeks during the day. It was quite warm in the meantime, and I was breaking out in a sweat. Sorry to the sun worshippers, but I hope this hot weather passes quickly. 

I was given a delicious ‘Marco’s Sandwich’: brown bread with chicken fillet, cheese, lettuce and a tasty dressing/sauce. Yum, I really needed that. Meanwhile, Joke was allowed to join me again and we waited for Ron together. I was leaking like crazy. My hip was soaking wet, and other places too. Oh well, let it all come out. Everything that comes out like that doesn’t have to be processed by my body. I was actually quite tired, so I settled down on the sofa. Joke stayed to eat chicken with us. 

I slept reasonably well last night. I did get up quite a few times to go to the toilet, but I fell back asleep easily. It’s sore and probably bruised, but the pain is bearable. I’m taking antibiotics as a precaution, I’ve started taking arnica again straight away, and I’ll take paracetamol if necessary. I’m going to have a shower later and change the absorbent pads.

Tomorrow

(English below) 

Nog een nachtje slapen en dan is het tijd voor mijn tweede liposuctie. Ik mag me melden om 8.30u. Deze keer is de buitenkant (plus rest van de achterkant) van mijn bovenbenen aan de beurt. Ik heb even een plaatje gemaakt, omdat er vaak gevraagd wordt wat de volgorde is. 

Ik kijk ernaar uit én ik kijk er tegenop. Vorige keer viel de ingreep zelf me mee, dus ik hoop dat dat nu weer zo is. Waar ik het meest tegenop zie is weer een drukpak aan, 6 weken waarvan de eerste 2 weken dag en nacht. En helemaal met de tropische temperaturen die voor morgen en het weekend verwacht worden... Hoera, NOT. Maar goed, klagen verandert daar niets aan, dus ik zie wel. Lang leve de airco en ventilatoren! 

Vorige keer had Ron in de aanloop naar de eerste ingreep veel en druk werk. Dat wilden we sowieso anders plannen, maar dat ging al vanzelf. Ron kan veel minder werken (eigenlijk niet…), want hij loopt al weken met ernstige pijn. Eerst een slijmbeursontsteking in zijn schouder en daarna speelde zijn rug weer op. Komende dinsdag heeft hij een afspraak bij de pijnpoli voor een injectie in zijn rug. De laatste was alweer vier jaar geleden. 

Het is straks een beetje de lamme helpt de blinde, of eigenlijk de lamme helpt de andere lamme. We redden ons wel en anders zijn er vast mensen die willen helpen. Na dinsdag gaat het hopelijk weer beter. 

Willen jullie me weer steunen en aan me denken? Brand een kaarsje, zeg een gebed… met de juiste intentie is elke manier welkom. Dankjewel alvast, ik waardeer het echt. Natuurlijk houd ik jullie weer op de hoogte! 

Just one more night’s sleep and then it’s time for my second liposuction. I’m due in at 8.30 am. This time, it’s the outer thighs (plus the rest of the back of the thighs) that are being treated. I’ve made an image, as people often ask about the order of the procedures. 

I’m looking forward to it, but I’m also dreading it. Last time, the procedure itself wasn’t as bad as I’d feared, so I hope that’s the case again. What I’m dreading most is having to wear a compression garment again for six weeks, the first two of which are day and night. And especially with the tropical temperatures forecast for tomorrow and the weekend... Hooray, NOT. Anyway, complaining won’t change a thing, so I’ll just have to see how it goes. Thank gods for the air conditioner and fans! 

Last time, Ron had a lot of busy work in the run-up to the first procedure. We wanted to plan things differently anyway, but that sort of happened naturally. Ron can work much less (actually, he shouldn't at all…), because he’s been in severe pain for weeks. First, he had bursitis in his shoulder, and then his back flared up again. Next Tuesday, he has an appointment at the pain clinic for an injection in his back. The last one was four years ago 

It’ll be a bit like the lame helping the blind, or rather the lame helping the other lame. We’ll manage, and if not, I’m sure there are people who’ll want to help. Hopefully things will be better after Tuesday. 

Would you mind supporting me again and keeping me in your thoughts? Light a candle, say a prayer… with the right intention, any gesture is welcome. Thank you in advance, I really appreciate it. Of course, I’ll keep you updated!

Before and after 2 months

(English below)

Eerst heb ik getwijfeld of ik deze foto wilde plaatsen. Op de Facebook-groepen en andere social media zie je zoveel van die mooie voor en na foto’s van (in mijn ogen) ook ‘voor’ al prachtige benen. Ik heb geen mooie benen en waarschijnlijk worden ze er door de liposucties niet mooier op. Ik heb er nu pas eentje gehad: de binnenkant van de bovenbenen. Pas 2 maanden geleden, dus het is nog lang niet het eindresultaat. Bovendien had ik een vervelende complicatie: mijn altijd al zo gevoelige huid liet los en er ontstond een flinke wond op de plek van die vermaledijde kniekwab. De wond is pas net geheeld, bijna helemaal nu.

Gisteravond stuurde Joost (mijn arts) een foto van voor de ingreep om te laten zien waar ik vandaan kom, om de moed erin te houden. Ik heb meteen een zelfde foto gemaakt om goed te vergelijken. En wow, ik zie het! En toch twijfelde ik dus… Totdat ik in de groep “Liposuctie bij Lipoedeem” onderstaande tekst las en dacht: “Jaaaaaaa! Dit is wat ik bedoel!!! Dit is waarom ik het doe!!!” Precies dit. Want ja, nu al, na alleen die eerste liposuctie en nog niet eens helemaal hersteld, voel ik verschil: minder pijn, makkelijker lopen. Binnenkort gaan we de tweede plannen. En f*ck it, ik plaats de foto’s, want ik ben er superblij mee!

~*~*~*~*~

Er was eens… een weegschaal met grootheidswaanzin. 

Elke ochtend stond ze daar, klaar om een oordeel te vellen alsof ze de baas was van ieders humeur. 

“+1 kilo!” riep ze dramatisch. 

