Getting there

(English below) 

Vrijdagochtend had ik weer een afspraak bij Maureen. Dankzij haar waren we er snel bij met de wondroos, ik ben haar zo dankbaar! Ze schrok wel van het hele verhaal daarna. Ze heeft voorzichtig om de plek heen gemasseerd en het lymfestelsel zoveel mogelijk geactiveerd. Omdat het er nu goed uitzag, zei ze dat ik wel wat mocht gaan bewegen als het zo doorging. Voor de zekerheid wilde ze wel weer 2 afspraken maken voor deze week. En dat was maar goed ook, want ging het nu goed verder? Nee, natuurlijk niet…. 

Na de afsprak bij Maureen ben ik gaan douchen. Toen ik de pleister eraf haalde, zag ik dat het toch weer roder was en bol stond. Zucht… Dus contact opgenomen met Joost en die vertrouwde het ook niet. Hij schreef een nieuw recept voor, voor nog zwaardere antibiotica. Dan dat maar weer. Ron heeft ze opgehaald bij de apotheek. Deze moeten bij het eten ingenomen worden, omdat je anders diarree kunt krijgen. En weer met mijn benen omhoog en zo min mogelijk doen. Aaargh!!! Dat werd weer een rustig weekend dus. 

Zondag deed ik weer mee aan de Journey Circle met Phyllis (shamanic journeying). Aan het begin van het drumritme voelde ik iets bij mijn knie. Alhoewel ik netjes op de bank met mijn been omhoog zat, was het spontaan gaan bloeden. Dus oortjes uit en eerst opnieuw verbinden. Daarna ben ik toch weer verder gegaan met de journey. Het werd een vreemde gewaarwording, want ik ontmoette mijn eigen lijf. Ik ben best wel boos geweest op mijn lijf, dat het nu wéér tegenzit. Mijn lijf of meer specifiek mijn been zei: “Sorry, ik was er nog niet klaar voor. Ik weet dat het zo leek, maar luister alsjeblieft naar me.” We hebben samen gehuild. Dat klinkt vast raar, en zo voelde het na afloop ook, maar terwijl het gebeurde was het eigenlijk heel mooi. 

Gelukkig lijkt deze antibiotica zijn werk te doen. De plek is niet meer zo rood en er komt niet veel vocht meer uit. Pijn valt reuze mee en ik kan weer redelijk normaal buigen. De bijwerkingen vallen ook mee; het werkt wel op mijn darmen, maar het is goed te doen. Maandagmiddag ben ik weer naar Maureen geweest en die heeft de harde plekken eromheen en op mijn andere been weer behandeld. Vrijdag nog een keer heen. 

Gisteren ben ik voor het eerst weer even met Keira gaan lopen. Naar buiten, hoera! Niet te ver en niet te lang, maar het was heerlijk. Lekker fris, zonnetje op mijn gezicht en wind door mijn haren. Wat had ik dat gemist! Ik ben even op de trap gaan zitten, terwijl Keira aan het rondrennen en graven was. Vanmiddag ga ik weer. 

Friday morning I had another appointment with Maureen. Thanks to her, we caught the erysipelas early, I’m so grateful to her! She was quite shocked by everything that happened afterwards, though. She gently massaged around the area and activated the lymphatic system as much as possible. Because it looked good at that point, she said I could start moving a bit again if it continued like this. Just to be sure, she wanted to schedule two more appointments for the coming (this) week. And that was just as well, because did things continue to go well? No, of course they didn’t… 

After the appointment with Maureen, I went to take a shower. When I removed the dressing, I saw that it had become redder again and was raised. Sigh… So I contacted Joost, and he didn’t trust it either. He prescribed a new course: even stronger antibiotics. So, back to that again. Ron picked them up from the pharmacy. These have to be taken with food, otherwise you can get diarrhoea. And once again, legs up and doing as little as possible. Aaargh!!! So that meant another quiet weekend. 

