Two weeks post-op

(English below) 

Ruim twee weken na de laatste liposuctie aan mijn bovenbenen. Het herstel verloopt voorspoedig. Het blauw/paars/rood/geel begint aardig weg te trekken. De incisiewondjes genezen goed. De smetplekken zijn gelukkig onder controle. Bewegen gaat prima. Ik loop alweer bijna net zoveel als normaal. Mijn bovenbenen zijn wel nog steeds gezwollen en hard. Het is net een harde dikke plaat. Bij lopen heb ik daar niet zoveel last van; dan wordt het juist wat soepeler. Bij buigen van mijn knieën trekt het wel en is het pijnlijk.

Gisteravond begon het nieuwe seizoen van linedance. Van tevoren had ik gezegd dat ik zou kijken of het ging. Nouja, ik kan lopen, dan kan ik ook dansen. Toch? Ik heb best een hoop dansen meegedaan. Veel ging gewoon goed. Alleen de draaien waarbij je wat door je knieën moet gingen niet zo soepel. Logisch, maar dat maakt ook niet uit. Ik heb lekker gedanst en volgende keer gaat het wel weer een stukje beter denk ik.

Afgelopen nacht mocht eindelijk het drukpak uit ’s nachts. Wat een verademing is dat. Heerlijk. Ik heb die eerste twee weken ook prima geslapen met drukpak (of soms de legging), maar zonder is toch echt een stuk prettiger.

Vanmorgen moest Ron werken, dus ben ik voor het eerst weer zelf in de auto gestapt om naar fysio te gaan. Rijden gaat gelukkig prima, want ik heb 10 minuten rondjes gereden voordat ik een parkeerplekje vond. Alleen in- en uitstappen gaat wat minder lekker vanwege het buigen.
Maureen had nog niet van het LIPLEG onderzoek gehoord, dus ik heb het haar toegestuurd. Ze heeft me gemasseerd en het werd weer wat soepeler gelukkig. We hebben voorlopig twee afspraken per week ingepland.

Vandaag was het vrijdag boekhouddag, dus ik heb niet zoveel gelopen. Nouja toch 8000 stappen van hond uitlaten, boodschappen, even naar de apotheek. Omdat het drukpak aantrekken zonder Ron nog pijnlijk is over mijn bovenbenen heb, heb ik vandaag een dagje ‘vrij’ genomen en de Lipoelastic legging aangehouden. Straks lekker uit voor het slapen en morgen weer braaf het drukpak.

It’s been just over two weeks since the last liposuction on my upper thighs. Recovery is going well. The blue, purple, red and yellow bruising is starting to fade quite a bit. The incision wounds are healing well. Fortunately, the rashes (intertrigo) are under control. I’m moving around fine. I’m already walking almost as much as usual. My upper thighs are still swollen and hard, though. They feel like a hard, thick slab. It doesn’t bother me much when I’m walking; in fact, that actually makes it a bit more supple. But when I bend my knees, it does pull and is painful.

Last night, the new line dancing season began. I’d said beforehand that I’d see if I could manage it. Well, if I can walk, I can dance too. Right? I took part in quite a few dances. Most of it went really well. It was just the turns where you have to bend your knees a bit that didn’t go so smoothly. That makes sense, but it doesn’t really matter. I had a lovely time dancing and I think it’ll go a bit better next time.

Last night I was finally able to take the compression garment off for the night. What a relief that is. Lovely. I slept fine with the compression garment (or sometimes the leggings) for those first two weeks, but it’s definitely much more comfortable without it.

Ron had to work this morning, so for the first time I got into the car myself to go to physio. Driving is fine fortunately, because I had to drive round in circles for 10 minutes before I found a parking space. It’s just getting in and out of the car that’s a bit trickier because of the bending.
>Maureen hadn’t heard of the LIPLEG study yet, so I sent it to her. She gave me a massage and, thankfully, things loosened up a bit again. We’ve scheduled two appointments a week for the time being.

Today was Friday – bookkeeping day – so I didn’t walk much. Well, 8,000 steps all the same from walking the dog, doing the shopping and popping to the chemist’s. As putting on the compression garment without Ron’s help is still painful because of my thighs, I’ve taken the day ‘off’ and kept the Lipoelastic leggings on. I’ll take them off before bed (yay!) and put the compression garment back on properly tomorrow.

 

Hell of a weekend

(English below)

Wat een k*tweekend! Het begon natuurlijk vrijdag al met die smetplek. Dat was de start van een weekend vol stress. Ik heb overdag het drukpak weer aangedaan en dan ‘s avonds en ’s nachts de legging. Dat is te doen en de plek is al een stuk minder. Alleen zag ik net aan de andere kant weer een rode plek. Pff…

Na de facturering had ik een probleem met het mailprogramma. Natuurlijk met het meestgebruikte account, dat zul je altijd zien. Ik ben er het hele weekend mee bezig geweest om het weer in orde te krijgen. Alles wat ik wist en kende, heb ik geprobeerd. Uiteindelijk maar in Google AI gegooid en die bracht uitkomst. Het is nu opgelost, maar ik moet er wel nog mee aan de slag.

Ron was de afgelopen week flink aan het opbouwen qua stress; hij zag zó tegen het darmonderzoek morgen op. Wie zijn achtergrond kent, snapt sowieso wel waarom zijn reactie zo heftig is. Hij hoefde vandaag om 18.00u pas te beginnen met het laxeermiddel, dus dachten we: kom, we springen in de auto en zoeken een vlooienmarkt. We genieten altijd van een leuke markt. Even lekker struinen is heerlijke afleiding. Vanmorgen bijtijds in de auto en… storing! Grr, maar weer onverrichterzake naar huis. Ron heeft de auto uitgelezen, want ja, we hadden ‘m wél nodig morgen! Gelukkig hebben we nog goede contacten. De auto wordt gemaakt.

Dus, mailprobleem opgelost, auto wordt gemaakt. Even relatieve rust… not! Mijn telefoon ging en ik zag meteen dat het het ziekenhuis was. De MDL-arts belde zelf om te vertellen, dat het onderzoek morgen helaas niet door kan gaan. Er zijn twee patiënten binnengebracht met acute levensbedreigende problemen, die morgen voorrang moeten krijgen. Dus Rons onderzoek  moet opnieuw ingepland worden. Ze waren er echt mee aan, begrepen de impact, maar het kan echt niet anders. Ik was zó boos en teleurgesteld. Uiteraard begrip voor de situatie, maar dit is voor Ron echt een nachtmerriescenario: weer wekenlang druk maken, opbouwen qua spanning. Voor mij de schone taak om met de poli weer een nieuwe afspraak te regelen. Ron had ook nog een lange, mooie rit qua werk afgezegd voor het onderzoek morgen, maar die is natuurlijk allang ingevuld door een ander. Niet het ergste in dit allemaal, maar toch balen!

Als er nog 1x iemand zegt dat je stress zoveel mogelijk moet beperken omdat het slecht voor je is, sta ik niet voor mezelf in. Vertel dat ook even tegen het universum dan, ja! Het leek wel ‘F*ck Ron & Cora Weekend’. Ik vergat vanmiddag nota bene dat er Grandprix F1 was!
Alles bij elkaar megafrustrerend en dus… nee, niet bevorderlijk voor mijn herstel. Mijn bovenbenen voelen aan als schokbeton en doen pijn. Ze staan heel strak en alleen liggend voel ik enigszins verlichting. Hopelijk trekt het straks in bed weer een beetje bij. Mijn lijf is moe, mijn geest is er ook even klaar mee. Morgen is er weer een dag. Dan zien we wel weer verder. Truste.

What a rubbish weekend! It all began on Friday, of course, with that rash (intertrigo). That was the start of a weekend full of stress. I put the compression garment back on during the day and then wore the leggings in the evening and at night. It’s manageable, and the rash has already improved a lot. It’s just that I’ve just spotted another red patch on the other side. Pff…

After doing the invoicing, I had a problem with my email programme. Of course, it was with my most-used account, that’s just how it goes. I spent the whole weekend trying to sort it out. I tried everything I knew and had ever heard of. In the end, I just threw it into Google AI and that brought the solution. It’s sorted now, but I still need to get to grips with it properly.