“Paniek!” dacht haar eigenaar. 

“Rustig maar,” fluisterden haar benen… maar ja, wie luistert er nou naar benen? 

Die benen hadden ondertussen hun eigen verhaal. Ze waren jarenlang de stille helden in het leven met . Ze droegen, ze verdroegen, ze deden hun best—ook al deden ze soms gewoon… pijn. Niet zo’n “ik heb gisteren gesport”-pijn, maar die zeurende, vermoeiende, altijd-aanwezige pijn. 

En toen kwam daar: liposuctie. De grote hoop. De spannende stap. De “hoeveel liter vet is er weg???”-vragen. 

De weegschaal sprong meteen op: 

“Vertel! Hoeveel kilo minder?!” 

Maar de benen… die lachten zachtjes. 

“Weet je wat er écht minder is?” zeiden ze. 

“De pijn.” 

De weegschaal snapte er niks van. 

“Maar… maar… de cijfers dan?!” 

De benen rolden met hun (iets lichtere ) knieën: 

“Lieve weegschaal, jij meet kilo’s. Wij meten vrijheid.” 

Vrijheid om zonder zeurende pijn op te staan. 

Vrijheid om een wandeling te maken zonder te denken: “hoe lang hou ik dit vol?” 

Vrijheid om je weer een beetje… jezelf te voelen. 

En ja, misschien zijn ze slanker geworden. 

Misschien passen er andere broeken. 

Maar dat is de bonus. Niet de hoofdprijs. 

Het gaat niet om liters. 

Niet om kilo’s. 

Niet om voor- en na-foto’s alsof je een make-over-programma bent. 

Het gaat om dit: 

Voel jij je beter? 

Heb jij minder pijn? 

Kun jij weer leven in plaats van overleven? 

Dan heb je gewonnen. 

En de weegschaal? 

Die staat inmiddels in de hoek… een beetje sip te zijn. 

Maar hé, ook zij moet leren dat ze niet altijd gelijk heeft. 

Fijne dag! En onthoud: jouw gevoel is belangrijker dan elk getal.

 

At first, I wasn’t sure whether I wanted to post this photo. On Facebook groups and other social media, you see so many of those lovely before-and-after photos of legs that (in my opinion) were already beautiful ‘before’. I don’t have beautiful legs, and the liposuction probably won’t make them any more attractive. I’ve only had one procedure so far: the inner thighs. It was only two months ago, so it’s nowhere near the final result. What’s more, I had a nasty complication: my skin, which has always been so sensitive, started peeling and a large wound appeared where that dreaded knee roll used to be. The wound has only just healed, almost completely now.

Last night, Joost (my doctor) sent a photo from before the procedure to show where I’m coming from, to keep my spirits up. I immediately took a similar photo to compare properly. And wow, I can see it! And yet I still had my doubts… Until I read the text below in the Dutch ‘Liposuction for Lipoedema’ group and thought: ‘Yessssss! This is exactly what I mean!!! This is why I’m doing it!!!” Exactly this. Because yes, even now, after just that first liposuction and not even fully recovered yet, I can feel the difference: less pain, easier walking. We’re planning the second one soon. And f*ck it, I’m posting the photos, because I’m absolutely delighted with them!

~*~*~*~*~

Once upon a time… there was a set of scales with delusions of grandeur. 

Every morning, there she stood, ready to pass judgement as if she were in charge of everyone’s mood. 

“+1 kilo!” she cried dramatically. 

“Panic!” thought her owner. 

“Calm down,” whispered her legs… but then again, who actually listens to legs? 

Meanwhile, those legs had a story of their own. For years, they had been the silent heroes in her life. They carried, they endured, they did their best—even though sometimes they simply… hurt. Not the sort of “I worked out yesterday” pain, but that nagging, exhausting, ever-present pain. 

And then came: liposuction. The big hope. The exciting step. The “how many litres of fat have been removed???” questions. 

The scales jumped straight up: 

“Tell me! How many kilos lighter?!” 

But the legs… they smiled softly.

“Do you know what’s really gone?” they said. 

“The pain.” 

The scales didn’t get it at all. 

“But… but… what about the numbers?!” 

The legs rolled their (slightly lighter) knees: 

“Dear scales, you measure kilos. We measure freedom.” 

Freedom to get up without nagging pain. 

Freedom to go for a walk without thinking: “How long can I keep this up?” 

Freedom to feel a little bit… like yourself again. 

And yes, perhaps they have become slimmer. 

Perhaps other trousers fit now. 

But that’s the bonus. Not the main prize. 

It’s not about litres. 

Not about kilos. 

Not about ‘before and after’ photos as if you were on a makeover programme. 

It’s about this: 

Do you feel better? 

Are you in less pain? 

 Can you live again instead of just surviving? 

Then you’ve won. 

 And the scales? 

They’re sitting in the corner now… looking a bit glum. 

But hey, even they have to learn that they aren’t always right. 

 Have a lovely day! And remember: how you feel is more important than any number.

8 weeks post-op

(English below) 

Alweer 8 weken na de operatie, hoog tijd voor een nieuwe update. In de tussentijd was er gewoon niet zo heel veel te melden eigenlijk. Het herstel gaat goed, maar langzaam. Tenminste, qua lopen en beweging gaat het echt goed. Ik doe alles wat ik voor de operatie deed. Mijn stappen per dag, dansen, lange wandelingen met Keira… geen probleem. Ik loop beter nu mijn benen gewoon tegen elkaar kunnen komen zonder de vetbulten bij mijn knieën. Het viel me zelfs op, dat nu mijn onderbenen elkaar raken als ik loop. Die zijn nog wat dikker van het wondvocht dat naar beneden gezakt is, en ook daar zitten lipoedeem-kwabben. Gelukkig komen die nog aan de beurt (als laatste); wat zal dat schelen! 