On Sunday I joined the Journey Circle with Phyllis again (shamanic journeying). At the start of the drum rhythm, I felt something in my knee. Even though I was sitting properly on the sofa with my leg elevated, it suddenly started bleeding. So I took my earbuds out and redressed it first. After that, I continued with the journey after all. It became a strange experience, because I encountered my own body. I’ve been quite angry with my body, that things went wrong again. My body, or more specifically my leg, said: “Sorry, I wasn’t ready yet. I know it seemed that way, but please listen to me.” We cried together. That probably sounds strange, and it felt that way afterwards too, but while it was happening, it was actually very beautiful. 

Fortunately, these antibiotics seem to be doing their job. The area is no longer as red, and not much fluid is coming out anymore. The pain is quite manageable, and I can bend reasonably normally again. The side effects are also doable; it does affect my bowels, but it’s okay. On Monday afternoon I went to Maureen again, and she treated the hardened areas around it and on my other leg. I’ll go again on Friday. 

Yesterday, I went for a short walk with Keira for the first time again. Outside, hooray! Not too far and not too long, but it was wonderful. Nice and fresh, sunshine on my face, and wind through my hair. I had missed that so much! I sat on the steps for a bit while Keira was running around and digging. I’m going again this afternoon.

Update

(English below)

Gisteren was ik gelukkig weer wat rustiger. Ik heb de hele dag weer op de bank met mijn benen omhoog gezeten. Gekmakend, maar het moet dus ik doe het. Met de moed der wanhoop, want verzet kost energie die ik niet heb.

’s Avonds kwam Joost langs. Hij had spullen meegenomen voor een seroompunctie, oftewel in simpele taal het openmaken van de vochtophoping om de druk te verminderen. Hij heeft eerst met een injectienaald wat vocht eruit getrokken en bekeken. Daarna heeft hij een kleine incisie gemaakt en zoveel mogelijk vocht eruit gedrukt. Gaasjesvol. Gelukkig deed het geen pijn, al voelde ik wel de druk natuurlijk. Ik was gewoon blij en opgelucht: de spanning ging er letterlijk én figuurlijk vanaf. Betadine erop met een eilandpleister en klaar. Joost heeft wat spullen voor verzorging achtergelaten én voor als hij eventueel terug moet komen.

Het was ook gewoon fijn om even over alles te kunnen praten: de ellende, de pech, het gedoe, de wanhoop. Geweldig dat hij de tijd nam om dit te doen, om echt te luisteren. Ik ben blij dat ik die noodkreet verstuurd heb. Ik voel me gehoord en gesteund door Joost én zijn team. Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen “daar wordt hij ook goed voor betaald”. Helemaal waar, maar dan nog hoefde hij dit niet te doen, hè? Als ik naar Amsterdam had moeten komen, had ik dat ook gedaan bijvoorbeeld. Dit was echter zoveel fijner. Nee, dit is oprecht medeleven en daar ben ik dankbaar voor.

Afgelopen nacht heb ik weer wat rustiger kunnen slapen. Ik had voor de zekerheid paracetamol ingenomen (op doktersadvies), maar ik heb geen pijn gehad. Ik durfde mijn been weer normaal te verleggen, voor zover mogelijk uiteraard, en dat was een verademing.

Toen we de pleister eraf haalden vanmiddag, begon het meteen weer te lekken. Onder de incisie was het weer volgelopen; dat had Joost al voorspeld. Omdat het vocht er toch al uitliep, heb ik voorzichtig zoveel mogelijk uitgedrukt. Lang niet zoveel als gisteravond overigens. Daarna de plek schoongemaakt, betadine erop gedaan en afgedekt met een grote eilandpleister.

Vanavond had ik het even moeilijk, omdat ik dansen af moest zeggen. Geen ramp om een keer te missen, meer het gevoel van een stap achteruit i.p.v. vooruit. Maar nee, zo wil ik niet denken. Sinds vorige week en zeker sinds eergisteren gaat het juist weer de goede kant op. This too shall pass. Ik kan niet wachten.