Ron’s stress levels had been building up quite a bit over the past week; he was really dreading tomorrow’s colonoscopy. Anyone who knows his background will understand why his reaction is so intense. He didn’t have to start taking the laxative until 6.00 pm today, so we thought: come on, let’s jump in the car and find a flea market. We always enjoy a nice market. A bit of a stroll there is a lovely distraction. We got in the car early this morning and… breakdown! Grr, back home empty-handed again. Ron checked the car thoroughly, because, well, we really did need it tomorrow! Luckily, we’ve still got some good contacts. The car’s being fixed.

So, email problem sorted, car’s being fixed. A bit of relative peace and quiet… not! My phone rang and I could see straight away it was the hospital. The gastroenterologist rang personally to say that, unfortunately, tomorrow’s procedure couldn’t go ahead. Two patients have been admitted with acute, life-threatening conditions who must be given priority tomorrow. So Ron’s appointment  has to be rescheduled. They were genuinely sorry about it and understood the impact, but there’s simply no other option. I was so angry and disappointed. Of course I understand the situation, but for Ron this is a real nightmare scenario: weeks of worrying again, the tension building up. It’s now up to me to arrange a new appointment with the outpatient clinic. Ron had also cancelled a long, nice work trip to make way for tomorrow’s exam, but that slot has, of course, long since been filled by someone else. Not the worst part of all this, but still a real bummer!

If anyone says one more time that you should minimise stress as much as possible because it’s bad for you, I won’t hold back. Go and tell that to the universe too, then! It felt like ‘F*ck Ron & Cora Weekend’. I even forgot this afternoon that the F1 Grand Prix was on!
All in all, it’s incredibly frustrating and so… no, not exactly helping my recovery. My thighs feel like concrete and they ache. They’re really tight, and I only feel any relief when I’m lying down. Hopefully they’ll ease up a bit later when I’m in bed. My body’s tired, and my mind’s had enough for now too. Tomorrow’s another day. We’ll see how things go then. Goodnight. 

The LIPLEG study

(English below)

Op 4 september 2026 zijn dan eindelijk de nieuwste resultaten van de LIPLEG-studie gepubliceerd in The Lancet. Het betreft een multicentrische, gerandomiseerde studie uitgevoerd op 11 locaties in Duitsland, met 410 vrouwen met lipoedeem in stadium I, II of III. Liposuctie werd vergeleken met voortzetting van conservatieve behandeling.

Het primaire eindpunt van de studie was een klinisch relevante vermindering van de pijn in de benen met minimaal 2 punten op een schaal van 0 tot 10.
- 68,3% van de vrouwen in de liposuctiegroep bereikte deze pijnreductie.
- In de conservatieve behandelgroep was dit 7,6%.
- De kans op een relevante pijnvermindering was daarmee ongeveer 26 keer groter na liposuctie.

Ook op de secundaire uitkomsten liet liposuctie betere resultaten zien. Er werd een duidelijk grotere verbetering van de gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven gevonden. Daarnaast werden verbeteringen gezien in onder andere lichamelijke gezondheid, bewegingsbeperkingen en de neiging tot het ontstaan van hematomen. Het positieve effect werd gezien bij vrouwen met stadium I, II én III lipoedeem.

Daarmee laat deze studie zien dat het effect van liposuctie niet alleen betrekking heeft op het verwijderen van vetweefsel of veranderingen in lichaamsomvang, maar vooral op patiëntrelevante uitkomsten zoals pijn en kwaliteit van leven. Juist deze uitkomsten zijn van groot belang bij de beoordeling van de klinische meerwaarde van een behandeling.

De studie laat tegelijkertijd zien dat liposuctie een invasieve behandeling is. Bijwerkingen kwamen vaker voor in de operatieve groep: 47% van de geopereerde deelnemers rapporteerde een bijwerking, tegenover 21% in de conservatieve groep. Ernstige bijwerkingen werden gemeld bij respectievelijk 8% en 3%. De meeste bijwerkingen waren licht tot matig van ernst, maar er werden ook ernstige complicaties gezien die uitsluitend in de operatieve groep voorkwamen. De onderzoekers benadrukken daarom dat de voordelen van liposuctie altijd moeten worden afgewogen tegen de chirurgische risico's.

De LIPLEG-studie levert voor het eerst op grote schaal gerandomiseerd en gecontroleerd bewijs dat liposuctie bij vrouwen met lipoedeem leidt tot een aanzienlijk grotere vermindering van pijn en verbetering van kwaliteit van leven dan conservatieve behandeling alleen. De langetermijnfollow-up loopt nog door tot 36 maanden. Deze gegevens zijn belangrijk om vast te stellen hoe duurzaam de verbeteringen zijn en welke langetermijnrisico's en eventuele late complicaties optreden.

In Duitsland werd op basis van de beschikbare LIPLEG-gegevens al in 2025 besloten om liposuctie bij lipoedeem onder vastgestelde voorwaarden op te nemen in de reguliere vergoeding. In Nederland concludeerde het Zorginstituut in 2022 dat liposuctie bij lipoedeem niet voldeed aan de stand van de wetenschap en praktijk. De nieuwe LIPLEG-resultaten vormen hopelijk een belangrijke nieuwe wetenschappelijke basis voor een herbeoordeling in de toekomst. Ik acht de kans klein dat liposuctie wordt opgenomen in het basispakket zoals in Duitsland, maar het is een klein stapje in de goede richting.

Lees de publicatie in The Lancet hier.

tekst: Chantal in de 'Liposuctie bij lipoedeem' Facebook-groep
afbeeldingen: LipedemaScience

On 4 September 2026, the latest results of the LIPLEG study were finally published in *The Lancet*. This was a multicentre, randomised study conducted at 11 sites in Germany, involving 410 women with stage I, II or III lipoedema. Liposuction was compared with continued conservative treatment.

The primary endpoint of the study was a clinically relevant reduction in leg pain of at least 2 points on a scale of 0 to 10.
- 68.3% of the women in the liposuction group achieved this reduction in pain.
- In the conservative treatment group, this figure was 7.6%.
- The likelihood of a clinically relevant reduction in pain was therefore approximately 26 times greater following liposuction.

Liposuction also showed better results in terms of secondary outcomes. A significantly greater improvement in health-related quality of life was observed. In addition, improvements were seen in areas including physical health, mobility limitations and the tendency to develop haematomas. The positive effect was observed in women with stage I, II and III lipoedema.

This study thus demonstrates that the effect of liposuction relates not only to the removal of adipose tissue or changes in body circumference, but primarily to patient-relevant outcomes such as pain and quality of life. It is precisely these outcomes that are of great importance when assessing the clinical added value of a treatment.

At the same time, the study shows that liposuction is an invasive treatment. Adverse effects were more common in the surgical group: 47 per cent of participants who underwent surgery reported an adverse effect, compared with 21 per cent in the conservative group. Serious side effects were reported in 8% and 3% of participants, respectively. Most side effects were mild to moderate in severity, but serious complications were also observed, occurring exclusively in the surgical group. The researchers therefore emphasise that the benefits of liposuction must always be weighed against the surgical risks.

The LIPLEG study provides the first large-scale, randomised and controlled evidence that liposuction in women with lipoedema leads to a significantly greater reduction in pain and improvement in quality of life than conservative treatment alone. The long-term follow-up is still ongoing up to 36 months. These data are important for determining how sustainable the improvements are and what long-term risks and any late complications may arise.

In Germany, based on the available LIPLEG data, it was decided in 2025 to include liposuction for lipoedema in standard reimbursement under specified conditions. In the Netherlands, the Zorginstituut concluded in 2022 that liposuction for lipoedema did not meet current standards of scientific knowledge and clinical practice. The new LIPLEG results will hopefully provide an important new scientific basis for a future reassessment. I consider it unlikely that liposuction will be included in the basic healthcare package as it is in Germany, but it is a small step in the right direction.

Read the publication in The Lancet here.

text: Chantal in the Dutch ‘Liposuction for lipoedema’ Facebook group
images: LipedemaScience

Oh no, not again...