De wond op mijn rechterbeen (waar de grootste vetkwab zat) is ein-de-lijk dicht gegaan en slinkt nu redelijk vlot. Links is al helemaal geheeld en hersteld. Het gaat de goede kant op, maar mijn herstel gaat veel langzamer dan gemiddeld helaas. Pas als aan beide benen de huid volledig hersteld is, kunnen we de volgende ingreep plannen. Ik heb gelukkig geen pijn aan de wonden en ook geen last ervan bij het bewegen. De wondverzorging was wel lastig, maar nu het dicht is, hoeft dat gelukkig niet meer. 

Rondom de wond is het nog hard van het onderhuidse wondvocht. Aan de binnenkant van beide bovenbenen zitten nog harde plekken. Daarom moet ik wel nog zoveel mogelijk het drukpak dragen overdag. Na 8 weken (en de eerste 2 weken ook ’s nachts) ben ik dat inmiddels zó spuugzat! Ik heb al gekeken naar een ander soort compressielegging, maar mijn verhoudingen zijn nu zo uit balans, dat ik niet in de standaardmaten pas, zelf niet in de speciale lipoedeemmaten. Ik zit qua omvang op 2 verschillende maten. Als ik er eentje kies, heb ik niet voldoende compressie op de gebieden van de andere maat. Nouja, nog even volhouden dan maar… Zeker wanneer ik veel loop en bijvoorbeeld op mijn dansavond draag ik het pak nog, maar ik neem wel eens een baaldag als ik niet teveel op de planning heb staan. Dat is gewoon even lekker en helpt bij de wondgenezing. 

Even een opmerking voor wie ook lipoedeem heeft en liposuctie overweegt: laat je niet afschrikken door mijn verhaal over de wonden. Dat is echt een uitzonderlijke complicatie. Zowel de arts als de oedeemtherapeute hebben dit nog niet eerder gezien, en die hebben toch al heel wat jaren ervaring. Ik kan alleen maar zeggen, dat ik het nu al alle moeite en de wondellende waard vind, dus laat staan straks ná alle behandelingen en het herstel. 

De afgelopen maand heb ik weer een paar donaties ontvangen op de crowdfunding, Dankjewel lieve donateurs! De donaties maar zeker ook de berichtjes en vragen helpen me enorm om vol te houden en door te zetten. Heb je vragen, stel ze gerust!   

© Marena

Eight weeks have already passed since the surgery, so it's definitely time for an update. In the meantime, there honestly wasn’t that much to report. Recovery is going well, albeit slowly. When it comes to walking and movement, however, things are actually going really well. I’m doing everything I did before the surgery: my daily steps, dancing, long walks with Keira… no problem at all. I walk better now that my legs can come together without the fat bulges around my knees. I even noticed that my lower legs now touch when I walk. They’re still a bit swollen due to wound fluid that has settled downward, and there are also lipoedema nodules there. Thankfully, those will be treated as well (last in line); that will make such a difference! 

The wound on my right leg (where the largest fat deposit was) has finally closed and is now shrinking at a reasonable pace. The left side has already fully healed. Things are moving in the right direction, but unfortunately my recovery is much slower than average. Only once the skin on both legs has fully healed can we plan the next procedure. Thankfully, I’m not in any pain from the wounds and they don’t interfere with movement. Wound care was quite challenging, but now that everything has closed, that’s no longer necessary. 

Around the wound, the tissue is still quite firm due to subcutaneous wound fluid build-up. There are also hardened areas on the inner sides of both thighs. This is why I still need to wear the compression suit as much as possible during the day. After 8 weeks (and the first 2 weeks also at night), I am honestly so fed up with it! I’ve looked into a different type of compression leggings, but my proportions are currently so imbalanced that I don’t fit standard sizes, not even the specialised lipoedema ones. Size-wise, I fall into two different sizes. If I choose one, I don’t get enough compression in the areas that need the other one. So… I’ll just have to stick it out a bit longer. I still wear the garment when I’m very active, such as during long walks or my dance evening, but I do allow myself the occasional “off day” when I don’t have much planned. That feels really good and actually aids healing. 

A quick note for anyone else with lipoedema considering liposuction: please don’t be discouraged by my story about the wounds. This is truly an exceptional complication. Both my doctor and my oedema therapist had never seen anything like it before, and they have many years of experience. Even now, I can say that it has already been worth all the effort and struggles related to the wounds, not to mention how it will feel after all treatments and full recovery. 

Over the past month, I’ve received a few more donations through crowdfunding. Thank you so much, dear donors! Your donations, and especially your messages and questions, help me tremendously to keep going and stay motivated. If you have any questions, please feel free to ask!

Off-day

Vandaag had ik een off-day. Het werd me allemaal even teveel. Het herstel gaat op zich goed. De eerste weken vielen wel tegen, maar toch valt het mee wat ik alweer kan allemaal. Alleen… ik had met heel veel rekening gehouden, maar niet met open wonden op mijn benen. Het schijnt niet vaak voor te komen, maar that’s the story of my life. Als ik die wonden niet had gehad, zou ik superblij zijn met waar ik sta na tweeënhalve week. Maar helaas, ik heb ze wel… De huid is eraf gekomen met de zalf, zoals Joost al gezegd had. Links ziet het daaronder best netjes uit. Ik zie wel dat daar op termijn weer normale huid ontstaat. Rechts is een ander verhaal. Op de plek waar ‘vroeger’ die vermaledijde vetkwab zat, zit nu een lelijke open wond. Alsof de plek niet mooi mag zijn ofzo, maar zo wil ik niet denken. Zowel Joost als Maureen zeggen dat het uiteindelijk goed zal komen; dat zal ook best, maar wanneer is uiteindelijk? Als ik normaalgesproken een wondje op mijn been heb, duurt het al weken voordat dat weg is. Hoe lang moet dit dan wel niet gaan duren..? Ik ben het zo zat, ik baal er ontzettend van. Vandaag ben ik verdrietig en opstandig. Bij Maureen voor de massage brak ik. Gelukkig begreep ze het wel. Het lymfestelsel in mijn benen is nog steeds keihard aan het werk om de onderhuidse wond te herstellen. Het harde van het behandelde gebied duurt meestal wel zo’n 6 weken, dus ik moet nog even. Daarna zou het zo maar ineens sneller beter kunnen gaan met de wonden, omdat de lymfklieren dan weer ‘tijd hebben’ daarvoor. Tja…. ik kan het bijltje er niet bij neer gooien. Er zit niet anders op dan maar gewoon doorgaan met verzorgen en verbinden, en hopen dat het snel beter gaat. So mote it be.