Op de foto’s zie je hoe het eruit zag voor dit gedoe, de vochtophoping en hoe het vandaag is. Ik heb ze bewust weer klein gehouden, omdat niet iedereen dit wil zien. De plooi zelf zat er dus al; een van de harde plekken die langzaam an het wegtrekken was . Daar bovenop is de vochtophoping ontstaan. Nu ziet het er rauw uit, maar het is dicht. Alleen het bovenste huidlaagje kwam ervan af gisteravond; dat kan geen kwaad. Ik moet nog zeker een week de antibiotica slikken. Duim je voor me, dat het nu weer de goede kant opgaat?

 

Remember the healing spell? 

Feeling, feeling, feeling 

It is love, love, love 

That is healing, healing, healing

 

Thankfully, I was a bit calmer again yesterday. I spent the whole day on the sofa with my legs elevated. It's maddening, but necessary, so I do it. Out of sheer desperation, really, because resisting it would cost energy I simply don't have.

In the evening, Joost came by. He had brought supplies for a seroma puncture, or in simple terms opening up the fluid build-up to relieve the pressure. First, he used a needle to draw out some fluid and assess it. After that, he made a small incision and pressed out as much fluid as possible. Gauze after gauze full of it. Thankfully, it didn’t hurt, although I could, of course, feel the pressure. I was mainly just relieved and grateful: the tension had literally and figuratively been released. He applied betadine, covered it with a dressing, and that was that. Joost also left some supplies for aftercare and in case he needs to come back.

It was simply good to be able to talk everything through for a while: the misery, the bad luck, the hassle, the despair. It meant so much that he took the time to do this, to listen properly. I’m glad I sent that cry for help. I feel heard and supported by Joost and his team. Of course, it’s easy to say, 'Well, he’s paid generously to do this'. That’s true, but even so, he didn’t have to go to such lengths, did he? He could have asked me to come to Amsterdam, which I would have done, of course. This was so much better, though. This was genuine compassion, and I’m very grateful for it.

I managed to sleep a bit more peacefully last night. Just to be on the safe side, I took some paracetamol (doctor's advice) even though I wasn’t actually in pain. I even dared to move my leg normally again (as much as that's possible, of course) and that was such a relief.

When we removed the dressing this afternoon, however, it immediately started leaking again. As Joost said could happen, the area beneath the incision had filled up once more. Since the fluid was already coming out, I carefully pressed out as much as I could. Not nearly as much as yesterday evening, though. Afterwards, I cleaned the area, applied betadine and covered it with a large dressing.

This evening, I struggled a bit because I had to cancel line-dancing. Missing one session isn’t a big deal in itself; it was more the feeling of taking a step backwards instead of forwards. But I don't want to think like that. Since last week, and especially since the day before yesterday, things have actually been moving in the right direction again. This too shall pass. I can’t wait.

The photos show what it looked like before all this, the fluid build-up and what it looks like today. I’ve deliberately kept them small because not everyone wants to see them. The fold itself was already there, one of the hardened areas that had slowly been subsiding. The fluid build-up developed on top of that. It looks raw now, but it’s healing. Only the top layer of skin came off last night, which is not a problem. I’ll need to continue taking antibiotics for at least another week. Will you keep your fingers crossed that things will keep moving in the right direction?