(English below)

Vandaag begon als een gewone dag. Goed geslapen, rustig opstarten. Ontbijten en antibiotica innemen. Langzaam voorbereiden, daarna bracht Ron me naar Maureen voor mijn eerste afspraak na de ingreep. Ik vertelde hoe goed het gaat: lekken over, wondjes dicht, geen pleisters meer, bewegen gaat goed. Het stond alleen nog wat strak van de zwelling, dat is normaal in dit stadium. Nog geen diepe massage, daar is het nog wat te pijnlijk voor. Ondertussen vertelde ze over haar vakantie, ik over de ingreep en andere dingen. Toen ze klaar was, voelde ik echt meteen verlichting: minder pijn, minder strak, soepeler en natuurlijk moest ik weer plassen. Dat is een goed teken: vocht afvoeren! Het drukpak nam ik mee naar huis om te wassen.

Thuis wilde ik me even wassen en verschonen, voordat ik het drukpak weer aan zou trekken. Ik voelde echter wat bij mijn buik. Ik kon het niet goed bekijken, dus vroeg ik Ron om hulp. Die zei meteen “Nee hè…” maar het was uiteraard “Ja hoor”. Een flinke smetplek onder mijn buik. Bah. Zucht. Deze keer geen paniek. Nouja, een beetje, maar vooral boosheid, zorgen maken en machteloosheid. Die rothuid van mij gooit wéér roet in het eten. Ik word er letterlijk en figuurlijk zó moe van! Ik kon wel janken en dat heb ik ook even gedaan.

Tja, wat is nou wijsheid..? Doe ik er iets op? Wel of geen drukpak? Ik heb foto’s gemaakt en naar Joost gestuurd. Ik had Maureen beloofd het operatieverslag te mailen en daar heb ik het ook aan verteld. Daarna hebben we er zalf op gedaan en een gaasje tussen de huidplooi gelegd. Uiteindelijk besloot ik toch even de kliniek te bellen, want Joost heeft niet altijd tijd om zijn WhatsApp in de gaten te houden. Ik kreeg Marco aan de telefoon. Joost was met een patiënt bezig, maar hij zou doorgeven dat hij naar de foto’s in de app moest kijken.

Ondertussen moest ik aan de boekhouding. Op vrijdag gaan de facturen eruit. Hmm… achter mijn bureau zitten betekent benen omlaag. Zonder drukpak is dat nu niet handig i.v.m. het vocht en de zwelling. Maarja, de extreme druk van het drukpak op de smetplek is óók niet goed. Uiteindelijk heb ik maar besloten de Lipoeastic legging aan te trekken als tussenoplossing: wel compressie maar niet té veel druk. Zo ging het wel. Ik had veel moeite met concentreren, maar ik had alles al voorbereid dus duurde het niet te lang voordat ik klaar was.

Joost belde of appte niet en dat viel me wel een beetje tegen. Ik ben ook zo verwend met een arts die bereikbaar en stand-by is. Maar waar ik er normaliter niet mee zit dat hij niet meteen kan antwoorden (dan heeft het immers geen haast ofzo), was ik nu wel een beetje teleurgesteld. Ik heb niet voor niets gebeld. Dat doe ik nooit als het niet acuut nodig is. Misschien had ik daar duidelijker in moeten zijn hoor, hij is geen helderziende of Cora-fluisteraar. Ik bespreek het nog wel met hem. Ik was nu te emotioneel

Ik was echt even van slag en kreeg een huilbui. Gelukkig was er vanmiddag gezellige afleiding: de buurtjes kwamen op visite. Ik had een paar dagen voor hun katten gezorgd en kreeg als dank een supergave mok: een zwarte met een kat en “The Witch Is In” erop. En we kregen zelfgebakken chocolate chip cookies, jammie! We hebben lekker zitten kletsen over van alles en nog wat. Dat was precies wat ik nodig had, heerlijk.

Na hun bezoek zag ik dat Maureen teruggemaild had. Ze bevestigde dat ik goed gehandeld had. Dat dacht ik wel, maar toch fijn om te horen. Ik heb Joost nog een extra appje gestuurd, of het kwaad kan als ik vannacht even zonder drukpak slaap. Dat geeft de plek even rust, maar het is eigenlijk nog te vroeg en ik wil mijn herstel niet schaden. Begin van de avond appte hij uitgebreid terug. Goed gehandeld inderdaad, vannacht zonder drukpak en morgen weer verder kijken. Afhankelijk van hoe de plek er dan uitziet. Dat gaf wel even rust. Evengoed een rotavond gehad. Ik ben moe en overprikkeld, dus ik wacht even tot ik de laatste antibiotica van de dag genomen heb en dan ga ik naar bed.

Jullie zitten vast niet op een foto van een lelijke smetplek te wachten, dus hier is mijn nieuwe mok! 

 

Today started off as a normal day. I slept well and had a calm start to the day. I had breakfast and took my antibiotics. I got ready at a comfortable pace, then Ron drove me to Maureen’s for my first appointment since the operation. I told her how well things were going: no more leakage, the wounds already healed, no more plasters, and I was moving around fine. It was just still a bit tight due to the swelling, which is normal at this stage. No deep massage just yet though: it’s still a bit too painful for that. Meanwhile, she told me about her holiday, and I told her about the operation and other things. When she’d finished, I felt immediate relief: less pain, less tightness, more supple and, of course, I needed to go to the loo again. That’s a good sign: fluid is being drained! I took the compression garment home to wash it.

At home, I wanted to have a quick wash and change before putting the compression garment back on. However, I felt something on my tummy. I couldn’t see it properly, so I asked Ron for help. He immediately said, “Oh no…” but of course it was “Yes, indeed”. A large patch of rash (intertrigo) below my tummy. Yuck. Sigh. No panic this time. Well, a bit, but mostly anger, worry and a sense of powerlessness. My bloody skin’s messed things up yet again. It’s literally and figuratively wearing me out! I could have cried, and I did for a moment.

But then again, what’s the right thing to do…? Should I put something on it? Pressure suit or not? I took some photos and sent them to Joost. I’d promised Maureen I’d email her the surgery report, so I told her about it too. After that, we put some ointment on it and placed a piece of gauze in the skin fold. In the end, I decided to give the clinic a quick call after all, as Joost doesn’t always have time to keep an eye on his WhatsApp. I got Marco on the phone. Joost was with a patient, but he’d pass on that he needed to have a look at the photos in the app.

In the meantime, I had to get to the bookkeeping. The invoices go out on Fridays. Hmm… sitting at my desk means keeping my legs down. Without the compression garment, that’s not ideal at the moment because of the fluid and the swelling. But then again, extreme pressure on the affected area isn’t good either. In the end, I decided to put on the Lipoeastic leggings as a temporary solution: they provide compression but not too much pressure. That worked out fine. I found it really hard to concentrate, but I’d already prepared everything, so it didn’t take too long before I was finished.

Joost didn’t ring or text, which was a bit of a let-down. I’m so spoilt having a doctor who’s accessible and on standby. But whilst I normally don’t mind if he can’t reply straight away (after all, then it’s not urgent or anything), this time I was a bit disappointed. I didn’t ring for no reason. I never do that unless it’s absolutely necessary. Perhaps I should have been clearer about that, mind you – he’s not a psychic or a Cora whisperer. I’ll have a chat with him about it. I was just too emotional at the time.

I was really upset for a moment and had a proper cry. Luckily, there was a lovely distraction this afternoon: the neighbours came round to visit. I’d looked after their cats for a few days and, as a thank-you, I was given a really cool mug: a black one with a cat and ‘The Witch Is In’ on it. And we were given some homemade chocolate chip biscuits: yum! We had a lovely chat about all sorts of things. That was exactly what I needed.

After their visit, I saw that Maureen had replied to my email. She confirmed that I’d done the right thing. I thought so myself, but it’s still nice to hear. I sent Joost another quick text, asking if it would be a problem if I slept without the pressure suit tonight. That’ll give the area a bit of a rest, but it’s actually still too early and I don’t want to jeopardise my recovery. Early in the evening, he replied with a detailed message. I’d handled it well indeed. No pressure suit tonight, and we’ll see how things look tomorrow, depending on how the area looks then. That did put my mind at rest for a bit. Still, it’s been a crappy evening. I’m tired and overstimulated, so I’ll wait until I’ve taken the last antibiotic of the day and then I’ll go to bed.