© The Latest Kate

Today I had an off-day. It all became a bit too much for me. The recovery itself is going well. The first few weeks were tough, but even so, it’s surprising how much I’m already able to do again. Only… I had taken a lot into account, but not open wounds on my legs. Apparently it doesn’t happen often, but that’s the story of my life. If I didn’t have these wounds, I would be incredibly happy with where I am after two and a half weeks. But unfortunately, I do have them… The skin has come away with the ointment, just as Joost had said it would. On the left side it looks quite neat underneath. I can already see that normal skin will grow back there in time. The right side is a different story. In the place where that wretched lump of fat used to be, there is now an ugly open wound. As if that spot isn’t allowed to be beautiful, but that’s not how I want to think. Both Joost and Maureen say it will heal well in the end; I’m sure it will, but when is “in the end”? Normally, if I have a small wound on my leg, it already takes weeks to heal. So how long is this going to take…? I’m so fed up with it. I’m really upset about it. Today I feel sad and rebellious. I broke down during my massage with Maureen. Thankfully, she understood. The lymphatic system in my legs is still working very hard to heal the subcutaneous wounds. The firmness in the treated areas usually lasts around six weeks, so I still need a bit more patience. After that, things might suddenly start to improve more quickly, because the lymph nodes will then have more time to focus on the skin healing. Well… I can’t just give up. There’s nothing for it but to keep caring for the wounds, keep changing the dressings, and hope that it will improve soon. So mote it be.

Two weeks post-op

(English below) 

Vandaag is de ingreep precies twee weken geleden. Hoe gaat het? Nou, ik mag niet klagen, maar doe het af en toe toch, haha! Korte samenvatting: 

• Bewegen gaat steeds beter: lopen, dansen 
• Het behandelde gebied voelt nog erg hard en stijf 
• Bont en blauw is nu geel 
• Ik ben nog erg snel moe 
• Darmen lijken heel langzaam weer een beetje op gang te komen 
• Wonden / losse huid bij mijn knieën zijn nog verbonden met zalfkompres 

Vanmorgen ben ik weer bij Maureen geweest. Ze heeft het nu aan de voor- en achterkant gemasseerd. Het wordt wat soepeler, zegt ze. Ik voel dat nog niet echt, maar zolang het de goede kant op gaat, vind ik het goed. Voorlopig staan er afspraken voor 2x per week. 

Thuis hebben we het drukpak weer gewassen en de verbanden verschoond. We hebben kompressen en gaas bijgekocht. Voorlopig zijn we er nog wel even zoet mee. Toen ik Joost foto’s stuurde, antwoordde hij dat mijn benen er al goed uitzien. Hmm, oké. 

Omdat het nu twee weken is, mag ik vannacht voor het eerst het drukpak uit. Ik kijk ernaar uit, maar vind het ook wel een beetje eng. We hebben tubigrip gekocht voor over de kompressen en daarover doe ik een legging aan, gewoon voor de zekerheid. Vandaag leken de zakjes Macrogol eindelijk een beetje te gaan werken, dus misschien lukt het nog wat beter als de druk van mijn buik een poos weg is. Misschien vind je het ‘too much info’, maar ik vind het belangrijk om te vermelden, juist omdat ik het nog nooit van iemand gelezen heb maar toch vast niet de enige ben! 

 -------------------------------

Today marks exactly two weeks since the procedure. How am I doing? Well, I can’t complain, but I still do sometimes, haha! A short summary: 

• Movement is improving: walking, dancing 
• The treated area still feels very hard and stiff 
• The bruising has turned from blue and purple to yellow 
• I still get tired very quickly 
• My bowels seem to be slowly starting up again 
• The wounds / loose skin near my knees are still dressed with ointment compresses 

This morning I had an appointment with Maureen again. She massaged both the front and back of my legs this time. She says it’s becoming more supple. I can’t really feel that yet, but as long as it’s moving in the right direction, I’m happy. For now, appointments are scheduled twice a week. 

At home we washed the compression suit again and changed the dressings. We bought extra compresses and gauze; we’ll be busy with that for a while yet. When I sent Joost some photos, he replied that my legs already look good. Hmm, okay. 

Because it’s now been two weeks, I’m allowed to take off the compression suit tonight for the first time. I’m looking forward to it, but it also feels a little bit scary. We bought tubigrip to go over the dressings, and I’ll wear leggings over that, just to be on the safe side. Today it finally seemed like the sachets of Macrogol were starting to work a little, so perhaps that will improve further once the pressure on my abdomen is gone for a while. You might think that’s too much information, but I feel it’s important to mention, precisely because I’ve never read about it anywhere, and I’m surely not the only one going through this.

Yeehaw!

Vandaag weer een stapje verder. Ron was aan het werk en we verwachtten een paar pakjes, dus heb ik wat langer aan mijn bureau gezeten. Af en toe even rondlopen, wat kleine dingen in huis gedaan. Dat gaat helemaal prima. Vanmiddag bij het schaatsen op de Olympische Spelen moest ik wel weer even met de benen omhoog op de bank. 

Omdat het lopen goed gaat, heb ik besloten vanavond naar linedance te gaan. Ik dacht: gewoon even kijken hoe het gaat. De anderen waren wel verrast dat ik er alweer was. Ik heb rustig een dans meegedaan en dat ging eigenlijk best soepel! Uiteindelijk heb ik best wel wat dansen meegedaan. Alleen snelle draaien durfde ik nog niet aan. Ik denk dat het wel had gelukt, maar ik ben extra voorzichtig. Als ik uit balans raak, doet het meer kwaad dan goed. Nu heb ik een fijne, gezellige avond gehad en lekker af en toe gedanst! 

