No walk of shame!

(English below) 

Lopen gaat goed! Ik ben net lekker een eindje wezen lopen met Keira. Op de terugweg kwam ik langs een terrasje. Ik hoorde ze al smoezen. Toen Keira even in een perkje stond te snuffelen, hoorde ik er eentje zeggen: "Moet je kijken... die enkels onder die legging!" Het viel me zo verkeerd! Ik draaide me om en keek hem recht aan. "Dit is een drukpak en als jij die aan zou trekken, zien je enkels er ook zo uit. Maar ga lekker door met bodyshamen, joh! Voorlopig ben ik lekker aan de wandel en jij zit te zuipen. Wie is er nou goed bezig? Goedenávond!" Onder het genot van een lachsalvo liep ik door. Heerlijk! 

Normaliter ben ik niet zo adrem en bedenk ik later pas wat ik had moeten zeggen. Nu niet, had hij even pech: stond-ie zelf voor lul. Thuis heb ik Ron gevraagd om een foto te maken. Toch even nieuwsgierig wat hij zag. Nou nou... 

The walking’s going well! I’ve just been for a lovely long walk with Keira. On the way back, I passed a café terrace. I could already hear them whispering. When Keira stopped to sniff around a flowerbed, I heard one of them say: “Look at that… those ankles under those leggings!” It really rubbed me up the wrong way! I turned round and looked him straight in the eye. “This is a compression suit, and if you were to put one on, your ankles would look just the same. But carry on with your body shaming, mate! For now, I’m the one that's out for a lovely walk and you’re sitting there drinking. Who’s the one doing the right thing? Good evening!” Amidst a burst of laughter, I walked on. Lovely! 

Normally I’m not that quick-witted and it’s only later that I think of what I should have said. Not this time, though – he was out of luck: he’d made a complete fool of himself. Back home, I asked Ron to take a photo. I was curious to see what he’d seen. Well, well...

11 days post-op

(English below) 

Hoera, eindelijk wat afgekoeld, dus tijd voor een update. Goed nieuws deze keer gelukkig. Het herstel verloopt voorspoedig. De oplossing met het stukje padding tussen het drukpak werkt goed. Het pak uit ’s nachts geeft voldoende tijd om mijn huid weer even bij te laten komen. Ik probeer het ongeveer half om half te doen: 12 uur dragen, 12 uur uit. Mijn huid is wat rustiger. De verkleuring trekt al aardig weg, ook dankzij arnica-druppels die ik dagelijks neem. De wondjes zijn dicht, dus ik hoef geen pleisters meer te plakken. 

Ik ga 2x per week naar Maureen voor massage, o.a. om het lymfesysteem te stimuleren (dat zorgt voor de vochtafvoer). Het is op bepaalde plekken nog wel hard en dik: met name aan de linkerkant boven, waar er tot vrij hoog lipoedeemvet is weggehaald. 

Ik zie het verschil deze keer wat minder duidelijk, maar ik hoor het wel van anderen. Dat komt natuurlijk ook omdat het nog gezwollen is. Het duurt sowieso een jaar voordat het échte resultaat zichtbaar is. Ik voel wel verschil qua huidstructuur tussen de voorkant (die nog niet gedaan is) en de rest van mijn bovenbenen. 

Bewegen gaat goed. Ik heb geen problemen met lopen. Het opstaan en gaan zitten is erg gevoelig, maar als ik eenmaal op gang ben voel ik weinig belemmering. Steeds wat meer, steeds wat verder. Ik ben nog wel erg moe, maar hopelijk wordt dat weer minder als ik de antibioticakuur af heb. Nog 3 dagen; ja ik tel af! 

P.S. Met Ron gaat het (erg) langzaam wat beter, met ups en downs. Mij helpen is wel een belasting en hij werkt ook als het gaat. Dus blijf hem alsjeblieft ook meenemen als je aan me denkt, een kaarsje brandt o.i.d.

design by HerRootedWellness

Hooray, it’s finally cooled down a bit, so it’s time for an update. Good news this time, thankfully. My recovery is going well. The solution of placing a piece of padding between the compression suit is working well. Taking the suit off at night gives my skin enough time to recover. I’m trying to do it roughly half and half: 12 hours on, 12 hours off. My skin is a bit calmer. The discolouration is already fading quite a bit, partly thanks to the arnica drops I take every day. The little wounds have closed, so I don’t need to use plasters anymore. 

I go to Maureen twice a week for a massage, to stimulate the lymphatic system (which helps drain fluid), amongst other things. It’s still quite hard and thick in certain places: particularly on the upper left side, where lipoedema fat was removed quite high up. 

I can’t see the difference as clearly this time, but I do hear it from others. That’s probably because it’s still swollen. It takes a year anyway before the real results are visible. I do feel a difference in skin texture between the front (which hasn’t been treated yet) and the rest of my upper legs. 

Moving around is going well. I have no trouble walking. Standing up and sitting down is very sensitive, but once I’m moving, I feel little hindrance. A little more each time, a little further each time. I’m still very tired, but hopefully that will ease off once I’ve finished the course of antibiotics. Just 3 days to go; yes, I’m counting down!

P.S. Ron is getting (very) slowly better, with ups and downs. Helping me is quite a strain on him, and he works when he can. So please include him when you think of me, or light a candle, etc.

1 week update

(English below) 

Vandaag was een stuk fijner gelukkig! Ik had mijn post van gisteren ook op Facebook gezet en er waren zoveel lieve reacties. Dat deed me echt goed! Ik schrijf in principe voor mezelf, maar ik zet het niet voor niets online. Het is fijn dat er daadwerkelijk mensen alles lezen en de moeite nemen een berichtje achter te laten. 

Vannacht geslapen als een roos. Ik ben weer rustiger maar ook nog wel heel moe. Vanmorgen had ik de reguliere afspraak met Maureen. Ze vond dat het er naar omstandigheden goed uitzag. Ze heeft mijn lymfesysteem extra geactiveerd, want zo wordt het vocht afgevoerd. Een voorzichtige eerste massage was goed te doen. Ze heeft me geholpen het drukpak aan te trekken. Op de gevoelige plek heeft ze er een stukje padding onder gedaan. Kijken hoe dat gaat. Normaal zet ze dat vast met tape, maar dat gaat nu niet. Dus een paar keer per dag even checken of het nog goed zit. 

Vanmiddag kwamen Janna en Gerard namens de linedance-groep een mooie plant en een kaart brengen. Ik heb het einde-seizoens-etentje en de laatste avond van het seizoen gemist, maar we zien elkaar weer in september. Het was gezellig, fijn om mensen te zien en even andere aanspraak te hebben. 

Na het eten heb ik Keira uitgelaten en een halfuurtje geleden weer. Na een fikse onweersbui en regen was het heerlijk buiten. Het lopen ging ook prima. Ik heb net het drukpak uitgedaan. De padding zat nog redelijk goed. De gevoelige plek zag er beter uit. Het is wel heel hard, maar dat zal wondvocht zijn. Het zit precies in de overgang van mijn been / buik / heupen, dus buigt alle kanten mee. Ron heeft ook de rest geïnspecteerd en het zag er na 12 uur drukpak redelijk uit. Wel fijn dat het nu weer even rust krijgt om bij te trekken. 

Thankfully, today was much better! I posted yesterday’s entry on Facebook too, and there were so many lovely comments. That really cheered me up! I mainly write for myself, but there’s a reason I put it online. It’s nice to know that people actually read everything and take the trouble to leave a comment. 

Slept like a log last night. I’m feeling calmer again, but still super tired. This morning I had my regular appointment with Maureen. She thought things were looking good, considering the circumstances. She gave my lymphatic system an extra boost, as that helps drain the fluid. A gentle first massage went well. She helped me put on the compression garment. She put a bit of padding on that sore spot. We’ll see how that goes. Normally she secures it with tape, but that’s not possible at the moment. So I’ll just need to check a few times a day to make sure it’s still in place. 

This afternoon, Janna and Gerard came by on behalf of the line-dancing group to bring a lovely plant and a card. I missed the end-of-season dinner and the last evening of the season, but we’ll see each other again in September. It was lovely, nice to see people and have a bit of company. 

After dinner, I took Keira for a walk and did so again half an hour ago. After a heavy thunderstorm and rain, it was lovely outside. The walk went well too. I’ve just taken off the compression garment. The padding was still in reasonably good place. The sensitive spot looked better. It is very hardened, but I guess that’s wound fluid. It is right at the junction of my leg, belly and hips, so it bends in all directions. Ron also inspected the rest of it and it looked reasonable after 12 hours in the compression garment. It’s nice that it’s getting a bit of a rest now to recover though.

Off-day

(English below) 

Wat een klotedag… Waar moet ik beginnen? Gewoon bij het begin dan maar. 

Toen ik vanmorgen het drukpak uittrok om de pleisters te verschonen, schrok ik van mijn heupen. Vooral links zag ik een beginnende smetplek (nog net niet) en een zeer geïrriteerde huid die al pikkerig (open) begon te voelen. De schrik sloeg me om het hart. Neeeeee, niet weer! De ellende van de vorige keer kwam direct boven. Ik zag mijn geest alweer dwalen. Dit kon zo niet verder. Mijn extreem gevoelige huid protesteerde luid en duidelijk. Als ik ‘gewoon’ het drukpak weer aan had getrokken, zou het fout gaan. Maarja, ik móet het aan: voor de onderhuidse hechting, tegen de zwelling en om het vocht te reguleren. Hoe nu verder?? Geen flauw idee. Ik zat er echt doorheen. 