I’m sure you’re not keen on seeing a photo of an ugly blemish, so here’s my new mug!

Full speed ahead

(English below)

Poeh, wat een dag... Van couch potato naar volle kracht vooruit. Ik wilde na de off-day gisteren graag weer in beweging komen vandaag, maar het werden bijna 10.000 stappen. Normaliter draai ik daar mijn hand niet voor om, maar op de vierde dag na de ingreep was het wellicht iets teveel van het goede. Alhoewel, ik heb er behalve vermoeidheid geen pijn of ongemak aan overgehouden, dus dat is eigenlijk wel weer een opsteker.

Vanmiddag ben ik inderdaad naar de Herstelacademie geweest, Superlief dat ik opgehaald en thuisgebracht werd. Alleen stom, stom, stom: ik was mijn plastuit vergeten! Dat moet ik weer even aanwennen. Ik had geen zin om het hele drukpak naar beneden te moeten doen voor een plasje, dus heb ik het bij één kopje thee gehouden. Het was fijn om er even uit te zijn en met de groep te praten. Ze waren wel verbaasd (en blij) dat ik er kon zijn. Ik ook, haha!

Thuis gekomen wilde Ron net naar de supermarkt lopen, dus ben ik even meegegaan. Dat ging prima. Ik ben ook nog naar het Kruidvat geweest om paracetamol te halen. Na het eten wilde ik graag proberen om alleen Keira uit te laten. Ze is altijd onstuimig, maar deze keer leek ze feilloos aan te voelen dat ze niet teveel moest trekken. Ze liep rustig met me de trap naar De Geul af. Ik heb haar even losgelaten om uit te razen en daarna kwam ze weer netjes terug aan de lijn.

Ik was wel heel moe, dus de rest van de avond heb ik op de bank doorgebracht met mijn benen omhoog. Kat op schoot, dat gaat goed zolang ze zich niet uitrekt of verplaatst: nagels! Alleen dacht Keira op een bepaald moment “Gezellig, ik kom erbij liggen!” waarbij ze vol haar schouder in mijn bovenbeen ramde. Ik ging door de grond… Ze schrok van mijn harde “AU!” Ik heb haar natuurlijk niet gestraft; weet zij veel, ze doet het niet expres. Maar bah, wat deed dat ontzettend pijn en het is nu nog gevoelig. Morgen nog een extra blauwe plek?

Keira

Phew, what a day… From couch potato to full steam ahead. After yesterday’s off day, I really wanted to get moving again today, but I ended up doing nearly 10,000 steps. Normally, that’s no problem at all for me, but on the fourth day after the operation, it was perhaps a bit too much. Mind you, apart from feeling tired, I haven’t had any pain or discomfort, so that’s actually quite a good thing.

This afternoon I did indeed go to the Recovery Academy; lovely someone offered to pick me up and bring me home. But stupid, stupid, stupid: I’d forgotten my pee funnel! I’ll have to get used to taking it with me again. I didn’t fancy having to take the whole compression suit off just to go for a wee, so I stuck to just one cup of tea. It was nice to get out for a bit and chat with the group. They were quite surprised (and pleased) that I was able to be there. Me too, haha!

When I got home, Ron was just about to walk to the supermarket, so I went along. That went fine. I also popped into Kruidvat to get some paracetamol. After dinner, I wanted to try walking Keira on my own. She’s always boisterous, but this time she seemed to sense perfectly well that she shouldn’t pull too hard. She walked calmly with me down the stairs to De Geul. I unleashed her for a moment so she could let off some steam, and afterwards she came back nicely on the lead.

I was really tired, though, so I spent the rest of the evening on the sofa with my legs up. With the cat on my lap, which is fine as long as she doesn’t stretch or move: claws! But at one point, Keira thought, “How cosy, I’ll come and lie down with you!”, and rammed her shoulder right into my thigh. I was knocked sideways… She was startled by my loud “Ouch!” Of course, I didn’t punish her; she doesn’t know any better, she didn’t do it on purpose. But ugh, that really hurt and it’s still sore. Probably another bruise tomorrow.

Day 3, bleh

(English below)

Vandaag was een beetje een off-day. Niets ernstigs, gewoon mega-bleh. Dat hoort ook bij herstel, maar leuk is anders. Ik had prima geslapen, maar voelde me even niet zo lekker. Niet ziek, wel duf. Moe, geen trek, geen zin. Bankhangdag. Moet kunnen toch? Hopelijk morgen weer wat beter.

Het herstel op zich gaat best goed. Het is flink blauw, nog wat donkerder bijgekleurd. Ik lek al helemaal niet meer, de wondjes zijn dicht. We doen er nog wel pleisters op voor de zekerheid, zodat het drukpak de korstjes niet open schuurt. Mijn hele bovenbenen zijn gezwollen en staan strak, maar het is op zich te doen. Ik ben tot nu toe alle dagen even buiten geweest voor een wandelingetje. De ene keer gaat het soepeler dan de andere, maar ik doe het toch. Zelfs op deze bleh-dag. Niet forceren, wel doorzetten.

De verveling slaat wel toe. Mijn hoofd is te mistig om te lezen, dingen aan mijn bureau of aan tafel houd ik nog niet lang vol. Veel tv dus, maar daar word ik ook gaar van. Dus heb ik voor morgen een “uitje” gepland. We hebben een bijeenkomst van de Herstelgroep Eetproblemen die ik begeleid (faciliteer). Ik had al afgemeld, maar ik ga toch! Er komt nog iemand uit IJmuiden; die haalt me op en brengt me thuis. Gewoon even eruit, de sleur doorbreken. Het zijn altijd fijne bijeenkomsten, waar ik net zo goed mijn verhaal kwijt kan. Een slimme zet? We’ll see. Mentaal broodnodig. Lichamelijk wellicht een beetje uitdagend, maar niets dat ik nog niet aankan, denk ik. Benen omhoog kan daar ook, thuis kom ik wel weer bij.

Today was a bit of an off-day. Nothing serious, just really blah. That’s all part of recovery, but it’s not exactly pleasant. I’d slept well, but I wasn’t feeling too great. Not ill, just a bit low. Tired, no appetite, no motivation. A day spent lounging on the sofa. That’s allowed, isn’t it? Hopefully I’ll feel a bit better tomorrow.

The recovery itself is going quite well. It’s fairly blue, with some darker patches. I’m not oozing at all anymore; the small incision wounds have closed. We’re still putting plasters on them just to be on the safe side, so that the compression garment doesn’t rub the scabs off. My whole upper legs are swollen and feel tight, but it’s manageable. So far, I’ve been out for a short walk every day. Some days it goes more smoothly than others, but I do it anyway. Even on this blah day. Not pushing myself too hard, but still persevering.

Boredom is certainly setting in. My head’s too foggy to read, and I can’t last long doing things at my desk or at the table. So, lots of telly, but that also wears me out. So I’ve planned an ‘outing’ for tomorrow. We’ve got a meeting of the Eating Disorders Recovery Group that I facilitate. I’d already said I couldn’t make it, but I’m going anyway! Someone else is coming from IJmuiden; they’ll pick me up and bring me home. Just a little change of scene, to break the rut. They’re always lovely meetings, where I can share my story just as well. A smart move? We’ll see. Mentally, I really need it. Physically, it might be a bit of a challenge, but nothing I can’t handle, I reckon. I can put my legs up there too; I’ll rest up when I get home.

Recovery Day 1

 (English below)

De eerste dag. De ingreep zelf ging ik met vertrouwen tegemoet, maar de eerste dagen vind ik een beetje (boel) lastig. Ik heb op zich prima geslapen. Het drukpak ging steeds meer knellen en de matjes werden zwaar van het vocht. Mijn adem werd oppervlakkig van het strakke lijfje, dus einde maat L.
Toen het echt te erg werd, zijn we naar boven gegaan om me uit te pellen en mijn benen af te spoelen. De matjes zaten inderdaad megavol vocht, wat een gewicht! Ron heeft wat foto’s gemaakt om de voortgang vast te leggen. Joost had gisteren de ontslagbrief toegestuurd en gevraagd vandaag even te laten weten hoe het gaat. Dus die heb ik een foto en bericht gestuurd.