Today I took another small step forward. Ron was at work and we were expecting a few parcels, so I spent a bit longer sitting at my desk. I got up to walk around every now and then, and did a few small things around the house. That all went perfectly fine. This afternoon, while watching the speed skating at the Olympic Games, I did need to put my legs up on the sofa for a while. 

Because walking is going well, I decided to go to line dancing this evening. I thought: I’ll just see how it goes. The others were quite surprised to see me back already. I joined in for a gentle dance, and it actually went quite smoothly! In the end I joined quite a few dances. I didn’t dare to do any fast turns yet. I think it would probably have been fine, but I’m being extra careful. If I lose my balance, it would do more harm than good. This way, I had a wonderful evening and enjoyed dancing again!

It takes time...

(English below)

Vandaag heb ik bewust wat meer gedaan binnenshuis, meer bewogen, meer gelopen. Dat gaat best goed. Pijn heb ik niet echt. Mijn benen voelen wel zwaar en dik. Ik ben en blijf erg moe, maar daar kan ik wel mee omgaan (al irriteert het me ook mateloos af en toe). Vanavond ben ik voor het eerst alleen Keira uit gaan laten. Het ging gewoon prima qua benen, dus dat wil ik zo snel mogelijk zelf weer doen, als de energie mee wil werken. 

Vanmiddag hebben we de kompressen weer verschoond. We hebben extra gehaald bij de apotheek, zodat we genoeg hebben voor beide plekken. Het was goed blijven zitten. Ik heb weer foto’s gemaakt. De aanblik is wel confronterend. Ik word er telkens verdrietig van. Wat een slagveld… Ik heb Joost weer foto’s gestuurd. Zijn eerste reactie was: “Ha Cora, het ziet er al heel goed uit gek genoeg!” Ik keek echt met verbazing naar mijn telefoon. Huh, echt..? Hij is inmiddels wel gewend aan mijn eerlijke reacties denk ik. Ik stuurde o.a. terug: “Qua 'beter' geloof ik je maar op je woord. Als ik er naar kijk, vraag ik me echt af hoe dit maanlandschap aan rimpels, bulten, groeven en vel ooit nog normale huid kan worden... Jullie hebben er verstand van, dus daar vertrouw ik op.” En zo voel ik het ook echt. 

Wat ik wel besefte, is dat dit tijd nodig zal hebben om te helen. Dat betekent dat de volgende operatie moet wachten. Nu was ik sowieso niet van plan om te overhaasten, maar het hele traject zal flink wat tijd in beslag nemen. Mijn focus is op de tijd erna, op een leven zonder chronische pijn en mét mobiliteit. Soms is dat wel moeilijk, zeker als het voor mijn gevoel verder opschuift in de toekomst. Maarja, zowel Joost als Maureen hebben gezegd, dat dit de ergste/zwaarste van de operaties was, dus die heb ik dan maar alvast achter de rug! Terug kan en wil ik niet, dus… voorwaarts. 

Today I consciously did a bit more around the house, moved more, walked more. That actually went quite well. I’m not really in pain. My legs do feel heavy and swollen. I am and remain very tired, but I can cope with that (although it frustrates me enormously at times). This evening I took Keira out on my own for the first time. My legs handled it perfectly fine, so I want to start doing that myself again as soon as possible, as long as my energy cooperates. 

This afternoon we changed the dressings again. We picked up extra supplies from the pharmacy so we have enough for both areas. It had all stayed in place nicely. I took new photos. The sight of it is quite confronting. It makes me sad every time. What a battlefield… I sent Joost more photos. His first response was: “Hi Cora, it already looks very good, oddly enough!” I really looked at my phone in disbelief. Huh, really..? I think he’s quite used to my honest reactions by now. I replied, among other things: “As for it looking ‘better’, I’ll take your word for it. When I look at it, I honestly wonder how this moonscape of wrinkles, bumps, grooves and skin will ever become normal skin again… You’re the experts, so I trust you on that.” And that truly is how I feel. 

What I did realise is that this is going to take time to heal. That means the next surgery will have to wait. I wasn’t planning to rush things anyway, but the whole process is going to take quite a while. My focus is on what comes after, on a life without chronic pain and with mobility. Sometimes that is difficult, especially when it feels like it keeps moving further into the future. But both Joost and Maureen have said that this was the worst / heaviest of the surgeries, so at least I have that one behind me now. I can’t and don’t want to go back, so… forward.

Massage and ointment

(English below)

Vanmorgen had ik weer een afspraak bij Maureen. Ron moest werken, maar zelf rijden durfde ik nog niet aan. Joke heeft me gereden. Toen ik het drukpak uitdeed en de gaasjes losmaakte, bleef het betadine-gaas een beetje aan de wond plakken, maar het zag er niet slechter uit. Ook niet beter helaas. 

Maureen heeft me (voorzichtig om de wondjes heen) weer gemasseerd. Ik voel dan meteen dat mijn benen soepeler voelen, minder hard. In de loop van de dag worden mijn benen harder. Het is niet echt pijnlijk, maar wel een vervelend gevoel. Ik moet dan dus juist gaan bewegen: lopen of fietsen in de lucht. Dat deed ik instinctief al, maar fijn om te weten dat ik er goed aan doe. 

Ze zei ook nog iets dat ik me niet direct gerealiseerd had: er wordt nog steeds wondvocht geproduceerd, omdat onder mijn huid eigenlijk gewoon één grote wond zit. Het vocht van de operatie is inmiddels wel afgevoerd, daarom vroeg ik me af waarom het nog zo strak staat en gezwollen is van het vocht. Ja, wondvocht… logisch natuurlijk. 

Ik had nieuwe gazen meegenomen, maar toen ik Maureen vertelde van de zalf die Joost gebracht heeft, stelde ze voor het anders te doen. Ik heb alleen de plekken even afgedekt met een gaas. Thuis heb ik met Ron de zalf op het kompres gedaan en de wonden verbonden. Daarna heb ik pas het drukpak eroverheen aangetrokken. Zodoende hoefde dat maar één keer. Wel zo prettig. 