Ik heb Joost gebeld (normaliter app ik altijd), maar die was helaas niet bereikbaar. Toen heb ik huilend Maureen gebeld. Ze kon gelukkig even aan de lijn komen. Ze heeft uiteindelijk met Ron gesproken, omdat ik over mijn toeren was en niet uit mijn woorden kwam. In overleg besloten ze: laat het pak even uit, leg je benen verticaal omhoog en dan zou ze na haar laatste afspraak langskomen. 

Ze was er rond half 5. Ik heb alles uitgelegd en ze heeft mijn benen goed bekeken. Ik had gelukkig een foto gemaakt vanmorgen, want inmiddels zag het er alweer wat rustiger uit. Mede daardoor was haar uiteindelijke advies om het pak 's nachts uit te doen om mijn huid bij te laten komen. Dat is te vroeg; in principe is twee weken dag én nacht dragen de norm. Echter, doordat mijn huid dan de tijd heeft om weer bij te komen, lukt het hopelijk om dan overdag wél het pak te dragen. Verder zoveel mogelijk benen omhoog, maar dat deed ik sowieso al. Met dat evenwicht hopen we dat het dan goedkomt. Waarschijnlijk duurt het herstel hierdoor wel langer, maar dat is dan maar zo. 

Na Maureens bezoek kwam ik eindelijk weer een beetje tot rust. Wat ben ik toch gezegend met zo’n fijne fysio-/oedeemtherapeut. Ik ben haar zo dankbaar! Morgenochtend heb ik de reguliere afspraak en dan zal ik dat zeker nogmaals benadrukken. 

Deze dag heeft me volledig gesloopt, fysiek en mentaal. Mijn reactie was volkomen terecht (ik ken mijn lijf/huid het beste!), maar het extreme qua stress en paniek werd waarschijnlijk veroorzaakt door meerdere factoren. De ervaringen van de eerste keer liggen nog vers in het geheugen en de angst voor herhaling kwam in alle hevigheid boven. De pijn, het ongemak, en dan ook nog eens bij deze pleurishitte. De zorgen om Ron, hem niet nóg meer willen belasten. En juist omdat het herstel qua pijn, beweging, etc. eigenlijk heel erg goed gaat, viel het zó tegen. Het overviel me, een aanslag op mijn lijf. Na een avond ontspannen en nu het van me afschrijven gaat het een stuk beter. 

Duimen jullie voor me dat het zo goed gaat? Ik ben al superblij met alle support, maar mocht je tijd en energie hebben: een extra kaars, ritueel, gebed, gedachte of wat dan ook voor mijn herstel is van harte welkom. Dankjewel als je tot hier gekomen bent! 

What a bloody awful day… Where do I start? I suppose I’ll just start at the beginning. 

When I took off the compression garment this morning to change the plasters, I was shocked by the state of my hips. On the left in particular, I saw the beginnings of a rash (just not quite there yet) and very irritated skin that was already starting to feel spotty (open). My heart skipped a beat. Nooooo, not again! The misery of last time came flooding back. I could already feel my mind running away with me. This couldn’t go on. My extremely sensitive skin was protesting loud and clear. If I’d ‘just’ put the compression garment back on, it would go wrong. But then again, I have to wear it: for the subcutaneous adhesion, to combat the swelling and to regulate the fluid. So what now, what to do?? Not the faintest idea. I was really at the end of my tether. 

I rang Joost (I usually text him), but unfortunately he wasn’t available. So, in tears, I rang Maureen. Luckily, she was able to come on the phone for a moment. In the end, she spoke to Ron, because I was in a right mess and couldn’t get my words out. They decided together: keep the compression off for now, put your legs up vertically, and she’d pop round after her last appointment. 

She arrived around half past four. I explained everything and she had a good look at my legs. Luckily, I’d taken a photo this morning, as by then it was looking a bit calmer again. Partly because of that, her final advice was to take the suit off at night to let my skin recover. This is too early; in principle, wearing it day and night for two weeks is the norm. However, as my skin will then have time to recover, hopefully I’ll be able to wear the compression garment during the day. Also, keep my legs elevated as much as possible, but I was already doing that anyway. With that balance, we hope it will all work out. Recovery will probably take longer as a result, but so be it. 

After Maureen’s visit, I finally managed to relax a little. I really am blessed to have such a wonderful physio / oedema therapist. I’m so extremely grateful to her! I’ve got my regular appointment tomorrow morning, and I’ll definitely make sure to emphasise that again. 

This day has completely worn me out, physically and mentally. My reaction was entirely justified (I know my body and skin best!), but the extreme levels of stress and panic were probably caused by several factors. The memories of the first time are still fresh in my mind and the fear of it happening again came flooding back with full force. The pain, the discomfort, and on top of that in this sweltering heat. The worries about Ron, not wanting to burden him even more. And precisely because the recovery in terms of pain, movement, etc. is actually going very well, it was such a let-down. It took me by surprise, an assault on my body. 

After an evening of relaxation and now writing it all down, I’m feeling a lot better. Will you keep your fingers crossed for me that things will go well? I’m already so grateful for all the support, but if you have the time and energy: an extra candle, ritual, prayer, thought or whatever for my recovery is very welcome. Thank you for reading this far!

Hot!

(English below) 

Pff, wat een pokkehitte. Dat maakt het herstel wel driedubbel zo zwaar. Helaas redt Ron het met zijn rug niet om de mobiele airco neer te zetten en aan te sluiten. Het drukpak is ellendig met deze temperaturen, maar helaas nodig dus het is niet anders. Zo jammer dat het koelere weer van de afgelopen 2 weken niet even wat later kwam. Net mijn ‘geluk’ weer dat ik de eerste hittegolf tref aan het begin van mijn herstel. Ik ben normaal al uitgeschakeld bij deze warmte, laat staan nu. 

Ik ben gestopt met paracetamol en de misselijkheid is grotendeels weg. Liever pijn dan dat rotgevoel. Het pak werkt hierin ook niet mee, maar dat mag nog lang niet uit. Bij de antibiotica moet ik wel goed eten, dus ik doe mijn best. Meestal staat het me gewoon tegen. 

Uit de wondjes lek ik niet meer of minimaal; met eilandpleisters is het prima te doen. Het behandelde gebied doet nog wel zeer en het is bont en blauw, maar lopen gaat prima. Ik probeer zoveel mogelijk te bewegen en bij het zitten leg ik mijn benen zoveel mogelijk omhoog. Ik ben zondag al mee geweest om Keira uit te laten. Helaas is het overdag te warm voor me, maar ’s avonds laat maken we wel ons rondje. 

Vanmiddag heeft Ron op de pijnpoli in Hoofddorp injecties in zijn onderrug gehad. Ik kreeg zo’n loodjas aan om erbij te kunnen zijn. Holy shit, alsof ik het nog niet warm genoeg had in mijn drukpak, poeh. De arts wist meteen de pijnlijke plekken te vinden. Nu maar hopen dat het snel gaat werken! 

Joost had inmiddels terug geappt. Ik moet inderdaad langer antibiotica nemen, 14 dagen i.p.v. 5. Dat vind ik wel een prettig idee en gelukkig heb ik er weinig last van. Ik heb het meteen opgehaald bij de apotheek. Veel gelopen vandaag: ziekenhuis, apotheek en zonet ben ik lekker even naar buiten geweest. De zon ging onder en hier aan de kust staat altijd wel een briesje. Heerlijk! Nu ga ik lekker even met mijn benen omhoog wat eten en vooral drinken.

Phew, what a hellish heat. It makes recovery three times as hard. Unfortunately, Ron’s back isn’t up to setting up the portable air conditioner The pressure suit is miserable in these temperatures, but unfortunately it’s necessary so there’s no choice. Such a shame that the cooler weather of the past two weeks didn’t arrive a bit later. Just my ‘luck’ that I’ve hit the first heatwave right at the start of my recovery period. I’m normally already out of action in this heat, let alone now. 

I’ve stopped taking paracetamol and the nausea has mostly gone. I’d rather have the pain than that awful feeling. The compression suit doesn’t help matters either, but I can’t take it off just yet. I do need to eat properly whilst on the antibiotics, so I’m doing my best. Most of the time, I just can’t bring myself to eat much. 

The wounds aren’t oozing any more, or only very slightly; it’s fine with plaster strips. The treated area is still quite sore and it’s all bruised and swollen, but walking is fine. I try to move around as much as possible and when sitting down I put my legs up as much as I can. I already went out on Sunday to walk Keira. Unfortunately, it’s too hot for me during the day, but we do go for our walk late in the evening. 

This afternoon, Ron got injections in his lower back at the pain clinic in Hoofddorp. I had to put on one of those lead-lined coats so I could be there with him. Blimey, as if I wasn’t hot enough already in my pressure suit... The doctor found the painful spots straight away. Let’s just hope it kicks in soon! 