Uiteindelijk bleek er nog maar één incisie flink te lekken. Daar hebben we dus een matje op gedaan, op de rest hebben we eilandpleisters gedaan. Het drukpak XL van vorige keer maar genomen, dat gaf (letterlijk) iets meer ademruimte. Aantrekken blijft ellende. Ik kijk nu alweer uit naar het einde van het drukpak. Nog effe volhouden, een week of 6, pff… Nouja, als-ie eerst ’s nachts maar weer uit mag, dat is na 2 weken in principe.
De blauwe plekken vielen me nog mee. Vooral bij mijn knieën is het flink verkleurd. Daar is het lipoedeemvet erg hardnekkig, dus dat wordt in totaal 3 keer meegenomen. De rest is vooral erg gezwollen en voelt beurs. Ook nog wel een beetje gevoelloos hier en daar. Aanraken gaat, erop drukken niet. Mijn bovenbenen voelen strak en dik. Lopen gaat wel wat soepeler zonder het extra gewicht.

Ik heb een foto hierbij gezet, ondanks de dikke benen van het vocht. Ik houd van eerlijke foto’s. Liposuctie bij lipoedeem is geen cosmetische operatie voor mooie benen (horen jullie dat, Zorginstituut?!). En toch zie je bij klinieken vaak voor en na foto’s, waarbij ik voor de vóórfoto bij wijze van spreken al een moord zou doen. Let wel, ik bagatelliseer niets! Ook bij prachtige superslanke benen kun je veel last en pijn hebben van lipoedeem. Toch wil ik juist ook laten zien hoeveel het eruit ziet bij mijn formaat zeg maar. Dus… een eerlijke foto.
Even voor de duidelijkheid: ik plaats de foto’s hier op mijn blog openbaar vanwege het bereik, maar ik doe daarmee geen afstand van de rechten! Deel gerust, maar wel met bronvermelding en de informatie erbij. Voor commercieel gebruik is mijn uitdrukkelijke toestemming vooraf vereist. Mijn behandelaars mogen in principe delen/gebruiken.

Vandaag hebben we niet veel gedaan. Ik ben nog steeds erg moe. Toch Heb ik wel geprobeerd af en toe te bewegen. Toen Ron eind van de middag Keira uit ging laten, ben ik over mijn vermoeidheid heen gestapt en meegegaan. Heerlijk even naar buiten! Gelukkig is het wat afgekoeld. Ik ben nog wel een beetje wankel af en toe en de trap naar De Geul was een aardige opgave, maar ik heb het gedaan. Hoppa, gaan met die banaan. Thuis weer op de bank met de benen omhoog en toen viel ik prompt in slaap, haha. Straks installeer ik me op de bank en hoop ik nog even aan te sluiten bij de Vollemaansviering van de Temple of Ara. Dat is pas om 1 uur (7pm New York tijd), dus ik zie wel of ik dat red.

De kop is eraf. Op naar een (voor)spoedig herstel.

The first day. I was feeling confident about the procedure itself, but I’m finding the first few days a bit of a struggle. I actually slept quite well, but then again I was absolutely knackered after yesterday’s intense day. The compression suit was getting tighter and tighter, and the pads were getting heavy with moisture. The tight bodysuit was making my breathing shallow, so that was the end of size L.
When it really got too much, we went upstairs to unwrap me and rinse my legs. The pads were indeed absolutely soaked with fluid – what a weight! Ron took some photos to document the progress. Joost had sent the discharge letter yesterday and asked me to let him know today how things were going. So I sent him a photo and a message.

In the end, it turned out that only one incision was still leaking quite a lot. So we put a pad on that one, and applied island plasters to the rest. We just used the XL compression suit from last time, which gave (literally) a bit more breathing space. Putting it on is still a nightmare. I’m already looking forward to being rid of the compression garment. Just got to hang in there for another six weeks or so, phew… Well, as long as I can take it off at night first; in theory, that should be after two weeks.
The bruising wasn’t as bad as I’d expected (yet?). It’s particularly discoloured around my knees. The lipoedema fat is very stubborn there, so that area will be treated more than once. The rest is mainly very swollen and feels sore. It’s also a bit numb here and there. I can touch it, but I can’t press on it. My upper legs feel tight and thick. Walking is a bit easier without the extra weight, though.

I’ve included a photo here, despite my swollen legs caused by the fluid retention. I believe in honest photos. Liposuction for lipoedema is not cosmetic surgery to achieve beautiful legs (are you listening, Dutch Healthcare Institute?!). And yet you often see ‘before and after’ photos at clinics, where I’d practically do anything to look like the ‘before’ photo, so to speak. Mind you, I’m not trivialising anything! Even with beautiful, super-slim legs, you can suffer a great deal of discomfort and pain from lipoedema. Still, I want to show exactly what it looks like at my size. So… an honest photo.
Just to be clear: I’m posting these photos publicly on my blog to reach as many people as possible, but I’m not waiving my rights! Feel free to share them, but please credit the source and include the accompanying information. My express prior consent is required for commercial use. In principle, my doctors are allowed to share or use whatever I post.

We didn’t do much today. I’m still very tired. Still, I did try to move about regularly. When Ron took Keira out for a walk at the end of the afternoon, I pushed through my tiredness and went along. It was lovely to get out for a bit! Luckily, it has cooled down a bit. I’m still a bit unsteady now and then, and the stairs down to De Geul were quite a challenge, but I managed it. Off we go! Back home on the sofa I put my legs up, and I promptly fell asleep, haha. Later on, I’ll install myself on the sofa again and hope to join in the Full Moon celebration of the Temple of Ara for a bit. That’s not until 1 o’clock (7 pm New York time), so I’ll see if I can manage it.

I’ve taken the first step. Here’s to a speedy recovery.

Liposuction, part 3

 (English below)

Vanmorgen was het dan zover: de derde ingreep van de vier, de laatste aan mijn bovenbenen, de voorkant. Zoals ik inmiddels gewend ben, keek ik ernaar uit én tegenop. Ik mocht me om 8.30u melden bij de Noordveld Clinics. Het was druk op de weg, maar we waren prima op tijd. Ron ging weer naar huis om daar alles in orde te maken, Joke bleef bij mij. Ik vind het een fijn idee, dat er iemand in de buurt is. Al voel ik me zeker ook gesteund door alle berichtjes, appjes, etc. van jullie allemaal. Terwijl de artsen bezig waren, kon ik af en toe even mediteren en dan voelde ik bijna fysiek de steun in de rug. Gedragen door de community, precies zoals in mijn shamanic journey afgelopen zondag.

Het team was iets gewijzigd. Uiteraard wel Joost als hoofdarts en Marco voor de verdoving. Omdat ik nu op een andere dag was geen Tieneke maar Paul, even kundig en ook een toffe peer. Hij is Amerikaans en probeert Nederlands te leren, altijd leuk. Joost vroeg, of er een arts mee mocht kijken bij het hele proces. Dat vind ik geen probleem. Als Joost hem vertrouwt, vertrouw ik op Joost.  Hij vroeg alles netjes, voordat hij iets deed.

De sfeer was onveranderd. Totale focus wanneer dat nodig was, maar tussendoor ook gewoon wat chit-chat over van alles. Gezellig is wat overdreven wellicht, maar ik voelde me volledig op mijn gemak. Dat is zoveel waard! Ik had urenlang de volledige aandacht van vier leuke mannen, wat wil ik nog meer? LOL

Eerst omkleden in de supercharmante (ahum…) operatiekleding, daarna het aftekenen. Dat werd opgenomen voor studiedoeleinden, wederom met toestemming uiteraard. Bloeddruk opnemen (die was prima), alvast beginnen met de antibiotica en paracetamol en toen was het tijd voor Marco’s Magic, met assistentie van Paul. De eerste naaldjes zijn altijd wat vervelend; niet pijnlijk, gewoon prikjes. Als de verdoving er eenmaal ingaat, wordt het steeds gevoellozer. Ik voel wel de druk en dát ze iets doen maar zonder pijn. Mijn knieën en lies bleven wat gevoelig, dus daar werd wat meer gebruikt. Uiteindelijk 9 liter verdovingsvloeistof. Mijn plastuit gaat na een periode rust weer overuren maken!