Vanavond ben ik met Ron meegelopen toen hij Keira uit ging laten. We zijn wat verder gelopen en dat gaat eigenlijk helemaal prima. Dus ik wil toch gaan proberen wat vaker weer echt te wandelen. Met Keira vind ik nog spannend, omdat ze soms in haar enthousiasme tegen me aanknalt. Toch ga ik het wel doen. Angst is een slechte raadgever, daar wil ik niet aan toegeven. Ik zou minder onzeker zijn als die huid maar weer in orde was. De pijn, de verharding, het ongemak enzo… dat kan ik wel hebben. Hopelijk maakt de zalf snel verschil. Ik heb Joost gevraagd wat voor zalf het is: tetracycline zinkvaseline zalf. 

This morning I had another appointment with Maureen. Ron had to work, and I still didn’t quite dare to drive myself yet, so Joke drove me. When I took off the compression suit and removed the dressings, the betadine gauze was sticking slightly to the wound, but it didn’t look any worse. Unfortunately, it didn’t look any better either. 

Maureen massaged me again (carefully around the wounds). I could feel straight away that my legs became more supple, less hard. As the day goes on, my legs start to feel hard and tight again. It’s not really painful, more of an unpleasant sensation. So that’s exactly when I need to start moving: walking or cycling motions in the air. I was already doing that instinctively, but it’s good to know I’m doing the right thing. 

She also said something I hadn’t fully realised: wound fluid is still being produced, because under my skin it is basically one large wound. The fluid from the surgery itself has been drained by now, which is why I was wondering why everything still felt so tight and swollen with fluid. Yes, wound fluid… of course. 

I had brought new gauze, but when I told Maureen about the ointment Joost had brought, she suggested doing it differently. I just covered the spots with gauze for now. At home, Ron and I applied the ointment to the compress and dressed the wounds. Only after that did I put the compression suit back on, so I only had to do that once. Much more comfortable. 

This evening I walked along with Ron when he took Keira out. We walked a bit further, and it actually went perfectly fine. So I do want to try and start walking properly again more often. Walking with Keira still makes me a bit nervous, because sometimes in her enthusiasm she bumps into me. Still, I’m going to do it. Fear is a poor counsellor, and I don’t want to give in to it. I’d feel less uncertain if my skin would just heal again. The pain, the hardness, the discomfort and so on... I can handle that. Hopefully the ointment will make a difference soon. I asked Joost what kind of ointment it is: tetracycline zinc ointment.

Loose skin

(English below)

Vandaag ben ik naar mijn groep op de Herstelacademie geweest. Zelf rijden durf ik nog niet aan, maar een van de groepsleden had aangeboden me op te pikken. Het was fijn om er weer uit te zijn, iets anders te zien dan de muren thuis. Ik heb netjes mijn benen omhoog gelegd en er werd thee voor me gehaald, zo lief! Natuurlijk hebben we het over de operatie en het herstel gehad, maar ook over veel meer andere dingen. Het deed me goed weer een van mijn normale dingen te doen. Eenmaal weer thuis was ik wel afgepeigerd. Moe maar voldaan. 

Het lopen gaat steeds beter. Mijn benen zijn nog wel heel hard, dat voelt soms onprettig. Niet echt pijn, maar ook geen fijn gevoel. Toen ik het drukpak uittrok, was het gaasje goed blijven zitten. Er zat wel flink wat bloed in en de plek leek nóg wel groter. Tot mijn schrik zit op mijn andere been op dezelfde plek nu ook een stuk losse huid. Ik word er een beetje moedeloos van. We doen alles goed, maar toch wordt het erger… 

Deze keer heeft Ron er een betadine-gaas opgelegd en daaroverheen een gewoon gaas. Op de het andere been in elk geval ook de plek afgedekt met gaas. Toch maar weer foto’s gemaakt en naar Joost gestuurd. Die was er ook mee aan. Mijn huid heeft een flinke opdonder gekregen en kan nog wat loslaten, maar ook dat komt weer goed. Hij heeft overlegd met Tineke, die ook bij mijn operatie was. Ze hebben een zalf voor me samengesteld en die kwam hij ’s avonds nog brengen met speciale verbanden! Daarmee zou het snel beter moeten gaan. Morgenochtend moet Ron werken en ik naar Maureen. Daarna gaan we het er meteen omheen doen. 

Today I went to my group at the Herstelacademie (Recovery Academy). I’m not quite confident enough to drive myself yet, but one of the group members had offered to pick me up. It was so good to get out again and see something other than the walls at home. I kept my legs elevated properly and people even brought me tea, so kind! Of course we talked about the surgery and recovery, but also about many other things. It did me good to do one of my normal activities again. By the time I got home I was completely worn out; tired, but satisfied. 

Walking is getting better and better. My legs are still very firm, which can feel uncomfortable at times. Not exactly painful, but not pleasant either. When I took off the compression suit, the gauze had stayed in place nicely. There was quite a lot of blood in it though, and the area looked even bigger. To my shock, the other leg now has a patch of loose skin in the same place as well. It’s making me feel rather disheartened. We’re doing everything right, and yet it still seems to be getting worse… 

This time Ron applied a Betadine dressing with a regular gauze over it. On the other leg we at least covered the spot with gauze as well. We took photos again and sent them to Joost. He felt sorry for me. My skin has taken quite a blow and may still loosen a bit more, but it will heal again. He consulted with Tineke, who was also present during my surgery. They prepared an ointment for me, and he even came by in the evening to bring it along with special dressings! That should help things improve quickly. Tomorrow morning Ron has to work and I’m going to see Maureen. After that we’ll apply everything straight away.

Healing snow

(English below)

Slapen gaat gelukkig weer steeds beter. Ik slaap door in plaats van steeds hazenslaapjes met veel wakker. Dat scheelt natuurlijk ook in de energie overdag. Door de chronische vermoeidheid ben ik gewend nooit echt uitgerust wakker te worden, maar rustig(er) slapen helpt een hoop. 

