GRRRR 2

(English below)

De nieuwe antibiotica slaan gelukkig aan én ik word er niet ziek van, maar dat is dan ook meteen het enige lichtpuntje dat ik zie. De plek wordt niet meer groter, maar er zit nu een dikke huidplooi die zich met vocht lijkt te vullen. We hebben de plek afgedekt met een gaas en daaroverheen Tubigrip. Ik doe braaf wat de dokter zegt, zit de hele dag met mijn been omhoog en sta/loop er zo min mogelijk op. Dan kun je dus he-le-maal niets. Geen enkele houding is echt comfortabel, ik weet soms echt niet meer hoe ik moet zitten. Op lezen kan ik me niet concentreren, dus ik heb maar weer een Netflix-serie gebinged (Mayfair Witches). Gisteren moest ik de herstelgroep op de Herstelacademie afzeggen en deze week zal linedance ook niet lukken. Ik mis buiten zijn, Keira uitlaten, ik mis echt contact. Gisteravond was er een vergadering van het vrijwilligersteam van de Temple of Ara. Ik was zó blij om gewoon mensen te zien… Online is niet hetzelfde als live support natuurlijk, maar toch wel heel fijn!

Vandaag zat ik er echt helemaal doorheen. Huilbuien, echt over mijn toeren. Ik ben op, kapot. Waar heb ik dit aan verdiend…? Ik weet dat ik niet zo moet denken, maar dit is zo oneerlijk! Het ging juist eindelijk de goede kant op. En nu zit ik maar te zitten. De pijn valt op zich nog wel mee zolang ik omhoog zit, maar het zit echt in de weg. Het voelt echt als een tijdbom die elk moment kan ontploffen. Ik voel me echt als een wrak. Ik kan (mag) niets. Alles komt wéér op Ron neer en die loopt al een paar weken met een slijmbeursontsteking in zijn schouder die maar niet overgaat. Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar toch voelt het zwaar klote. Ik doe zo mijn best, maar ik word er voor bestraft i.p.v. beloond. Ik weet echt niet meer hoe het verder moet. Soms denk ik: misschien moet ik maar stoppen met het hele traject, het is me duidelijk niet gegund, mijn lijf werkt totaal niet mee…

Na wéér een gierende huilbui voelde ik me echt ten einde raad. Ik wist niet meer hoe het verder moest. Bij het verschonen bleek de dikke plooi nóg voller te zitten. Ik was (ben) bang dat het open knapte. En dan? We horen steeds dat we het goed doen, maar we doen eigenlijk maar wat. Ik durfde geen huisarts of de huisartsenpost te bellen, want die helpen half of helemaal niet en schuiven af op de kliniek. Dus heb ik maar gewoon eerlijk een noodkreet geappt naar Joost. Help! Hij reageerde vanavond zo aardig en begripvol. Hij vindt het juist goed als ik zo open en eerlijk mogelijk mijn herstel deel, ook deze wanhoop. Hij begreep helemaal wat ik bedoelde en wist me toch wat rustiger te krijgen. We hebben morgen contact en dan komt hij ’s avonds langs om het zo nodig even netjes te ontlasten met een kleine incisie. Dat haalt de spanning ervan af en kan de genezing bevorderen. Tot die tijd nog even volhouden…

The new antibiotics are fortunately working, and they’re not making me feel unwell, but that’s really the only bright spot I can see at the moment. The area isn’t getting any bigger, but there’s now a thick fold of skin that seems to be filling with fluid. We’ve covered it with gauze and then Tubigrip. I’m doing exactly what the doctor told me: keeping my leg elevated all day and putting as little weight on it as possible. Which basically means I can’t do anything at all. No position is truly comfortable – sometimes I genuinely don’t know how to sit anymore. I can’t concentrate on reading, so I ended up binge-watching a Netflix series again (Mayfair Witches). Yesterday I had to cancel my peer support group at the Recovery Academy, and linedancing won’t be possible this week either. I miss being outside, walking Keira, I really miss real contact. Last night there was a meeting with the volunteer team from the Temple of Ara. I was so happy just to see people… Online isn’t the same as real-life support, but it still meant a lot.

Today I completely fell apart. Crying fits, totally overwhelmed. I’m exhausted, utterly drained. What have I done to deserve this…? I know I shouldn’t think like that, but it just feels so unfair. Things were finally starting to go in the right direction, and now I’m just stuck sitting here. The pain itself is manageable as long as I keep my leg elevated, but it’s really in the way. It genuinely feels like a ticking time bomb that could go off at any moment. I feel like a wreck. I can’t (mustn’t) do anything. Everything falls back on Ron again, and he’s been dealing with bursitis in his shoulder for weeks now that just won’t go away. I know it’s not my fault, but it still feels awful. I’m trying so hard, and instead of being rewarded, it feels like I’m being punished. I honestly don’t know how to go on. Sometimes I think maybe I should just stop the whole process; clearly it’s not meant for me, my body just isn’t cooperating at all…

After yet another intense crying spell, I felt completely desperate. I didn’t know what to do anymore. When changing the dressing, the thick fold had filled up even more. I was (and still am) afraid it might burst open. And then what? We keep being told we’re doing everything right, but it often feels like we’re just muddling through. I didn’t dare call my GP or the out-of-hours service, because they tend to be unhelpful and just refer everything back to the clinic. So I simply sent Joost an honest message, a real cry for help. He responded this evening in such a kind and understanding way. He actually thinks it’s a good thing that I share my recovery as openly and honestly as possible, including this sense of despair. He completely understood what I meant and managed to calm me down a bit. We’ll be in touch tomorrow, and he’ll come by in the evening to carefully relieve the pressure with a small incision. That should reduce the tension and may help the healing process. For now, I just have to hold on a little longer…