De verdoving moest ongeveer drie kwartier inwerken. Ik heb even wat mensen geïnformeerd, appjes beantwoord, een foto geplaatst en daarna gemediteerd. Goed voor de hartslag en gewoon even lekker om te ontspannen.

De liposuctie zelf ging zo’n beetje zoals de vorige keren. Joost heeft er weer een flinke work-out aan gehad. Af en toe ging hij flink tekeer. Ik vond het best, weg met dat ellendevet. Soms was het even gevoelig, maar het was goed te doen. Omdat hij dingen uitlegde en Patrick vragen stelde, kreeg ik goed mee wat er gebeurde. Interessant en leerzaam. Patrick heeft ook een deel gedaan om het gevoel te krijgen van/met de canule. Hij deed het prima en voorzichtig, onder supervisie van Joost. Het heeft uiteindelijk ruim anderhalf uur geduurd.
Het enige ietwat ongemakkelijke was het lange liggen op mijn rug. De andere keren moest ik soms even staan of op mijn zij liggen. Nu dus niet. Af en toe werd er een kussen onder mijn onderbenen gelegd om de juiste hoek te creëren, dat was prettig. Als ik het aangaf, kon ik even mijn rug bollen en dan ging het weer.

Tijdens de liposuctie had Paul al veel van de overtollige vloeistof uit mijn andere been gedrukt. Maf gezicht, het zijn echt fonteintjes uit de incisies! Maarja, alles wat er al uit is, hoef mijn lijf niet intern af te voeren.
Ik werd ingepakt in ‘luiers’ en absorptiematjes. Daaroverheen het drukpak. Een L deze keer, een maat kleiner! Dat is toch altijd in mijn gedachten even een sprongetje in de lucht. Mocht de zwelling de komende dagen te groot zijn, dan kan ik de XL van vorige keer tijdelijk gebruiken.

Ik heb me aangekleed, Joke heeft geholpen met mijn schoenen. In de wachtruimte kreeg ik een heerlijk broodje van Marco. Joost en Patrick kwamen nog even voor de nabespreking en daarna stond Ron voor de deur. 

Thuis heb ik me op de bank geïnstalleerd. Joke heeft nog wat gedronken hier en daarna heb ik even geslapen. Ik heb de volgende dosis antibiotica en paracetamol genomen. Ik ben weer met arnicadruppels begonnen tegen de blauwe plekken. Eerdere keren scheelde dat echt significant in de verkleuring. Nu in de relaxstand met een kat op schoot!

Today was the day: the third of four procedures, the last one on my thighs, the front. As I’ve come to expect by now, I was both looking forward to it and dreading it. I was due to arrive at the Noordveld Clinics at 8.30 am. The roads were busy, but we arrived well on time. Ron went home again to sort everything out there, whilst Joke stayed with me. I like the idea of having someone nearby. Although I certainly also feel supported by all the messages, texts, etc. from all of you. Whilst the doctors were working, I was able to meditate now and then, and I could almost physically feel the support behind me. Carried by the community, just like in my shamanic journey last Sunday.

The team had changed slightly. Of course, Joost was still the lead doctor and Marco was handling the anaesthesia. As I was there on a different day, it wasn’t Tieneke but Paul – just as skilled and a really nice bloke too. He’s American and is trying to learn Dutch, which is always nice. Joost asked if another doctor could observe the whole process. I didn’t have a problem with that. If Joost trusts him, I trust Joost. He asked for permission politely before doing anything.

The atmosphere was the same as before. Total focus when needed, but in between there was just a bit of chit-chat about all sorts of things. ‘Cosy’ might be a bit of an exaggeration, but I felt completely at ease. That’s worth so much! I had the undivided attention of four lovely men for hours – what more could I want? LOL

First, I changed into the super-charming (ahem…) surgical gown, then they marked me up. This was filmed for educational purposes, again with my consent, of course. They took my blood pressure (which was fine), started me on the antibiotics and paracetamol, and then it was time for Marco’s Magic, assisted by Paul. The first few needles are always a bit of a nuisance; not painful, just little pricks. Once the anaesthetic kicks in, it becomes increasingly numb. I can still feel the pressure and that they’re doing something, but without any pain. My knees and groin remained a bit sensitive, so a bit more was used there. In the end, 9 litres of anaesthetic fluid. After a period of rest, my pee funnel will be working overtime again!

I had to wait for about three quarters of an hour for the anaesthetic  to take effect. I let a few people know what was happening, replied to some messages, posted a photo and then meditated. It’s good for the heart rate and just a lovely way to relax.

The liposuction itself went pretty much the same as the previous times. Joost had another proper workout out of it. Every now and then he really put his back into it. I didn’t mind – off with that wretched fat. It was a bit sensitive at times, but it was manageable. Because he was explaining things and Patrick was asking questions, I had a good understanding of what was happening. Interesting and informative. Patrick also did part of it to get a feel for the cannula. He did it well and carefully, under Joost’s supervision. In the end, it took just over an hour and a half.

The only thing that was a bit uncomfortable was having to lie on my back for so long. On other occasions, I’d sometimes have to stand up or lie on my side for a bit. Not this time, though. Every now and then, a pillow was placed under my lower legs to create the right angle, which was nice. If I mentioned it, I could arch my back a little and then it was fine again.

During the liposuction, Paul had already squeezed a lot of the excess fluid out of my other leg. It’s a bit of a strange sight – there are actually little fountains gushing out of the incisions! But then again, whatever’s already come out doesn’t have to be drained internally by my body.

I was wrapped up in ‘nappies’ and absorbent pads. On top of that came the compression garment. An L this time – one size smaller! That always makes me do a little mental dance. If the swelling gets too bad over the next few days, I can temporarily use the XL from last time.

I got dressed; Joke helped me with my shoes. In the waiting room, Marco gave me a lovely sandwich. Joost and Patrick popped in for the debrief, and then Ron was at the door.

Back home, I settled down on the sofa. Joke had a drink here and then I had a quick nap. I took the next dose of antibiotics and paracetamol. I’ve started using arnica drops again for the bruises. On previous occasions, they really did make a significant difference to the discolouration. Now I’m in relaxation mode with a cat on my lap!

Three nights until the third lipo

(English below)

Nog 3 nachtjes slapen tot de derde lipo. En zoals altijd kan het bij ons weer niet gewoon gaan. Vorige week brak ineens de achterkant van mijn voortand weg, dus weer twee tandartsafspraken. Vandaag moest Ron terug naar de pijnpoli voor nieuwe injecties in zijn rug in de hoop dat ze deze keer weer langer werken. Begin september moet hij ook nog voor een darmonderzoek, waar ik nu verder alle voorbereiding voor doe. Ondertussen zijn we bezig met een stukje huisverbetering plannen; eindelijk een nieuw kozijn in de slaapkamer en deur naar het dakterras. Om maar niet te spreken over alle ‘normale’ dingen die tijd vragen. Afijn, druk druk druk. What’s new? 

Ik ben bezig met de laatste voorbereidingen. Vragenlijsten van de kliniek ingevuld. Geld overgemaakt van de speciale spaarrekening. Nu wachten tot het op de betaalrekening staat, dan daglimiet aanpassen, 4 uur wachten en overmaken. Nog wat laatste dingen checken en in orde maken… Ik ben er bijna klaar voor. Druk zijn is soms veel, maar het leidt ook af. Dan kan ik me niet te druk máken. Doe ik dat dan? Hmm, toch wel een beetje. Ik ben niet bang hoor, ik weet dat ik in goede handen ben. Het weer wordt helaas wel tropisch aanstaande donderdag, bleh. Gelukkig daarna lijkt het wat minder. Ik zie wel op tegen het lekken de eerste dagen, en tegen het drukpak. Ik weet dat het weer voorbij gaat. En dan zijn mijn bovenbenen klaar, ook wel een fijn idee!