In the meantime Joost had replied to my text. I do indeed need to take the antibiotics for longer, 14 days instead of 5. I’m okay with that, and luckily they don’t bother me much. I picked them up from the chemist straight away. I’ve done a lot of walking today: hospital, pharmacy, and just now I popped outside for a bit. The sun was setting and there’s always a bit of a breeze here on the coast. Lovely! Now I’m going to put my feet up, have something to eat and, above all, have a drink.

Here we go again

(English below) 

Ik was vergeten hoe zwaar de eerste dagen zijn. Nouja, niet echt natuurlijk, maar ik werd wel weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Douchen hebben we net als vorige keer bij Joke gedaan. Die heeft gewoon wat meer ruimte dan onze krappe douche. Maar man man, wat een ellende is het toch om die luiers (absorptiematten) te verschonen. Zeker nu Ron zo’n last van zijn rug heeft. Gelukkig kon Joke ook een handje helpen en uiteindelijk is het gelukt. 

Helaas werd ik toch weer niet lekker in de loop van de dag. Ik ben wat misselijk en heb al sinds de eerste dag een vieze smaak in mijn mond. Van de antibiotica had ik toen ik deze voor het eerst slikte geen last, dus is het toch iets anders misschien. De paracetamol? Het drukpak? Een andere interactie qua medicijnen? Geen idee. Ik heb Joost geappt. Het lukt me niet om veel binnen te houden. Tja, ik ben door die weken stilzitten met wondroos best wel wat aangekomen, maar dit is toch niet de manier om dat weer kwijt te raken… 

Gisteren heb ik me echt door de dag heen geworsteld. Toch in beweging blijven, want dat is belangrijk. Veel plassen, ook helemaal goed! Alleen voelde ik me zó ellendig, bah. En die k*thitte helpt ook al niet echt. Waar ben ik weer aan begonnen... Dat weet ik wel, en ook dat het straks weer beter zal gaan, maar ik was in mineur. Ik had eerder naar bed kunnen gaan, maar dan zou ik in de knoop komen met de medicijnen. Antibiotica om de 8 uur, maar medicijn A mag niet tegelijk, medicijn B minimaal 4 uur na de antibiotica, etc. Yuk, wat een gedoe. ’t Is voor een goed doel zullen we maar zeggen. 

Marco zei na de ingreep trouwens dat ik langer antibiotica moest slikken, maar ik heb gewoon weer voor 5 dagen gekregen. Toch ook maar even aan Joost gevraagd. 

Vanmorgen ben ik zo lang mogelijk blijven liggen, gewoon omdat ik geen zin had om uit bed te komen. Wel steeds even plassen natuurlijk. Van de weeromstuit vergat ik mijn schildkliermedicijnen. Het was al tijd voor de antibiotica, dus maar een keertje overgeslagen en morgen slimmer aanpakken. 

Beneden even gezeten en toen op bed het drukpak uit. Hoera, eindelijk die rotmatten kwijt. Het lekken viel al reuze mee, dus Ron heeft Betadine en eilandpleisters op de wondjes gedaan en nu kan ik in elk geval wat beter bewegen. Joost zei, dat er lekkers en plassers zijn. Klinkt misschien raar, maar ik snap wel wat hij bedoelt. Sommigen lekken veel langer, ik plas veel. Allang best, als dat betekent dat we het met pleisters afkunnen. Het is nog wel bont en blauw. 

Vandaag maar weer een beetje aanmodderen. Ik ben de Kylie documentaire aan het kijken en vanavond is er Formule 1. Elke dag is er weer eentje. Elke dag een beetje beter graag. 😊 

I’d forgotten just how tough the first few days are. Well, not really, of course, but it did bring me back to reality, face the facts. Just like last time, we had a shower at Joke’s. She’s got a bit more space than our cramped shower. But boy, what a nightmare it is to change those nappies (absorbent pads). Especially now that Ron’s having such trouble with his back. Luckily, Joke was able to lend a hand and we managed it in the end. 

Unfortunately, I started feeling unwell again as the day went on. I’m feeling a bit queasy and have had a nasty taste in my mouth since day one. I didn’t have any problems with the antibiotics when I first took them, so perhaps it’s something else. The paracetamol? The pressure suit? Another drug interaction? No idea. I’ve sent Joost a text. I can’t seem to keep much down. Well, I’ve put on quite a bit of weight from sitting still for weeks with erysipelas, but this isn’t the way to lose it again… 

Yesterday I really had to drag myself through the day. Still, I made sure to keep moving, because that’s important. Going to the loo a lot, great too! It’s just that I felt so awful, ugh. And this bloody heat isn’t helping either. What have I got myself into again… I know that, and I know things will get better soon, but I was in a bit of a slump. I could have gone to bed earlier, but then I’d have got into a mess with the medication. Antibiotics every 8 hours, but medicine A can’t be taken at the same time, medicine B at least 4 hours after the antibiotics, etc. Yuck, what a hassle. Ah well, it’s for a good cause. 

By the way, after the procedure Marco said I needed to take antibiotics for longer, but I’ve just been given another 5-day prescription. I thought I’d better ask Joost about it. 

This morning I stayed in bed for as long as possible, simply because I couldn’t be bothered to get up. I did have to pop to the loo every now and then, of course. In the rush, I forgot to take my thyroid medication. It was already time for the antibiotics, so I just skipped a dose and will be more careful tomorrow. 

Sat downstairs for a bit and then took the compression suit off in bed. Hooray, finally got rid of those awful pads. The leakage wasn’t too bad, so Ron put Betadine and island plasters on the little wounds and now I can at least move about a bit better. Joost said there are ‘leakers’ and ‘peesers’. Might sound strange, but I do get what he means. Some people leak for much longer; I pee a lot. That’s fine by me, as long as it means we can manage with plasters. It’s still a bit battered and bruised though. 

Just muddling through a bit again today. I’m watching the Kylie documentary and there’s Formula One on tonight. Every day brings a new one. A little better every day, please. 😊

Liposuction, part 2

(English below) 

Gisteren de tweede liposuctie, deze keer de buitenkant van mijn bovenbenen en het bijbehorende stuk van de achterkant. Ron heeft nog veel last van zijn rug, dus die is niet meegegaan. Hij heeft Joke en mij afgezet bij de kliniek. Helaas hadden we toch wat oponthoud in het verkeer. We zijn omgereden, dus waren we 10 minuten te laat. Daardoor mocht ik wel meteen doorlopen, dat was eigenlijk ook best prettig. 

Joost heeft me afgetekend met gekleurde sharpies, dus ik zag er weer prachtig uit. Vooral ook met de schattige operatiesokjes en -slip, haha! Het bleek dat het meeste lipoedeemvet bij mij meer bovenaan zat bij mijn heupen/flanken. De verdeling is bij iedereen weer anders. 

Toen was het de beurt aan Marco voor de verdoving. Het was net als de vorige keer: de eerste prikjes voel je even, maar al gauw is het grotendeels gevoelloos. Liter na liter verdovingsvloeistof liep erin, in totaal 10 liter dacht ik. Inmiddels was ook Tieneke gearriveerd, dus mijn dreamteam was weer compleet. 

De vloeistof moest nog ruim een halfuur intrekken. Ondertussen heb ik de berichten, apps, etc. gelezen van iedereen. Zo fijn al die steun! Gebedjes, kaarsjes (zelfs eentje in de Mariagrot in Lourdes), lieve wensen… Ik liet Tieneke het appje lezen van een lieve vriendin, die naast mij ook de artsen en verpleegkundigen een goede en voorspoedige werkdag wenste. 

Tijd voor de work-out van Joost aka de liposuctie zelf. Dankzij Marco’s goede werk was het wederom prima te doen. Ik voelde wel dat hij bezig was natuurlijk, maar het is meer ongemak dan pijn. Af en toe moest ik even mijn been opheffen en om het goed te beoordelen heb ik een paar keer gestaan tussendoor. Dat is een van de voordelen van plaatselijke verdoving. In totaal is hij ongeveer anderhalf uur bezig geweest. Links is 1900 ml weggehaald en rechts 1700, dus in totaal 3600ml. Tieneke heeft een foto voor me gemaakt van de cilinders met vet. 

Klaar dus! Ik werd weer goed ingepakt met absorptiematten en daaroverheen het drukpak. Dat moet ik weer twee weken dag en nacht aan, en dan nog 2 tot 4 weken overdag. Ondertussen was het best warm, het zweet brak me uit. Sorry voor de zonaanbidders, maar ik hoop dat de hitte weer snel voorbij is. 

Ik kreeg een overheerlijk “Broodje van Marco”: bruin brood met kipfilet, kaas, sla en een lekkere dressing/saus. Jummie, daar was ik wel aan toe. Ondertussen mocht Joke er ook weer bij en we hebben samen op Ron gewacht. Ik lekte wel als een malle. Op mijn heup was ik zeiknat en op andere plaatsen ook. Nouja, laat er maar uitkomen. Alles dat er zo uitkomt, hoeft mijn lichaam niet af te voeren. Ik was best wel heel moe, dus ik heb me op de bank geïnstalleerd. Joke is kip blijven eten. 

Vannacht heb ik redelijk geslapen. Ik ben er wel vaak even uit geweest om te plassen, maar dan viel ik makkelijk weer in slaap. Het is beurs en waarschijnlijk bont en blauw, maar de pijn is te doen. Ik heb antibiotica ter preventie, ik ben meteen weer met arnica gestart en zo nodig paracetamol. Straks ga ik douchen en de absorpiematjes verschonen.