  

GRRRR 2

(English below)

De nieuwe antibiotica slaan gelukkig aan én ik word er niet ziek van, maar dat is dan ook meteen het enige lichtpuntje dat ik zie. De plek wordt niet meer groter, maar er zit nu een dikke huidplooi die zich met vocht lijkt te vullen. We hebben de plek afgedekt met een gaas en daaroverheen Tubigrip. Ik doe braaf wat de dokter zegt, zit de hele dag met mijn been omhoog en sta/loop er zo min mogelijk op. Dan kun je dus he-le-maal niets. Geen enkele houding is echt comfortabel, ik weet soms echt niet meer hoe ik moet zitten. Op lezen kan ik me niet concentreren, dus ik heb maar weer een Netflix-serie gebinged (Mayfair Witches). Gisteren moest ik de herstelgroep op de Herstelacademie afzeggen en deze week zal linedance ook niet lukken. Ik mis buiten zijn, Keira uitlaten, ik mis echt contact. Gisteravond was er een vergadering van het vrijwilligersteam van de Temple of Ara. Ik was zó blij om gewoon mensen te zien… Online is niet hetzelfde als live support natuurlijk, maar toch wel heel fijn!

Vandaag zat ik er echt helemaal doorheen. Huilbuien, echt over mijn toeren. Ik ben op, kapot. Waar heb ik dit aan verdiend…? Ik weet dat ik niet zo moet denken, maar dit is zo oneerlijk! Het ging juist eindelijk de goede kant op. En nu zit ik maar te zitten. De pijn valt op zich nog wel mee zolang ik omhoog zit, maar het zit echt in de weg. Het voelt echt als een tijdbom die elk moment kan ontploffen. Ik voel me echt als een wrak. Ik kan (mag) niets. Alles komt wéér op Ron neer en die loopt al een paar weken met een slijmbeursontsteking in zijn schouder die maar niet overgaat. Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar toch voelt het zwaar klote. Ik doe zo mijn best, maar ik word er voor bestraft i.p.v. beloond. Ik weet echt niet meer hoe het verder moet. Soms denk ik: misschien moet ik maar stoppen met het hele traject, het is me duidelijk niet gegund, mijn lijf werkt totaal niet mee…

Na wéér een gierende huilbui voelde ik me echt ten einde raad. Ik wist niet meer hoe het verder moest. Bij het verschonen bleek de dikke plooi nóg voller te zitten. Ik was (ben) bang dat het open knapte. En dan? We horen steeds dat we het goed doen, maar we doen eigenlijk maar wat. Ik durfde geen huisarts of de huisartsenpost te bellen, want die helpen half of helemaal niet en schuiven af op de kliniek. Dus heb ik maar gewoon eerlijk een noodkreet geappt naar Joost. Help! Hij reageerde vanavond zo aardig en begripvol. Hij vindt het juist goed als ik zo open en eerlijk mogelijk mijn herstel deel, ook deze wanhoop. Hij begreep helemaal wat ik bedoelde en wist me toch wat rustiger te krijgen. We hebben morgen contact en dan komt hij ’s avonds langs om het zo nodig even netjes te ontlasten met een kleine incisie. Dat haalt de spanning ervan af en kan de genezing bevorderen. Tot die tijd nog even volhouden…

The new antibiotics are fortunately working, and they’re not making me feel unwell, but that’s really the only bright spot I can see at the moment. The area isn’t getting any bigger, but there’s now a thick fold of skin that seems to be filling with fluid. We’ve covered it with gauze and then Tubigrip. I’m doing exactly what the doctor told me: keeping my leg elevated all day and putting as little weight on it as possible. Which basically means I can’t do anything at all. No position is truly comfortable – sometimes I genuinely don’t know how to sit anymore. I can’t concentrate on reading, so I ended up binge-watching a Netflix series again (Mayfair Witches). Yesterday I had to cancel my peer support group at the Recovery Academy, and linedancing won’t be possible this week either. I miss being outside, walking Keira, I really miss real contact. Last night there was a meeting with the volunteer team from the Temple of Ara. I was so happy just to see people… Online isn’t the same as real-life support, but it still meant a lot.