Afgelopen weekend was het thema van onze Witches’ Wisdom Circle en van de Journey Circle: “power of community connections”. Het waren mooie bijeenkomsten met ritueel en journey. We spraken over de kracht van een community: om je heen in de buurt, op je werk, bij een hobby, lotgenoten en natuurlijk over de Temple of Ara / Phyllis Curott community. Die is heel belangrijk voor mij (en vele anderen).
In mijn wekelijkse reading voor de Witches’ Wisdom groep op Facebook kwam de “Healing”-kaart tevoorschijn. Niet verrassend, dat was bij de vorige ingrepen ook al het geval. Het is een groepreading waarbij ik 3 kaarten trek en iedereen er eentje kiest voor zichzelf, maar tegelijkertijd hebben de kaarten als 3-spread voor mij persoonlijk ook zo hun boodschap. Het een sluit het ander duidelijk niet uit. De kracht van tarot. Op deze kaart zie je trouwens ook een cirkel mensen.
In mijn shamanic journey ontmoette ik opnieuw Chiron (the wounded healer) en heb ik gezwommen met dolfijnen en orka’s. Toen ik moe werd, droegen ze me verder door het water terwijl ik rustte. Letterlijk gedragen door de community. De journey liet me zo symbolisch de werkelijkheid zien. Dit hele proces van lipoedeem-reductieoperaties is natuurlijk heel persoonlijk en het meeste moet ik zelf doen, maar als je je gesteund voelt, is dat heel veel waard. Ik voel de verbinding. En die community..? Dat ben jij, die dit leest. Jullie allemaal, op welke manier dan ook. 

Dus ja, ik ga het gewoon weer vragen: denken jullie donderdagochtend aan me? Brand een kaarsje, doe een gebedje, stuur reiki, een uitgebreid ritueel of gewoon alleen even aan me denken en goeds wensen. Doe wat voor jou goed voelt met de juiste intentie, dan is alles welkom. Alvast bedankt!

 

Card from the Witches' Wisdom Tarot by Phyllis Curott & Danielle Barlow

Just three more nights to go until the third liposuction. And, as always, things can’t just go smoothly for us. Last week, the back of my front tooth suddenly broke off, so that meant two more dentist’s appointments. Today, Ron had to go back to the pain clinic for more injections in his back, in the hope that they’ll last longer this time. In early September, he’s also due for a colonoscopy, for which I’m now making all the necessary preparations. Meanwhile, we’re planning a bit of home improvement: finally a new window frame in the bedroom and a door to the roof terrace. Not to mention all the ‘normal’ things that take up time. Anyway, busy, busy, busy. What’s new?

I’m making the final preparations. I’ve filled in the questionnaires from the clinic. I’ve transferred money from the special savings account. Now I just have to wait for it to appear in my current account, then adjust the daily limit, wait four hours and make the transfer. Just a few final things to check and sort out… I’m almost ready. Being busy can be a lot at times, but it also takes my mind off things. That way, I can’t get too worked up. Do I get too worried then? Hmm, well, a bit, I suppose. I’m not scared, mind you; I know I’m in good hands. Unfortunately, the weather’s set to be tropical this coming Thursday, yuck. Luckily, it looks like it’ll be a bit better after that. I’m a bit daunted by the leakage during the first few days, and by the pressure suit. Oh well, I know it’ll all be over soon. And then my thighs will be done, which is a nice thought already!

Last weekend, the theme of our Witches’ Wisdom Circle and the Journey Circle was: “the power of community connections”. They were lovely gatherings with ritual and a journey. We talked about the power of a community: those around you in the neighbourhood, at work, through a hobby, fellow sufferers when ill, and of course the Temple of Ara / Phyllis Curott community. That’s very important to me (and many others).
In my weekly reading for the Witches’ Wisdom group on Facebook, the “Healing” card appeared. Not surprisingly, that had also been the case before the former procedures. It’s a group reading where I draw three cards and everyone chooses one for themselves, but at the same time, the cards also convey their own message to me personally as a three-card spread. Clearly, one doesn’t rule out the other. That’s the power of tarot. Interestingly, on this card you can also see a circle of people.
During my shamanic journey, I met Chiron (the wounded healer) again and swam with dolphins and orcas. When I grew tired, they carried me further through the water whilst I rested. Literally carried by the community. The journey showed me reality in a symbolic way. This whole process of lipoedema reduction surgery is, of course, very personal and I have to do most of it myself, but feeling supported is worth so much. I feel the connection. And that community…? That’s you, reading this. All of you, in whatever way you can.

So yes, I’m just going to ask again: will you spare a thought for me on Thursday morning? Light a candle, say a prayer, send some reiki, perform a proper ritual, or just think of me for a moment and wish me well. Do whatever feels right for you with the right intention – anything goes. Thanks in advance!

Compression leggings and an update

(English below) 

Een tijdje niet geschreven, wat gaat het hard. Geen nieuws goed nieuws? Ja, qua benen wel! Het gaat goed. Ik merk echt al heel duidelijk verschil qua pijn. De chronische pijn zit duidelijk in de gebieden, die nog niet behandeld zijn: de voorkant van mijn bovenbenen en mijn onderbenen. Ik kan langer staan. Zo zit ik met douchen niet altijd meer op de douchekruk. En gisteravond stond ik bijna een uur in de rij voor een eclipsbrilletje en dat ging goed! Nouja, het staan dan, de brilletjes waren uitverkocht voor we bij de tafel waren. 

Ik voel ook verschil bij aanraking. Dat deed altijd hoe dan ook pijn. De behandelde gebieden kan ik nu echter gewoon aanraken zónder pijn, dat is zo’n rare gewaarwording… Ik dacht een flinke harde plek te voelen in mijn bovenbeen, maar dat bleek mijn spier te zijn, LOL! Die had ik nog nooit zo direct kunnen aanraken. 

Ik heb echter wél nog steeds hier en daar echt harde plekken, met name waar het meeste is weggehaald. Daarom heb ik besloten nadat het drukpak uit mocht toch te kiezen voor een compressielegging. Niet die ondingen die ik aangemeten kreeg, daarvan kostte het aantrekken meer energie dan ik had. Ik heb nu twee leggings van Lipoelastic: model ACTIVE omdat die medische compressie biedt en een plus-maat heeft voor lipoedeemkuiten. Ze bevallen erg goed. Wellicht heb ik als alles achter de rug is een kleinere maat nodig, maar dat zien we dan wel weer. Voor nu is dit een prima oplossing. Ik draag ze gewoon als broek met een shirt erop. Ze zijn bijna 80 euro per stuk, maar het geld echt waard. En even voor de duidelijkheid: dit is geen gesponsord bericht! Ik deel het gewoon graag als iets bevalt. 

Om te vergelijken kon ik alleen een foto van 2021 terugvinden in de aangemeten compressiebroek en -kousen. Er zit ook bijna 20 kilo tussen dus het is geen echte voor-en-na, maar kijk vooral naar de contour van mijn benen. Ik zal later ook wel echt keer mijn blote benen vergelijken, maar de broek vind ik leuker om te zien. :) 

De derde operatie komt langzaam dichterbij, nog 2 weken (donderdag 27 augustus). Inmiddels zitten we wéér in zo’n vermaledijde hittegolf; het lijkt wel of er dit jaar geen eind aan komt. Duimen jullie mee voor koeler weer na mijn operatie? Want dan moet ik weer 2 weken dag en nacht het drukpak aan en daarna nog weken overdag. 

De operatie zelf, daar zie ik naar uit én tegenop. Voordeel is, dat ik inmiddels een beetje weet, wat ik kan verwachten. Deze keer de voorkant, het laatste deel van de bovenbenen. Het zit dan in elk geval in zicht, dat maakt verbinden e.d. wel iets makkelijker, hoop ik. De behandelingen voor na de operatie staan alweer gepland. Maureen is momenteel op vakantie, maar ze komt precies terug in de week dat ik haar weer nodig heb. Dat is nog eens goede timing, hè? 

Na mijn vorige bericht heb ik weer wat donaties mogen ontvangen en vandaag ook nog. Ontzettend bedankt voor alle steun. Niet alleen de financiële, hoe welkom ook, maar óók de berichtjes, kaarten, vragen om update, etc. Ik voel me echt gesteund en dat is tijdens zo’n lang proces goud waard. Jullie zijn geweldig, dikke kus! 