Yesterday was my second liposuction, this time on the outer thighs and the corresponding area at the back. Ron is still suffering a lot from his back, so he didn’t come with us. He dropped Joke and me off at the clinic. Unfortunately, we did run into some traffic delays. We had to take a detour, so we were 10 minutes late. Because of that, I was allowed to go straight in, which was actually quite nice. 

Joost marked me up with coloured Sharpies, so I looked absolutely stunning again. Especially with those cute surgical socks and briefs, haha! It turned out that most of my lipoedema fat was concentrated higher up, around my hips and flanks. The distribution is different for everyone. 

Then it was Marco’s turn to administer the anaesthetic. It was just like last time: you feel the first few pricks for a moment, but soon it’s mostly numb. Litre after litre of anaesthetic fluid went in; 10 litres in total, if I remember correctly. By then, Tieneke had arrived too, so my dream team was complete again. 

The liquid still had to be infused for over half an hour. In the meantime, I read everyone’s messages, apps, etc. Such lovely support! Prayers, candles (even one in the Grotto of Our Lady of Lourdes), kind wishes… I showed Tieneke the message from a dear friend, who, as well as me, had wished the doctors and nurses a good and successful day at work. 

Time for Joost’s ‘workout’ aka the liposuction itself. Thanks to Marco’s good work, it was once again quite manageable. I could feel he was working, of course, but it’s more discomfort than pain. Every now and then I had to lift my leg briefly, and to assess it properly I stood up a few times in between. That’s one of the advantages of local anaesthetic. In total, he was at it for about an hour and a half. 1900 ml was removed from the left and 1700 from the right, so 3600 ml in total. Tieneke took a photo for me of the cylinders filled with fat. 

So, all done! I was wrapped up properly again with absorbent pads and the compression garment over the top. I have to wear that day and night for another two weeks, and then for another 2 to 4 weeks during the day. It was quite warm in the meantime, and I was breaking out in a sweat. Sorry to the sun worshippers, but I hope this hot weather passes quickly. 

I was given a delicious ‘Marco’s Sandwich’: brown bread with chicken fillet, cheese, lettuce and a tasty dressing/sauce. Yum, I really needed that. Meanwhile, Joke was allowed to join me again and we waited for Ron together. I was leaking like crazy. My hip was soaking wet, and other places too. Oh well, let it all come out. Everything that comes out like that doesn’t have to be processed by my body. I was actually quite tired, so I settled down on the sofa. Joke stayed to eat chicken with us. 

I slept reasonably well last night. I did get up quite a few times to go to the toilet, but I fell back asleep easily. It’s sore and probably bruised, but the pain is bearable. I’m taking antibiotics as a precaution, I’ve started taking arnica again straight away, and I’ll take paracetamol if necessary. I’m going to have a shower later and change the absorbent pads.

Tomorrow

(English below) 

Nog een nachtje slapen en dan is het tijd voor mijn tweede liposuctie. Ik mag me melden om 8.30u. Deze keer is de buitenkant (plus rest van de achterkant) van mijn bovenbenen aan de beurt. Ik heb even een plaatje gemaakt, omdat er vaak gevraagd wordt wat de volgorde is. 

Ik kijk ernaar uit én ik kijk er tegenop. Vorige keer viel de ingreep zelf me mee, dus ik hoop dat dat nu weer zo is. Waar ik het meest tegenop zie is weer een drukpak aan, 6 weken waarvan de eerste 2 weken dag en nacht. En helemaal met de tropische temperaturen die voor morgen en het weekend verwacht worden... Hoera, NOT. Maar goed, klagen verandert daar niets aan, dus ik zie wel. Lang leve de airco en ventilatoren! 

Vorige keer had Ron in de aanloop naar de eerste ingreep veel en druk werk. Dat wilden we sowieso anders plannen, maar dat ging al vanzelf. Ron kan veel minder werken (eigenlijk niet…), want hij loopt al weken met ernstige pijn. Eerst een slijmbeursontsteking in zijn schouder en daarna speelde zijn rug weer op. Komende dinsdag heeft hij een afspraak bij de pijnpoli voor een injectie in zijn rug. De laatste was alweer vier jaar geleden. 

Het is straks een beetje de lamme helpt de blinde, of eigenlijk de lamme helpt de andere lamme. We redden ons wel en anders zijn er vast mensen die willen helpen. Na dinsdag gaat het hopelijk weer beter. 

Willen jullie me weer steunen en aan me denken? Brand een kaarsje, zeg een gebed… met de juiste intentie is elke manier welkom. Dankjewel alvast, ik waardeer het echt. Natuurlijk houd ik jullie weer op de hoogte! 

Just one more night’s sleep and then it’s time for my second liposuction. I’m due in at 8.30 am. This time, it’s the outer thighs (plus the rest of the back of the thighs) that are being treated. I’ve made an image, as people often ask about the order of the procedures. 

I’m looking forward to it, but I’m also dreading it. Last time, the procedure itself wasn’t as bad as I’d feared, so I hope that’s the case again. What I’m dreading most is having to wear a compression garment again for six weeks, the first two of which are day and night. And especially with the tropical temperatures forecast for tomorrow and the weekend... Hooray, NOT. Anyway, complaining won’t change a thing, so I’ll just have to see how it goes. Thank gods for the air conditioner and fans! 

Last time, Ron had a lot of busy work in the run-up to the first procedure. We wanted to plan things differently anyway, but that sort of happened naturally. Ron can work much less (actually, he shouldn't at all…), because he’s been in severe pain for weeks. First, he had bursitis in his shoulder, and then his back flared up again. Next Tuesday, he has an appointment at the pain clinic for an injection in his back. The last one was four years ago 

It’ll be a bit like the lame helping the blind, or rather the lame helping the other lame. We’ll manage, and if not, I’m sure there are people who’ll want to help. Hopefully things will be better after Tuesday. 

Would you mind supporting me again and keeping me in your thoughts? Light a candle, say a prayer… with the right intention, any gesture is welcome. Thank you in advance, I really appreciate it. Of course, I’ll keep you updated!

Almost...

(English below)

Inmiddels zijn we weer een poosje verder. De antibioticakuur is afgemaakt en de plek ziet er een stuk beter uit. De wond is na/tijdens de wondroos eigenlijk heel snel dichtgegaan en geheeld. Sinds een kleine week heb ik er niets meer omheen overdag, ’s nachts alleen tubigrip. Ik heb nog niet mijn geliefde spijkerbroek aangedaan, maar dat zou inmiddels wel kunnen waarschijnlijk. Een dunne zachte broek is nog even prettiger. 

Ik heb wel gemerkt, dat door bijna 3 weken antibiotica en helemaal stilzitten mijn conditie tot het nulpunt is gedaald. De mist in mijn hoofd klaart maar matig op. Ik ben zó moe, en geloof me: met chronische vermoeidheid ben ik wel wat gewend. Lopen was ondanks de pijn nooit een probleem, maar nu moest ik echt weer bij het begin beginnen. Best frustrerend, maar het is wat het is. Dus elke dag wat meer en wat verder. Ik heb alweer gedanst en lange(re) wandelingen gemaakt. 

Het is nog niet 100% zeker of de volgende ingreep, gepland op 22 mei, door kan gaan. De plek is nu nog dik en hard. Morgen ga ik weer foto’s maken en naar Joost appen. Ik hoop dat ik verder kan, al zie ik er eerlijk gezegd ook wel tegenop... Aan de ene kant weet ik nu ongeveer wat ik kan verwachten; dat is wel prettig. Echter, de andere kant, met de complicaties achteraf, is er óók. Er zijn momenten geweest dat ik zei: “Bekijk ’t maar, ik stop ermee! Fijn dat ik die rotkwab bij mijn knie kwijt ben; daar moet ik het maar mee doen.” Maar nee, ik wil verder, ik wil méér. Het behandelgebied van de volgende is de buitenkant van mijn bovenbenen. Hopelijk kan het de 22e, maar ik wil niet forceren. Het moet wel echt kunnen, dus ik hoor wel wat Joost ervan denkt. 

Update 5 mei: Bericht van Joost. Wat hem betreft kan 22 mei doorgaan. Als het voor mij goed voelt qua herstel en energie, ziet hij geen bezwaar. Die harde plooi en zwelling hoeven nog niet volledig weg te zijn. Dat is normaal in deze fase en trekt in de loop van de tijd nog verder bij. 

Dusse… nog 17 nachtjes slapen! Whaa, dat is best snel… 

source unknown — yours? let me know and I'll give you credit

It’s been a while now. I’ve finished the treatment with antibiotics and the area looks much better. The wound actually closed up and healed very quickly, both during and after the infection. For just under a week now, I haven’t needed anything to cover it during the day; at night, I just wear a compression bandage. I haven’t put on my beloved jeans yet, but I probably could by now. A pair of thin, soft trousers is still a bit more comfortable. 

I have noticed, however, that after nearly three weeks of antibiotics and sitting completely still, my fitness has dropped to zero. The fog in my head is only clearing slightly. I’m so tired, and believe me: with chronic fatigue, I’m used to a fair bit. Walking was never a problem despite the pain, but now I really had to start from scratch. Quite frustrating, but it is what it is. So every day a bit more and a bit further. I’ve already been dancing again and taken long(er) walks. 

