Inmiddels zijn we weer een poosje verder. De antibioticakuur is afgemaakt en de plek ziet er een stuk beter uit. De wond is na/tijdens de wondroos eigenlijk heel snel dichtgegaan en geheeld. Sinds een kleine week heb ik er niets meer omheen overdag, ’s nachts alleen tubigrip. Ik heb nog niet mijn geliefde spijkerbroek aangedaan, maar dat zou inmiddels wel kunnen waarschijnlijk. Een dunne zachte broek is nog even prettiger.
Ik heb wel gemerkt, dat door bijna 3 weken antibiotica en helemaal stilzitten mijn conditie tot het nulpunt is gedaald. De mist in mijn hoofd klaart maar matig op. Ik ben zó moe, en geloof me: met chronische vermoeidheid ben ik wel wat gewend. Lopen was ondanks de pijn nooit een probleem, maar nu moest ik echt weer bij het begin beginnen. Best frustrerend, maar het is wat het is. Dus elke dag wat meer en wat verder. Ik heb alweer gedanst en lange(re) wandelingen gemaakt.
Het is nog niet 100% zeker of de volgende ingreep, gepland op 22 mei, door kan gaan. De plek is nu nog dik en hard. Morgen ga ik weer foto’s maken en naar Joost appen. Ik hoop dat ik verder kan, al zie ik er eerlijk gezegd ook wel tegenop... Aan de ene kant weet ik nu ongeveer wat ik kan verwachten; dat is wel prettig. Echter, de andere kant, met de complicaties achteraf, is er óók. Er zijn momenten geweest dat ik zei: “Bekijk ’t maar, ik stop ermee! Fijn dat ik die rotkwab bij mijn knie kwijt ben; daar moet ik het maar mee doen.” Maar nee, ik wil verder, ik wil méér. Het behandelgebied van de volgende is de buitenkant van mijn bovenbenen. Hopelijk kan het de 22e, maar ik wil niet forceren. Het moet wel echt kunnen, dus ik hoor wel wat Joost ervan denkt.
Update 5 mei:
Bericht van Joost. Wat hem betreft kan 22 mei doorgaan. Als het voor mij goed voelt qua herstel en energie, ziet hij geen bezwaar. Die harde plooi en zwelling hoeven nog niet volledig weg te zijn. Dat is normaal in deze fase en trekt in de loop van de tijd nog verder bij.
Dusse… nog 17 nachtjes slapen! Whaa, dat is best snel…
 |
| source unknown — yours? let me know and I'll give you credit |
It’s been a while now. I’ve finished the treatment with antibiotics and the area looks much better. The wound actually closed up and healed very quickly, both during and after the infection. For just under a week now, I haven’t needed anything to cover it during the day; at night, I just wear a compression bandage. I haven’t put on my beloved jeans yet, but I probably could by now. A pair of thin, soft trousers is still a bit more comfortable.
I have noticed, however, that after nearly three weeks of antibiotics and sitting completely still, my fitness has dropped to zero. The fog in my head is only clearing slightly. I’m so tired, and believe me: with chronic fatigue, I’m used to a fair bit. Walking was never a problem despite the pain, but now I really had to start from scratch. Quite frustrating, but it is what it is. So every day a bit more and a bit further. I’ve already been dancing again and taken long(er) walks.
It’s not yet 100% certain whether the next procedure, scheduled for 22 May, can go ahead. The area is still swollen and hard. Tomorrow I’ll take some more photos and send them to Joost. I hope I can proceed, though to be honest I’m also dreading it a bit... On the one hand, I now have a rough idea of what to expect; that’s nice. However, the other side of things, with the complications afterwards, is there too. There have been moments when I’ve said: “Forget it, I’m giving up! I’m just glad I’ve got rid of that rotten lump by my knee; I’ll just have to make do with that.” But no, I want to carry on, I want more. The next treatment area is the outside of my thighs. Hopefully it can be done on the 22nd, but I don’t want to push it. It really has to be possible, so I’ll see what Joost thinks.
Update 5 May:
Message from Joost. As far as he’s concerned, 22 May is a go. If I feel good in terms of recovery and energy, he sees no objection. The hard crease and swelling don’t need to have completely gone yet. That’s normal at this stage and will continue to subside over time.
So… just 17 more nights to go! Wow, that’s coming up pretty quickly…