Haven’t written for a while, how time flies. No news is good news? Yes, as far as my legs are concerned certainly! Things are going well. I can really feel a very clear difference in terms of pain. The chronic pain is clearly concentrated in the areas that haven’t been treated yet: the front of my thighs and my lower legs. I can stand for longer. For example, I don’t always have to use the shower stool when I’m having a shower anymore. And last night I stood in a queue for nearly an hour to get a pair of eclipse glasses, and that went well! Well, the standing part anyway, the glasses were sold out before we even reached the counter. 

I can also feel a difference when touched. That always used to hurt, no matter what. However, I can now simply touch the treated areas without any pain – it’s such a strange sensation… I thought I could feel a really hard lump in my thigh, but it turned out to be my muscle, LOL! I’d never been able to touch it so directly before. 

I do, however, still have some really hard lumps here and there, particularly where the most lipoedema fat was removed. That’s why, once I was allowed to take the compression suit off, I decided to go for a pair of compression leggings instead. Not those awful things I was fitted with – putting those on took more energy than I had. I now have two pairs of Lipoelastic leggings: the ACTIVE model, because it offers medical-grade compression and comes in a plus size for lipoedema calves. I’m really happy with them. I might need a smaller size once everything’s over, but we’ll see about that later. For now, this is a great solution. I just wear them as trousers with a shirt over the top. They’re nearly 80 euros each, but they’re definitely worth the money. And just to be clear: this isn’t a sponsored post! I just like to share things I’m happy with. 

For comparison, the only photo I could find was from 2021 of me wearing the custom-fitted compression capri and stockings. There’s also a difference of nearly 20 kilos, so it’s not a proper before-and-after, but do take a look at the contours of my legs. I promise to compare my bare legs properly later on, but I prefer the look of the trousers. :) 

The third surgery is slowly drawing nearer, just two weeks to go (Thursday 27 August). We’re now in the midst of yet another of those dreaded heatwaves; it feels as though there’s no end to them this year. Will you keep your fingers crossed for cooler weather after my operation? Because then I’ll have to wear the compression garment day and night for another two weeks, and then for several more weeks during the day. 

As for the procedure itself, I’m both looking forward to it and dreading it. The upside is that I now have a bit of an idea of what to expect. This time it’s the front, the lower part of my thighs. At least it’s in sight, which I hope will make dressing the wounds and so on a bit easier. The post-operative treatments are already scheduled. Maureen is on holiday at the moment, but she’ll be back exactly the week I need her again. That’s what I call good timing, isn’t it? 

Since my last post, I’ve received some more donations, and some more today as well. Thank you so much for all your support. Not just the financial support, however welcome that is, but also the messages, cards, requests for updates, and so on. I really feel supported, and during such a long process, that’s worth its weight in gold. You’re all amazing – big hugs!

Same BMI ≠ same biology

🧬 DE WETENSCHAP HAALT IN: JE BMI VERTELT NIET HET HELE VERHAAL 

Wat als twee vrouwen een vergelijkbare BMI hebben, maar hun lichaam zich op metabolisch vlak niet op dezelfde manier gedraagt? 

Een nieuwe studie, gepubliceerd in *Frontiers in Endocrinology*, heeft verschillende metabolische patronen aangetoond bij vrouwen met lipoedeem in vergelijking met vrouwen die een vergelijkbare BMI hadden maar geen lipoedeem. 

Onderzoekers bestudeerden 24 premenopauzale vrouwen met lipoedeem en 21 controlegroepdeelnemers met een vergelijkbare BMI. En ze ontdekten iets belangrijks. 

 🔬 Vrouwen met lipoedeem hadden: 

 • Een lagere nuchtere insulinespiegel 

 • Een lagere HOMA-IR, een maatstaf die wordt gebruikt om insulineresistentie in te schatten 

 • Lagere concentraties van verschillende metabolieten die betrokken zijn bij de glycolyse, waaronder lactaat en pyruvaat 

 • Hogere concentraties van ketonlichamen 

 • Een duidelijk ander patroon van vetverdeling 

Dit trok mijn aandacht: De vrouwen met lipoedeem hadden een vergelijkbare BMI, maar hun metabolisch profiel was niet hetzelfde. Dat is belangrijk. Want de BMI vertelt ons hoeveel iemand weegt in verhouding tot zijn of haar lengte. Het vertelt ons NIET: 

❌ Waar dat vet is verdeeld 

❌ Welk type weefsel bijdraagt aan het gewicht 

❌ Hoe dat weefsel zich gedraagt 

❌ Hoe het lichaam energie verwerkt 

❌ Of twee mensen met dezelfde BMI dezelfde metabolische biologie hebben 

De onderzoekers maakten gebruik van iets bijzonder interessants, namelijk samengestelde metabolische indices. In plaats van naar één metaboliet tegelijk te kijken, keken ze naar groepen metabolieten die biologische routes vertegenwoordigen. En toen ze dat deden, werden de metabolische verschillen tussen de lipoedeemgroep en de controlegroep veel duidelijker. 

⚠️ Maar laten we wetenschappelijk eerlijk zijn. Dit was een kleinschalig onderzoek – in totaal slechts 45 vrouwen – en het werd op één bepaald moment uitgevoerd. 

Het bewijst NIET dat deze metabolische verschillen lipoedeem veroorzaken. 

Het levert ons GEEN bloedtest op waarmee lipoedeem kan worden gediagnosticeerd. 

En het bewijst NIET dat een bepaald dieet of supplement lipoedeem kan behandelen. 

Maar het voegt wel een belangrijk stukje toe aan de puzzel. Lipoedeem is misschien niet simpelweg ‘overgewicht in de benen’. De biologie begint ons iets anders te vertellen. En misschien zullen we op een dag, in plaats van te vragen: ‘Hoeveel weegt ze?’ ook vragen: ‘Wat doet haar lichaam?’ 

 Dat is het soort onderzoek dat ik wil blijven volgen. Want de wetenschap loopt in. 🧬 

📚 Bron: Kempa S, et al. Distinct systemic metabolic signatures in premenopausal women with lipedema revealed by composite indices. Frontiers in Endocrinology, 2026.

(gekopieerd van Grace In My Skin op Facebook, ook toegevoegd aan het Lipoedeem-album op mijn pagina)

🧬 SCIENCE IS CATCHING UP: YOUR BMI DOESN’T TELL THE WHOLE STORY 

What if two women have a similar BMI—but their bodies are not metabolically behaving the same way? 

A new study published in Frontiers in Endocrinology found distinct metabolic patterns in women with lipedema compared with women who had a similar BMI but did not have lipedema. 

Researchers studied 24 premenopausal women with lipedema and 21 BMI-matched controls. And they found something important. 

🔬 Women with lipedema had: 

• Lower fasting insulin 

• Lower HOMA-IR, a measure used to estimate insulin resistance 

• Lower levels of several metabolites involved in glycolysis, including lactate and pyruvate 

• Higher levels of ketone bodies 

• A distinctly different pattern of fat distribution 

Here’s what caught my attention: The women with lipedema had similar BMI—but their metabolic profile was not the same. That matters. Because BMI tells us how much someone weighs in relation to their height. It does NOT tell us: 

❌ Where that fat is distributed 

❌ What type of tissue is contributing to the weight 

❌ How that tissue behaves 

❌ How the body is processing energy 

❌ Whether two people with the same BMI have the same metabolic biology 

The researchers used something especially interesting called composite metabolic indices. Instead of looking at one metabolite at a time, they looked at groups of metabolites representing biological pathways. And when they did that, the metabolic differences between the lipedema and control groups became much clearer. 

⚠️ But let’s be scientifically honest. This was a small study—only 45 women total—and it was conducted at one point in time. 

It does NOT prove that these metabolic differences cause lipedema. 

It does NOT give us a blood test that can diagnose lipedema. 

And it does NOT prove that a particular diet or supplement will treat lipedema. 

But it does add another important piece to the puzzle. Lipedema may not simply be “obesity in the legs.” The biology is beginning to tell us something different. And perhaps one day, instead of asking: “What does she weigh?” we will also ask: “What is her body doing?” 

That is the kind of research I want to keep watching. Because science is catching up. 🧬 

📚 Source: Kempa S, et al. Distinct systemic metabolic signatures in premenopausal women with lipedema revealed by composite indices. Frontiers in Endocrinology, 2026.

(copied from Grace In My Skin on Facebook; also added to the Lipoedema album on my page)