It’s not yet 100% certain whether the next procedure, scheduled for 22 May, can go ahead. The area is still swollen and hard. Tomorrow I’ll take some more photos and send them to Joost. I hope I can proceed, though to be honest I’m also dreading it a bit... On the one hand, I now have a rough idea of what to expect; that’s nice. However, the other side of things, with the complications afterwards, is there too. There have been moments when I’ve said: “Forget it, I’m giving up! I’m just glad I’ve got rid of that rotten lump by my knee; I’ll just have to make do with that.” But no, I want to carry on, I want more. The next treatment area is the outside of my thighs. Hopefully it can be done on the 22nd, but I don’t want to push it. It really has to be possible, so I’ll see what Joost thinks. 

Update 5 May: Message from Joost. As far as he’s concerned, 22 May is a go. If I feel good in terms of recovery and energy, he sees no objection. The hard crease and swelling don’t need to have completely gone yet. That’s normal at this stage and will continue to subside over time. 

So… just 17 more nights to go! Wow, that’s coming up pretty quickly…

Getting there

(English below) 

Vrijdagochtend had ik weer een afspraak bij Maureen. Dankzij haar waren we er snel bij met de wondroos, ik ben haar zo dankbaar! Ze schrok wel van het hele verhaal daarna. Ze heeft voorzichtig om de plek heen gemasseerd en het lymfestelsel zoveel mogelijk geactiveerd. Omdat het er nu goed uitzag, zei ze dat ik wel wat mocht gaan bewegen als het zo doorging. Voor de zekerheid wilde ze wel weer 2 afspraken maken voor deze week. En dat was maar goed ook, want ging het nu goed verder? Nee, natuurlijk niet…. 

Na de afsprak bij Maureen ben ik gaan douchen. Toen ik de pleister eraf haalde, zag ik dat het toch weer roder was en bol stond. Zucht… Dus contact opgenomen met Joost en die vertrouwde het ook niet. Hij schreef een nieuw recept voor, voor nog zwaardere antibiotica. Dan dat maar weer. Ron heeft ze opgehaald bij de apotheek. Deze moeten bij het eten ingenomen worden, omdat je anders diarree kunt krijgen. En weer met mijn benen omhoog en zo min mogelijk doen. Aaargh!!! Dat werd weer een rustig weekend dus. 

Zondag deed ik weer mee aan de Journey Circle met Phyllis (shamanic journeying). Aan het begin van het drumritme voelde ik iets bij mijn knie. Alhoewel ik netjes op de bank met mijn been omhoog zat, was het spontaan gaan bloeden. Dus oortjes uit en eerst opnieuw verbinden. Daarna ben ik toch weer verder gegaan met de journey. Het werd een vreemde gewaarwording, want ik ontmoette mijn eigen lijf. Ik ben best wel boos geweest op mijn lijf, dat het nu wéér tegenzit. Mijn lijf of meer specifiek mijn been zei: “Sorry, ik was er nog niet klaar voor. Ik weet dat het zo leek, maar luister alsjeblieft naar me.” We hebben samen gehuild. Dat klinkt vast raar, en zo voelde het na afloop ook, maar terwijl het gebeurde was het eigenlijk heel mooi. 

Gelukkig lijkt deze antibiotica zijn werk te doen. De plek is niet meer zo rood en er komt niet veel vocht meer uit. Pijn valt reuze mee en ik kan weer redelijk normaal buigen. De bijwerkingen vallen ook mee; het werkt wel op mijn darmen, maar het is goed te doen. Maandagmiddag ben ik weer naar Maureen geweest en die heeft de harde plekken eromheen en op mijn andere been weer behandeld. Vrijdag nog een keer heen. 

Gisteren ben ik voor het eerst weer even met Keira gaan lopen. Naar buiten, hoera! Niet te ver en niet te lang, maar het was heerlijk. Lekker fris, zonnetje op mijn gezicht en wind door mijn haren. Wat had ik dat gemist! Ik ben even op de trap gaan zitten, terwijl Keira aan het rondrennen en graven was. Vanmiddag ga ik weer. 

Friday morning I had another appointment with Maureen. Thanks to her, we caught the erysipelas early, I’m so grateful to her! She was quite shocked by everything that happened afterwards, though. She gently massaged around the area and activated the lymphatic system as much as possible. Because it looked good at that point, she said I could start moving a bit again if it continued like this. Just to be sure, she wanted to schedule two more appointments for the coming (this) week. And that was just as well, because did things continue to go well? No, of course they didn’t… 

After the appointment with Maureen, I went to take a shower. When I removed the dressing, I saw that it had become redder again and was raised. Sigh… So I contacted Joost, and he didn’t trust it either. He prescribed a new course: even stronger antibiotics. So, back to that again. Ron picked them up from the pharmacy. These have to be taken with food, otherwise you can get diarrhoea. And once again, legs up and doing as little as possible. Aaargh!!! So that meant another quiet weekend. 

On Sunday I joined the Journey Circle with Phyllis again (shamanic journeying). At the start of the drum rhythm, I felt something in my knee. Even though I was sitting properly on the sofa with my leg elevated, it suddenly started bleeding. So I took my earbuds out and redressed it first. After that, I continued with the journey after all. It became a strange experience, because I encountered my own body. I’ve been quite angry with my body, that things went wrong again. My body, or more specifically my leg, said: “Sorry, I wasn’t ready yet. I know it seemed that way, but please listen to me.” We cried together. That probably sounds strange, and it felt that way afterwards too, but while it was happening, it was actually very beautiful. 

Fortunately, these antibiotics seem to be doing their job. The area is no longer as red, and not much fluid is coming out anymore. The pain is quite manageable, and I can bend reasonably normally again. The side effects are also doable; it does affect my bowels, but it’s okay. On Monday afternoon I went to Maureen again, and she treated the hardened areas around it and on my other leg. I’ll go again on Friday. 

Yesterday, I went for a short walk with Keira for the first time again. Outside, hooray! Not too far and not too long, but it was wonderful. Nice and fresh, sunshine on my face, and wind through my hair. I had missed that so much! I sat on the steps for a bit while Keira was running around and digging. I’m going again this afternoon.

Update

(English below)

Gisteren was ik gelukkig weer wat rustiger. Ik heb de hele dag weer op de bank met mijn benen omhoog gezeten. Gekmakend, maar het moet dus ik doe het. Met de moed der wanhoop, want verzet kost energie die ik niet heb.

’s Avonds kwam Joost langs. Hij had spullen meegenomen voor een seroompunctie, oftewel in simpele taal het openmaken van de vochtophoping om de druk te verminderen. Hij heeft eerst met een injectienaald wat vocht eruit getrokken en bekeken. Daarna heeft hij een kleine incisie gemaakt en zoveel mogelijk vocht eruit gedrukt. Gaasjesvol. Gelukkig deed het geen pijn, al voelde ik wel de druk natuurlijk. Ik was gewoon blij en opgelucht: de spanning ging er letterlijk én figuurlijk vanaf. Betadine erop met een eilandpleister en klaar. Joost heeft wat spullen voor verzorging achtergelaten én voor als hij eventueel terug moet komen.

Het was ook gewoon fijn om even over alles te kunnen praten: de ellende, de pech, het gedoe, de wanhoop. Geweldig dat hij de tijd nam om dit te doen, om echt te luisteren. Ik ben blij dat ik die noodkreet verstuurd heb. Ik voel me gehoord en gesteund door Joost én zijn team. Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen “daar wordt hij ook goed voor betaald”. Helemaal waar, maar dan nog hoefde hij dit niet te doen, hè? Als ik naar Amsterdam had moeten komen, had ik dat ook gedaan bijvoorbeeld. Dit was echter zoveel fijner. Nee, dit is oprecht medeleven en daar ben ik dankbaar voor.

Afgelopen nacht heb ik weer wat rustiger kunnen slapen. Ik had voor de zekerheid paracetamol ingenomen (op doktersadvies), maar ik heb geen pijn gehad. Ik durfde mijn been weer normaal te verleggen, voor zover mogelijk uiteraard, en dat was een verademing.

Toen we de pleister eraf haalden vanmiddag, begon het meteen weer te lekken. Onder de incisie was het weer volgelopen; dat had Joost al voorspeld. Omdat het vocht er toch al uitliep, heb ik voorzichtig zoveel mogelijk uitgedrukt. Lang niet zoveel als gisteravond overigens. Daarna de plek schoongemaakt, betadine erop gedaan en afgedekt met een grote eilandpleister.

Vanavond had ik het even moeilijk, omdat ik dansen af moest zeggen. Geen ramp om een keer te missen, meer het gevoel van een stap achteruit i.p.v. vooruit. Maar nee, zo wil ik niet denken. Sinds vorige week en zeker sinds eergisteren gaat het juist weer de goede kant op. This too shall pass. Ik kan niet wachten.

Op de foto’s zie je hoe het eruit zag voor dit gedoe, de vochtophoping en hoe het vandaag is. Ik heb ze bewust weer klein gehouden, omdat niet iedereen dit wil zien. De plooi zelf zat er dus al; een van de harde plekken die langzaam an het wegtrekken was . Daar bovenop is de vochtophoping ontstaan. Nu ziet het er rauw uit, maar het is dicht. Alleen het bovenste huidlaagje kwam ervan af gisteravond; dat kan geen kwaad. Ik moet nog zeker een week de antibiotica slikken. Duim je voor me, dat het nu weer de goede kant opgaat?