Bij het verschonen van het drukpak zagen we, dat het wondje bij mijn knie groter was geworden. Toch teveel frictie in het pak waarschijnlijk. Dat is niet te vermijden rond de knie. We wisten even niet wat we ermee aan moesten: pleister op die plek gaat los, sterilon of betadine of niets… Ik werd er weer erg onzeker van. Het is natuurlijk geen vreselijke complicatie ofzo, maar ik wil ook niet dat het uitgroeit tot meer op zo’n plek. Wat is dan de beste manier? 

Ik had Joost foto’s en een berichtje gestuurd, maar we besloten voor de zekerheid even de huisartsenpost te bellen. Na 40 minuten in de wacht bleek dat ook een wassen neus. Kort samengevat? “O, u heeft de ingreep bij een kliniek laten doen? Dan moet u daar wezen. Niet ons probleem.” Ook na uitleg dat het geen ziekenhuis is dat 24-7 open is, kwam er niet veel meer uit dan “spoelen en afdekken”. Ja, zover waren we zelf ook al. Ik was gewoon op zoek naar beter advies van iemand die verstand heeft van wondverzorging. Soms vraag je je oprecht af, waarom je elke maand zo’n groot bedrag aan zorgverzekeringspremie betaalt! 

Ron heeft uiteindelijk het plekje afgedekt met een klein gaasje en daaroverheen een groter gaas, dat we voorzichtig vastgeplakt hebben. Dan het pak aangedaan. Dat lijkt te werken. Later appte Joost terug met ongeveer hetzelfde advies. We hadden er Betadine op kunnen doen, dus dat doen we dan de volgende verschoning. Het is niet warm op de plek, en ik voel me verder goed, dus zo zou het moeten lukken. 

Ik had het wel ineens koud en ik was bekaf. Stress doet dat wel met je. Dus maar weer op de bank met een dekentje en rustig aan. Even bijkomen. Toen we schaatsen zaten te kijken (Winterspelen) begon het te sneeuwen, en het bleef liggen! Als je mij een beetje kent, weet je dat ik dan meteen opveer. Snééuw! Ik was van plan vanmiddag weer een stukje te lopen, maar dat zat er door alle stress niet meer in. Na het eten begon het toch te kriebelen… Blote voeten in de sneeuw heb ik deze keer maar even overgeslagen, maar ik móest gewoon naar buiten. En wat ben ik blij dat ik gegaan ben! Ik heb zo genoten! Dat zie je ook wel op de selfie die ik gemaakt heb. 

Ron maakte de andere foto. Op het eerste gezicht een leuk kiekje van een blij ei in de sneeuw. Dat klopt ook helemaal, maar er is meer… Ik zie het spoor dat ik gelopen heb. Voorzichtige stapjes, schuifelend soms, maar vooral: links en rechts staan zo dicht bij elkaar! Ik heb helaas geen foto van oude sporen in de sneeuw, maar die liepen dus veel verder uit elkaar, noodgedwongen. En nu die foto… dat zijn dan weer de kersen op de taart, die veel goedmaken.   

Sleep is thankfully getting better again. I’m sleeping through the night instead of those light, restless dozes with lots of waking. That makes such a difference to my energy during the day. Because of the chronic fatigue I’m used to never really waking up feeling rested, but sleeping more calmly (or at least calmer) helps a lot. 

When we changed the compression suit, we saw that the little wound on my knee had become bigger. Probably too much friction from the garment. That’s hard to avoid around the knee. For a moment we didn’t quite know what to do: a plaster there won’t stay on, Sterilon or Betadine or nothing at all… It made me feel quite insecure again. It’s not a terrible complication or anything, but I also don’t want it to develop into something worse in such a tricky spot. So what is the best approach? 

I had sent Joost some photos and a message, but just to be safe we decided to call the out-of-hours GP service. After 40 minutes on hold, that turned out to be a complete waste of time. In short? “Oh, you had the procedure done at a clinic? Then you need to contact them. Not our responsibility.” Even after explaining that it’s not a hospital that’s open 24/7, the advice didn’t go much further than “rinse it and cover it.” Well yes… we had already figured that much out ourselves. I was simply hoping for better advice from someone who actually understands wound care. Sometimes you genuinely wonder why you pay such a large amount in health insurance premiums every month! 

In the end, Ron covered the spot with a small piece of gauze and then a larger one over it, which we gently taped in place. Then the garment went back on. That seems to be working. Later Joost messaged back with roughly the same advice. We could have used Betadine, so we’ll do that at the next change. The area isn’t warm and I feel fine otherwise, so it should be manageable like this. 

I did suddenly feel very cold and completely exhausted though. Stress does that to you. So back onto the sofa with a blanket, taking it easy and recovering for a bit. Then, while we were watching the skating (Olympic Winter Games), it started to snow, and it actually settled! If you know me even a little, you know I perk up immediately when that happens. Snow! I had planned to go for another short walk this afternoon, but after all the stress that didn’t happen. After dinner though, I felt that familiar pull again… I skipped the barefoot-in-the-snow this time, but I simply had to go outside. And I’m so glad I did! I enjoyed it so much! You can see that in the selfie I took. 

Ron took the other photo. At first glance it’s just a cheerful snapshot of a happy soul in the snow. That’s absolutely true, but there’s more. I can see the trail I walked. Careful steps, sometimes shuffling, but above all: my left and right footprints are so close together now. I don’t have a photo of my old tracks in the snow, but those were much further apart, out of necessity. And now this… those are the little cherries on top that make it so much worthwhile.

Today's musings

(English below) 

Jaaaa, ik ben lekker naar buiten geweest! Vanmiddag ben ik meegelopen, toen Ron Keira uit ging laten. Het was heerlijk weer, koud met zon. Ik moest even op gang komen, maar het lopen op zich ging prima. Ik merk wel, dat ik erg bang ben, dat Keira in haar onstuimigheid tegen me aanloopt of -springt. Nouja logisch, dat zakt wel weer af. 