 

Remember the healing spell? 

Feeling, feeling, feeling 

It is love, love, love 

That is healing, healing, healing

 

Thankfully, I was a bit calmer again yesterday. I spent the whole day on the sofa with my legs elevated. It's maddening, but necessary, so I do it. Out of sheer desperation, really, because resisting it would cost energy I simply don't have.

In the evening, Joost came by. He had brought supplies for a seroma puncture, or in simple terms opening up the fluid build-up to relieve the pressure. First, he used a needle to draw out some fluid and assess it. After that, he made a small incision and pressed out as much fluid as possible. Gauze after gauze full of it. Thankfully, it didn’t hurt, although I could, of course, feel the pressure. I was mainly just relieved and grateful: the tension had literally and figuratively been released. He applied betadine, covered it with a dressing, and that was that. Joost also left some supplies for aftercare and in case he needs to come back.

It was simply good to be able to talk everything through for a while: the misery, the bad luck, the hassle, the despair. It meant so much that he took the time to do this, to listen properly. I’m glad I sent that cry for help. I feel heard and supported by Joost and his team. Of course, it’s easy to say, 'Well, he’s paid generously to do this'. That’s true, but even so, he didn’t have to go to such lengths, did he? He could have asked me to come to Amsterdam, which I would have done, of course. This was so much better, though. This was genuine compassion, and I’m very grateful for it.

I managed to sleep a bit more peacefully last night. Just to be on the safe side, I took some paracetamol (doctor's advice) even though I wasn’t actually in pain. I even dared to move my leg normally again (as much as that's possible, of course) and that was such a relief.

When we removed the dressing this afternoon, however, it immediately started leaking again. As Joost said could happen, the area beneath the incision had filled up once more. Since the fluid was already coming out, I carefully pressed out as much as I could. Not nearly as much as yesterday evening, though. Afterwards, I cleaned the area, applied betadine and covered it with a large dressing.

This evening, I struggled a bit because I had to cancel line-dancing. Missing one session isn’t a big deal in itself; it was more the feeling of taking a step backwards instead of forwards. But I don't want to think like that. Since last week, and especially since the day before yesterday, things have actually been moving in the right direction again. This too shall pass. I can’t wait.

The photos show what it looked like before all this, the fluid build-up and what it looks like today. I’ve deliberately kept them small because not everyone wants to see them. The fold itself was already there, one of the hardened areas that had slowly been subsiding. The fluid build-up developed on top of that. It looks raw now, but it’s healing. Only the top layer of skin came off last night, which is not a problem. I’ll need to continue taking antibiotics for at least another week. Will you keep your fingers crossed that things will keep moving in the right direction?

  

GRRRR 2

(English below)

De nieuwe antibiotica slaan gelukkig aan én ik word er niet ziek van, maar dat is dan ook meteen het enige lichtpuntje dat ik zie. De plek wordt niet meer groter, maar er zit nu een dikke huidplooi die zich met vocht lijkt te vullen. We hebben de plek afgedekt met een gaas en daaroverheen Tubigrip. Ik doe braaf wat de dokter zegt, zit de hele dag met mijn been omhoog en sta/loop er zo min mogelijk op. Dan kun je dus he-le-maal niets. Geen enkele houding is echt comfortabel, ik weet soms echt niet meer hoe ik moet zitten. Op lezen kan ik me niet concentreren, dus ik heb maar weer een Netflix-serie gebinged (Mayfair Witches). Gisteren moest ik de herstelgroep op de Herstelacademie afzeggen en deze week zal linedance ook niet lukken. Ik mis buiten zijn, Keira uitlaten, ik mis echt contact. Gisteravond was er een vergadering van het vrijwilligersteam van de Temple of Ara. Ik was zó blij om gewoon mensen te zien… Online is niet hetzelfde als live support natuurlijk, maar toch wel heel fijn!

Vandaag zat ik er echt helemaal doorheen. Huilbuien, echt over mijn toeren. Ik ben op, kapot. Waar heb ik dit aan verdiend…? Ik weet dat ik niet zo moet denken, maar dit is zo oneerlijk! Het ging juist eindelijk de goede kant op. En nu zit ik maar te zitten. De pijn valt op zich nog wel mee zolang ik omhoog zit, maar het zit echt in de weg. Het voelt echt als een tijdbom die elk moment kan ontploffen. Ik voel me echt als een wrak. Ik kan (mag) niets. Alles komt wéér op Ron neer en die loopt al een paar weken met een slijmbeursontsteking in zijn schouder die maar niet overgaat. Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar toch voelt het zwaar klote. Ik doe zo mijn best, maar ik word er voor bestraft i.p.v. beloond. Ik weet echt niet meer hoe het verder moet. Soms denk ik: misschien moet ik maar stoppen met het hele traject, het is me duidelijk niet gegund, mijn lijf werkt totaal niet mee…

Na wéér een gierende huilbui voelde ik me echt ten einde raad. Ik wist niet meer hoe het verder moest. Bij het verschonen bleek de dikke plooi nóg voller te zitten. Ik was (ben) bang dat het open knapte. En dan? We horen steeds dat we het goed doen, maar we doen eigenlijk maar wat. Ik durfde geen huisarts of de huisartsenpost te bellen, want die helpen half of helemaal niet en schuiven af op de kliniek. Dus heb ik maar gewoon eerlijk een noodkreet geappt naar Joost. Help! Hij reageerde vanavond zo aardig en begripvol. Hij vindt het juist goed als ik zo open en eerlijk mogelijk mijn herstel deel, ook deze wanhoop. Hij begreep helemaal wat ik bedoelde en wist me toch wat rustiger te krijgen. We hebben morgen contact en dan komt hij ’s avonds langs om het zo nodig even netjes te ontlasten met een kleine incisie. Dat haalt de spanning ervan af en kan de genezing bevorderen. Tot die tijd nog even volhouden…

The new antibiotics are fortunately working, and they’re not making me feel unwell, but that’s really the only bright spot I can see at the moment. The area isn’t getting any bigger, but there’s now a thick fold of skin that seems to be filling with fluid. We’ve covered it with gauze and then Tubigrip. I’m doing exactly what the doctor told me: keeping my leg elevated all day and putting as little weight on it as possible. Which basically means I can’t do anything at all. No position is truly comfortable – sometimes I genuinely don’t know how to sit anymore. I can’t concentrate on reading, so I ended up binge-watching a Netflix series again (Mayfair Witches). Yesterday I had to cancel my peer support group at the Recovery Academy, and linedancing won’t be possible this week either. I miss being outside, walking Keira, I really miss real contact. Last night there was a meeting with the volunteer team from the Temple of Ara. I was so happy just to see people… Online isn’t the same as real-life support, but it still meant a lot.

Today I completely fell apart. Crying fits, totally overwhelmed. I’m exhausted, utterly drained. What have I done to deserve this…? I know I shouldn’t think like that, but it just feels so unfair. Things were finally starting to go in the right direction, and now I’m just stuck sitting here. The pain itself is manageable as long as I keep my leg elevated, but it’s really in the way. It genuinely feels like a ticking time bomb that could go off at any moment. I feel like a wreck. I can’t (mustn’t) do anything. Everything falls back on Ron again, and he’s been dealing with bursitis in his shoulder for weeks now that just won’t go away. I know it’s not my fault, but it still feels awful. I’m trying so hard, and instead of being rewarded, it feels like I’m being punished. I honestly don’t know how to go on. Sometimes I think maybe I should just stop the whole process; clearly it’s not meant for me, my body just isn’t cooperating at all…

After yet another intense crying spell, I felt completely desperate. I didn’t know what to do anymore. When changing the dressing, the thick fold had filled up even more. I was (and still am) afraid it might burst open. And then what? We keep being told we’re doing everything right, but it often feels like we’re just muddling through. I didn’t dare call my GP or the out-of-hours service, because they tend to be unhelpful and just refer everything back to the clinic. So I simply sent Joost an honest message, a real cry for help. He responded this evening in such a kind and understanding way. He actually thinks it’s a good thing that I share my recovery as openly and honestly as possible, including this sense of despair. He completely understood what I meant and managed to calm me down a bit. We’ll be in touch tomorrow, and he’ll come by in the evening to carefully relieve the pressure with a small incision. That should reduce the tension and may help the healing process. For now, I just have to hold on a little longer…

GRRRRR

(English below) 

Grr! (voeg grof scheldwoord in) 

Kan er nou nooit eens iets normaal gaan bij mij?? De wond is eindelijk dicht, de volgende operatie is ingepland (22 mei!)... heb ik wondroos! 

Ik was gisteren al niet helemaal lekker. Dus maar de hele dag rustig aan gedaan zodat ik ’s avonds wel naar dansen kon. Uiteindelijk heb ik best nog wat gedanst, maar ik voelde dat mijn knie stijver werd. Toen ik thuis na dansen het drukpak uittrok, was de binnenkant van mijn knie rood, dik en hard. Ik heb het ingesmeerd, pijnstiller ingenomen en ben naar bed gegaan. Ik was rillerig en had het koud. Op zich heb ik nog wel goed geslapen, maar wat kort. 

Vanmorgen had ik een afspraak met Maureen. Ze stuurde me linea recta door naar de huisarts. Ze vermoedde wondroos. Ik ben een uur bezig geweest om de huisarts te pakken te krijgen. Afspraak om 14.45u. Ondertussen werd ik echt niet lekker, dus ik heb tussendoor nog het spoednummer gebeld. Ik had niet mijn eigen huisarts, maar een andere van de praktijk. Toen ze hoorde dat ik in een kliniek geopereerd was, wilde ze me eerst daarnaartoe afschuiven. Schandalig! Ze belde de kliniek, maar die nam niet op. Toen heeft ze toch maar antibiotica voorgeschreven. Ron heeft het opgehaald bij de apotheek. Het bleek hetzelfde antibioticum te zijn, dat ik na de operatie geslikt heb en waar ik zo ziek van werd… En dan nog een extra per dag en dubbel zo lang (10 dagen). 

Ik heb Joost geappt, foto’s gestuurd en alles uitgelegd. Hij zei dat de huisarts gewoon direct had moeten handelen als de operatie al 2 maanden geleden is. Hij reageerde wél met medeleven. Hij vond deze antibiotica ook geen goed idee, dus hij heeft een nieuw recept doorgestuurd naar de dienstdoende apotheek (RKZ Beverwijk). Dat kunnen we morgen ophalen. Tot die tijd moet ik toch maar even die oude nemen, want de plek werd wel langzaam groter, dus antibiotica is direct nodig. 

Wat een pech heb ik weer. Maureen en Joost zeiden allebei: niets verkeerds gedaan, kan gebeuren. En tja, mij gebeurt dat dan weer. Zucht. Ik voel me beroerd en ik ben het zo ontzettend zat! Maarja, ook dit gaat weer voorbij. Zo voel ik het nog niet maar dat komt wel weer hopelijk. Ik ga zo maar naar bed. 

Grr! (insert crude swear word) 

Can nothing ever go normally for me?? The wound has finally closed, the next surgery is scheduled (22 May!)… and now I’ve got erysipelas! 

I didn't feel quite right yesterday. I took it easy all day so that I'd still be able to go dancing in the evening. In the end, I actually danced quite a lot, but I could feel my knee getting stiffer and stiffer. When I got home, I took off the compression garment and found that the inside of my knee was red, swollen and hard. I applied some cream, took a painkiller and went to bed. I was shivering and feeling cold. I did sleep fairly well, though not for very long. 

This morning, I had an appointment with Maureen. She sent me straight to the GP. She suspected erysipelas. It took me an hour to get hold of the GP. Appointment at 14:45. By this time, I was really starting to feel unwell, so I also called the emergency number. Instead of my own GP, I saw another doctor from the practice. When she heard that I’d had surgery at a clinic, she initially tried to fob me off onto them. Outrageous! She called the clinic, but they didn’t answer. In the end, she prescribed antibiotics after all. Ron picked them up from the pharmacy. It turned out to be the same antibiotic that made me so ill after the surgery, but this time I even had to take one extra per day for twice as long (10 days). 

I texted Joost, sent photos and explained everything. He said that, since the surgery was already two months ago, the GP should simply have acted immediately. He did respond with sympathy, though. He also didn't think this antibiotic was a good idea, so he sent a new prescription to the on-call pharmacy (RKZ Beverwijk). We can pick it up tomorrow. Until then, I’ll have to take the old prescription, as the area is slowly getting bigger and antibiotics are needed straight away. 

I have such rotten luck, yet again. Both Maureen and Joost said, 'You did nothing wrong; it just happens.' And yes, of course it's happened to me again. Sigh. I feel awful, and I’m so fed up with it! But then again, this too shall pass. I don’t quite feel that yet, but hopefully I will soon. I'm going to bed now.

Before and after 2 months

(English below)

Eerst heb ik getwijfeld of ik deze foto wilde plaatsen. Op de Facebook-groepen en andere social media zie je zoveel van die mooie voor en na foto’s van (in mijn ogen) ook ‘voor’ al prachtige benen. Ik heb geen mooie benen en waarschijnlijk worden ze er door de liposucties niet mooier op. Ik heb er nu pas eentje gehad: de binnenkant van de bovenbenen. Pas 2 maanden geleden, dus het is nog lang niet het eindresultaat. Bovendien had ik een vervelende complicatie: mijn altijd al zo gevoelige huid liet los en er ontstond een flinke wond op de plek van die vermaledijde kniekwab. De wond is pas net geheeld, bijna helemaal nu.

Gisteravond stuurde Joost (mijn arts) een foto van voor de ingreep om te laten zien waar ik vandaan kom, om de moed erin te houden. Ik heb meteen een zelfde foto gemaakt om goed te vergelijken. En wow, ik zie het! En toch twijfelde ik dus… Totdat ik in de groep “Liposuctie bij Lipoedeem” onderstaande tekst las en dacht: “Jaaaaaaa! Dit is wat ik bedoel!!! Dit is waarom ik het doe!!!” Precies dit. Want ja, nu al, na alleen die eerste liposuctie en nog niet eens helemaal hersteld, voel ik verschil: minder pijn, makkelijker lopen. Binnenkort gaan we de tweede plannen. En f*ck it, ik plaats de foto’s, want ik ben er superblij mee!

~*~*~*~*~

Er was eens… een weegschaal met grootheidswaanzin. 

Elke ochtend stond ze daar, klaar om een oordeel te vellen alsof ze de baas was van ieders humeur. 

“+1 kilo!” riep ze dramatisch. 

“Paniek!” dacht haar eigenaar. 

“Rustig maar,” fluisterden haar benen… maar ja, wie luistert er nou naar benen? 

Die benen hadden ondertussen hun eigen verhaal. Ze waren jarenlang de stille helden in het leven met . Ze droegen, ze verdroegen, ze deden hun best—ook al deden ze soms gewoon… pijn. Niet zo’n “ik heb gisteren gesport”-pijn, maar die zeurende, vermoeiende, altijd-aanwezige pijn. 

En toen kwam daar: liposuctie. De grote hoop. De spannende stap. De “hoeveel liter vet is er weg???”-vragen. 

De weegschaal sprong meteen op: 

“Vertel! Hoeveel kilo minder?!” 

Maar de benen… die lachten zachtjes. 

“Weet je wat er écht minder is?” zeiden ze. 

“De pijn.” 

De weegschaal snapte er niks van. 

“Maar… maar… de cijfers dan?!” 

De benen rolden met hun (iets lichtere ) knieën: 

“Lieve weegschaal, jij meet kilo’s. Wij meten vrijheid.” 

Vrijheid om zonder zeurende pijn op te staan. 

Vrijheid om een wandeling te maken zonder te denken: “hoe lang hou ik dit vol?” 

Vrijheid om je weer een beetje… jezelf te voelen. 

En ja, misschien zijn ze slanker geworden. 

Misschien passen er andere broeken. 

Maar dat is de bonus. Niet de hoofdprijs. 

Het gaat niet om liters. 

Niet om kilo’s. 

Niet om voor- en na-foto’s alsof je een make-over-programma bent. 

Het gaat om dit: 

Voel jij je beter? 

Heb jij minder pijn? 

Kun jij weer leven in plaats van overleven? 

Dan heb je gewonnen. 

En de weegschaal? 

Die staat inmiddels in de hoek… een beetje sip te zijn. 

Maar hé, ook zij moet leren dat ze niet altijd gelijk heeft. 

Fijne dag! En onthoud: jouw gevoel is belangrijker dan elk getal.

 

At first, I wasn’t sure whether I wanted to post this photo. On Facebook groups and other social media, you see so many of those lovely before-and-after photos of legs that (in my opinion) were already beautiful ‘before’. I don’t have beautiful legs, and the liposuction probably won’t make them any more attractive. I’ve only had one procedure so far: the inner thighs. It was only two months ago, so it’s nowhere near the final result. What’s more, I had a nasty complication: my skin, which has always been so sensitive, started peeling and a large wound appeared where that dreaded knee roll used to be. The wound has only just healed, almost completely now.

Last night, Joost (my doctor) sent a photo from before the procedure to show where I’m coming from, to keep my spirits up. I immediately took a similar photo to compare properly. And wow, I can see it! And yet I still had my doubts… Until I read the text below in the Dutch ‘Liposuction for Lipoedema’ group and thought: ‘Yessssss! This is exactly what I mean!!! This is why I’m doing it!!!” Exactly this. Because yes, even now, after just that first liposuction and not even fully recovered yet, I can feel the difference: less pain, easier walking. We’re planning the second one soon. And f*ck it, I’m posting the photos, because I’m absolutely delighted with them!

~*~*~*~*~

Once upon a time… there was a set of scales with delusions of grandeur. 

Every morning, there she stood, ready to pass judgement as if she were in charge of everyone’s mood. 

“+1 kilo!” she cried dramatically. 

“Panic!” thought her owner. 

“Calm down,” whispered her legs… but then again, who actually listens to legs? 

Meanwhile, those legs had a story of their own. For years, they had been the silent heroes in her life. They carried, they endured, they did their best—even though sometimes they simply… hurt. Not the sort of “I worked out yesterday” pain, but that nagging, exhausting, ever-present pain. 