Ik loop… anders! Misschien heb je me eerder wel eens zien lopen, maar viel het niet op. Of juist wel. Vanwege de megabult aan de binnenkant boven mijn knie konden mijn benen niet vlak tegen elkaar. Even overdreven om uit te leggen: ik gooide mijn benen om de bult heen vooruit. Dat is vanzelf ontstaan naarmate het lipoedeemvet daar groeide, maar door zo te lopen kon ik wel in beweging blijven. Lopen is nooit een probleem geweest gelukkig, dus dat komt wel weer terug neem ik aan. 

Eenmaal weer thuis na zo’n 10-15 minuutjes was ik bekaf. Die vermoeidheid hakt er in, en ik ben toch best wat gewend met mijn chronische vermoeidheid. Mijn benen stonden ook weer erg strak en hard. Er komt toch genoeg vocht uit, ik plas me een ongeluk, haha. 

Vanavond hebben Ron en ik zitten praten over het herstel. We hebben ons er flink in vergist. Of vergist… we wisten eigenlijk gewoon niet wát te verwachten. Je hoort ook zoveel verschillende verhalen van tevoren. Ron was vooral bang voor de pijn, dat dat te zwaar voor me zou zijn. Ik heb zelf veel te makkelijk gedacht over het fysieke verloop en het mentale vlak van thuiszitten en herstel. Ik vermaak me prima met de Winterspelen e.d., maar veel van mijn normale routine viel weg. Dan komen de muren op je af… Ook de onzekerheid droeg eraan bij: Gaat het goed? Doe ik teveel? Te weinig? Is dit normaal? De eerste dagen zo wankel en misselijk van de antibiotica braken erg op. En de extra vermoeidheid dus. 

Ron heeft in de week voor de ingreep van maandag t/m donderdag (te) veel gewerkt. Dat moeten we de volgende keer anders plannen. Nu begon hij al vermoeid aan het hele proces, terwijl er veel extra op zijn bord kwam. Voor mij hoefde/hoeft hij niet zoveel te doen, behalve in het begin helpen met douchen, verbinden en nu nog met het drukpak aantrekken (en dat is al lastig op zich). Echter, naast de dingen die hij sowieso al doet, kwam daar nu ook Keira bij (i.p.v. 1x ’s morgens vroeg) plus alles dat ík normaliter voor mijn rekening neem en dat is dus best een hoop. 

Toch is het rollercoaster-gevoel van “waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” langzaam aan het afnemen. We zijn er nog lang niet, maar zien in elk geval al verbeterpunten voor de volgende ingreep. Daarom houd ik ook dit blog bij (o.a.). Aan de ene kant wil ik zo snel mogelijk door, zodat ik het geheel eerder achter de rug heb. Echter, wel met de nadruk op ‘mogelijk’: het moet haalbaar zijn. Eerst maar eens kijken hoe het herstel verder gaat. Als ik niet met vertrouwen aan de volgende begin, heeft het geen zin. Iedereen herstelt anders en ik heb met meer factoren rekening te houden. Dus geef ik me er maar aan over. Ik doe mijn best en meer kan niemand van me vragen. Het gaat zoals het gaat. Let it gooooo… Was het maar zo makkelijk te doen als het op te schrijven is!   

Yesss, I ‘ve been outside! This afternoon I joined Ron when he took Keira out for a walk. The weather was lovely, cold but sunny. I needed a moment to get going, but the walking itself went fine. I do notice that I’m quite anxious that Keira, in her enthusiasm, might bump into me or jump up at me. Well… that’s only logical, that will settle again. 

I walk… differently now. Maybe you’ve seen me walk before without really noticing it. Or maybe you did. Because of the large lump on the inside above my knee, my legs couldn’t come fully together. To exaggerate it a bit for explanation: I used to swing my legs forward around the lump. That developed naturally as the lipoedema fat grew there, but walking that way still allowed me to keep moving. Walking has fortunately never really been a problem, so I trust that will come back again. 

Once back home after about 10–15 minutes I was completely exhausted. That fatigue is quite intense, and I’m quite used to deal with that because of my chronic fatigue. My legs also became very tight and firm again. There’s definitely a lot of fluid coming out though, I’m going to the toilet all the time, haha. 

This evening Ron and I talked about the recovery. We really underestimated it. Or perhaps not underestimated… we simply didn’t know what to expect. You hear so many different stories beforehand. Ron was mainly worried about the pain, that it might be too much for me. I myself was far too optimistic about the physical recovery and the mental side of being at home and recovering. I can keep myself entertained with the Winter Games and things like that, but much of my normal routine has fallen away. Then the walls start closing in… The uncertainty didn’t help either: Is it going well? Am I doing too much? Too little? Is this normal? The first few days, feeling so unsteady and nauseous from the antibiotics, were quite draining. And then the extra fatigue on top of that. 

In the week before the surgery, Ron worked (too) much from Monday to Thursday. We’ll need to plan that differently next time. He started this whole process already tired, while there was suddenly a lot more on his plate. For me, he doesn’t need to do that much, apart from helping in the beginning with showering and bandaging, and now with putting on the compression garment (and that’s already hard enough.). But on top of the things he already does, Keira is all his responsibility (instead of just the early morning walk), plus everything I normally take care of, and that is actually quite a lot. 

Still, that rollercoaster feeling of “what on earth have I started?” is slowly beginning to fade. We’re not there yet by any means, but we can already see points of improvement for the next surgery. That’s also one of the reasons I’m keeping this blog. On the one hand I would like to continue as soon as possible, so that the whole process is over sooner. However, with emphasis on possible: it has to be manageable. First I want to see how the recovery continues. If I don’t feel confident going into the next one, there’s no point. Everyone recovers differently, and I have more factors to take into account. So I’m surrendering to the process. I’m doing my best, and no one can ask more than that. It goes as it goes. Let it goooo… If only it were as easy to do as it is to write it down!