And then came: liposuction. The big hope. The exciting step. The “how many litres of fat have been removed???” questions. 

The scales jumped straight up: 

“Tell me! How many kilos lighter?!” 

But the legs… they smiled softly.

“Do you know what’s really gone?” they said. 

“The pain.” 

The scales didn’t get it at all. 

“But… but… what about the numbers?!” 

The legs rolled their (slightly lighter) knees: 

“Dear scales, you measure kilos. We measure freedom.” 

Freedom to get up without nagging pain. 

Freedom to go for a walk without thinking: “How long can I keep this up?” 

Freedom to feel a little bit… like yourself again. 

And yes, perhaps they have become slimmer. 

Perhaps other trousers fit now. 

But that’s the bonus. Not the main prize. 

It’s not about litres. 

Not about kilos. 

Not about ‘before and after’ photos as if you were on a makeover programme. 

It’s about this: 

Do you feel better? 

Are you in less pain? 

 Can you live again instead of just surviving? 

Then you’ve won. 

 And the scales? 

They’re sitting in the corner now… looking a bit glum. 

But hey, even they have to learn that they aren’t always right. 

 Have a lovely day! And remember: how you feel is more important than any number.

8 weeks post-op

(English below) 

Alweer 8 weken na de operatie, hoog tijd voor een nieuwe update. In de tussentijd was er gewoon niet zo heel veel te melden eigenlijk. Het herstel gaat goed, maar langzaam. Tenminste, qua lopen en beweging gaat het echt goed. Ik doe alles wat ik voor de operatie deed. Mijn stappen per dag, dansen, lange wandelingen met Keira… geen probleem. Ik loop beter nu mijn benen gewoon tegen elkaar kunnen komen zonder de vetbulten bij mijn knieën. Het viel me zelfs op, dat nu mijn onderbenen elkaar raken als ik loop. Die zijn nog wat dikker van het wondvocht dat naar beneden gezakt is, en ook daar zitten lipoedeem-kwabben. Gelukkig komen die nog aan de beurt (als laatste); wat zal dat schelen! 

De wond op mijn rechterbeen (waar de grootste vetkwab zat) is ein-de-lijk dicht gegaan en slinkt nu redelijk vlot. Links is al helemaal geheeld en hersteld. Het gaat de goede kant op, maar mijn herstel gaat veel langzamer dan gemiddeld helaas. Pas als aan beide benen de huid volledig hersteld is, kunnen we de volgende ingreep plannen. Ik heb gelukkig geen pijn aan de wonden en ook geen last ervan bij het bewegen. De wondverzorging was wel lastig, maar nu het dicht is, hoeft dat gelukkig niet meer. 

Rondom de wond is het nog hard van het onderhuidse wondvocht. Aan de binnenkant van beide bovenbenen zitten nog harde plekken. Daarom moet ik wel nog zoveel mogelijk het drukpak dragen overdag. Na 8 weken (en de eerste 2 weken ook ’s nachts) ben ik dat inmiddels zó spuugzat! Ik heb al gekeken naar een ander soort compressielegging, maar mijn verhoudingen zijn nu zo uit balans, dat ik niet in de standaardmaten pas, zelf niet in de speciale lipoedeemmaten. Ik zit qua omvang op 2 verschillende maten. Als ik er eentje kies, heb ik niet voldoende compressie op de gebieden van de andere maat. Nouja, nog even volhouden dan maar… Zeker wanneer ik veel loop en bijvoorbeeld op mijn dansavond draag ik het pak nog, maar ik neem wel eens een baaldag als ik niet teveel op de planning heb staan. Dat is gewoon even lekker en helpt bij de wondgenezing. 

Even een opmerking voor wie ook lipoedeem heeft en liposuctie overweegt: laat je niet afschrikken door mijn verhaal over de wonden. Dat is echt een uitzonderlijke complicatie. Zowel de arts als de oedeemtherapeute hebben dit nog niet eerder gezien, en die hebben toch al heel wat jaren ervaring. Ik kan alleen maar zeggen, dat ik het nu al alle moeite en de wondellende waard vind, dus laat staan straks ná alle behandelingen en het herstel. 

De afgelopen maand heb ik weer een paar donaties ontvangen op de crowdfunding, Dankjewel lieve donateurs! De donaties maar zeker ook de berichtjes en vragen helpen me enorm om vol te houden en door te zetten. Heb je vragen, stel ze gerust!   

© Marena

Eight weeks have already passed since the surgery, so it's definitely time for an update. In the meantime, there honestly wasn’t that much to report. Recovery is going well, albeit slowly. When it comes to walking and movement, however, things are actually going really well. I’m doing everything I did before the surgery: my daily steps, dancing, long walks with Keira… no problem at all. I walk better now that my legs can come together without the fat bulges around my knees. I even noticed that my lower legs now touch when I walk. They’re still a bit swollen due to wound fluid that has settled downward, and there are also lipoedema nodules there. Thankfully, those will be treated as well (last in line); that will make such a difference! 

The wound on my right leg (where the largest fat deposit was) has finally closed and is now shrinking at a reasonable pace. The left side has already fully healed. Things are moving in the right direction, but unfortunately my recovery is much slower than average. Only once the skin on both legs has fully healed can we plan the next procedure. Thankfully, I’m not in any pain from the wounds and they don’t interfere with movement. Wound care was quite challenging, but now that everything has closed, that’s no longer necessary. 

Around the wound, the tissue is still quite firm due to subcutaneous wound fluid build-up. There are also hardened areas on the inner sides of both thighs. This is why I still need to wear the compression suit as much as possible during the day. After 8 weeks (and the first 2 weeks also at night), I am honestly so fed up with it! I’ve looked into a different type of compression leggings, but my proportions are currently so imbalanced that I don’t fit standard sizes, not even the specialised lipoedema ones. Size-wise, I fall into two different sizes. If I choose one, I don’t get enough compression in the areas that need the other one. So… I’ll just have to stick it out a bit longer. I still wear the garment when I’m very active, such as during long walks or my dance evening, but I do allow myself the occasional “off day” when I don’t have much planned. That feels really good and actually aids healing. 

A quick note for anyone else with lipoedema considering liposuction: please don’t be discouraged by my story about the wounds. This is truly an exceptional complication. Both my doctor and my oedema therapist had never seen anything like it before, and they have many years of experience. Even now, I can say that it has already been worth all the effort and struggles related to the wounds, not to mention how it will feel after all treatments and full recovery. 

Over the past month, I’ve received a few more donations through crowdfunding. Thank you so much, dear donors! Your donations, and especially your messages and questions, help me tremendously to keep going and stay motivated. If you have any questions, please feel free to ask!

Recovery poem

Ik zal snel weer een herstelupdate plaatsen. Voor nu heb ik even van me afgeschreven over het herstel. Er kwam een gedicht uit.

In wachtkracht

Ik leer opnieuw 
mijn lichaam lezen. 
Er zit geen snelheid in helen, 
alleen richting. 
Herstel en ik 
hebben tijd nodig. 

Soms is er ruimte 
en loop ik licht,
alsof de weg zich eindelijk 
onder mij ontvouwt 
zonder weerstand. 

Soms is er wachten, 

stil en schurend, 

en voelt tijd als iets 

dat tegen me in beweegt. 

Ik weet: dit is geen stilstand. 

Dit is weefwerk, 

laag voor laag, 

onzichtbaar sterk. 

Maar toch, 

er zijn dagen 

dat het me grijpt, 

dat ik vooruit wil springen 

naar een lichaam 

dat al af is, 

naar een einde 

dat nog niet bestaat. 

En dan adem ik terug. 

Naar hier. 

Naar wat wél beweegt. 

Naar benen die dragen 

zonder pijn, 

naar grond die mij ontvangt 

zoals ik nu ben. 

Ik ben onderweg, 

niet gebroken, 

alleen in wording. 

Ik verlang 

naar de versie van mij 

die dit alles heeft gedragen; 

de transformatie volbracht, 

zachter geworden, 

en sterker tegelijk. 

Tot die tijd loop ik. 

Stap voor stap 

in wachtkracht.

Norse  healer on Lyfjaberg (AI-image)

I’ll post another recovery update soon. For now, I’ve just written down my thoughts on the recovery process. It turned into a poem. 

In Waiting Power 

I am learning again 

to read my body. 

There is no speed 

in healing, 

only direction. 

Recovery and I 

need time. 

Sometimes there is space 

and I walk lightly, 

as if the path finally 

unfolds beneath me 

without resistance. 

Sometimes there is waiting, 

quiet and grating, 

and time feels like 

something pressing against me. 

I know: 

this is not a standstill. 

It is weaving, 

layer by layer, 

invisible strength. 

Yet, 

there are days 

when it takes hold of me, 

when I want to leap forward 

to a body 

already complete, 

to an ending 

that does not yet exist. 

And then I breathe back. 

To here. 

To what moves. 

To legs that carry 

without pain, 

to ground that receives me 

as I am now. 

I am on my way, 

not broken, 

just becoming. 

I long 

for the version of me

 that has carried it all; 

that has completed the transformation, 

grown softer, 

and stronger, 

all at once. 

Until then, I walk. 

Step by step 

in waiting power.