Today I completely fell apart. Crying fits, totally overwhelmed. I’m exhausted, utterly drained. What have I done to deserve this…? I know I shouldn’t think like that, but it just feels so unfair. Things were finally starting to go in the right direction, and now I’m just stuck sitting here. The pain itself is manageable as long as I keep my leg elevated, but it’s really in the way. It genuinely feels like a ticking time bomb that could go off at any moment. I feel like a wreck. I can’t (mustn’t) do anything. Everything falls back on Ron again, and he’s been dealing with bursitis in his shoulder for weeks now that just won’t go away. I know it’s not my fault, but it still feels awful. I’m trying so hard, and instead of being rewarded, it feels like I’m being punished. I honestly don’t know how to go on. Sometimes I think maybe I should just stop the whole process; clearly it’s not meant for me, my body just isn’t cooperating at all…

After yet another intense crying spell, I felt completely desperate. I didn’t know what to do anymore. When changing the dressing, the thick fold had filled up even more. I was (and still am) afraid it might burst open. And then what? We keep being told we’re doing everything right, but it often feels like we’re just muddling through. I didn’t dare call my GP or the out-of-hours service, because they tend to be unhelpful and just refer everything back to the clinic. So I simply sent Joost an honest message, a real cry for help. He responded this evening in such a kind and understanding way. He actually thinks it’s a good thing that I share my recovery as openly and honestly as possible, including this sense of despair. He completely understood what I meant and managed to calm me down a bit. We’ll be in touch tomorrow, and he’ll come by in the evening to carefully relieve the pressure with a small incision. That should reduce the tension and may help the healing process. For now, I just have to hold on a little longer…

GRRRRR

(English below) 

Grr! (voeg grof scheldwoord in) 

Kan er nou nooit eens iets normaal gaan bij mij?? De wond is eindelijk dicht, de volgende operatie is ingepland (22 mei!)... heb ik wondroos! 

Ik was gisteren al niet helemaal lekker. Dus maar de hele dag rustig aan gedaan zodat ik ’s avonds wel naar dansen kon. Uiteindelijk heb ik best nog wat gedanst, maar ik voelde dat mijn knie stijver werd. Toen ik thuis na dansen het drukpak uittrok, was de binnenkant van mijn knie rood, dik en hard. Ik heb het ingesmeerd, pijnstiller ingenomen en ben naar bed gegaan. Ik was rillerig en had het koud. Op zich heb ik nog wel goed geslapen, maar wat kort. 

Vanmorgen had ik een afspraak met Maureen. Ze stuurde me linea recta door naar de huisarts. Ze vermoedde wondroos. Ik ben een uur bezig geweest om de huisarts te pakken te krijgen. Afspraak om 14.45u. Ondertussen werd ik echt niet lekker, dus ik heb tussendoor nog het spoednummer gebeld. Ik had niet mijn eigen huisarts, maar een andere van de praktijk. Toen ze hoorde dat ik in een kliniek geopereerd was, wilde ze me eerst daarnaartoe afschuiven. Schandalig! Ze belde de kliniek, maar die nam niet op. Toen heeft ze toch maar antibiotica voorgeschreven. Ron heeft het opgehaald bij de apotheek. Het bleek hetzelfde antibioticum te zijn, dat ik na de operatie geslikt heb en waar ik zo ziek van werd… En dan nog een extra per dag en dubbel zo lang (10 dagen). 

Ik heb Joost geappt, foto’s gestuurd en alles uitgelegd. Hij zei dat de huisarts gewoon direct had moeten handelen als de operatie al 2 maanden geleden is. Hij reageerde wél met medeleven. Hij vond deze antibiotica ook geen goed idee, dus hij heeft een nieuw recept doorgestuurd naar de dienstdoende apotheek (RKZ Beverwijk). Dat kunnen we morgen ophalen. Tot die tijd moet ik toch maar even die oude nemen, want de plek werd wel langzaam groter, dus antibiotica is direct nodig. 

Wat een pech heb ik weer. Maureen en Joost zeiden allebei: niets verkeerds gedaan, kan gebeuren. En tja, mij gebeurt dat dan weer. Zucht. Ik voel me beroerd en ik ben het zo ontzettend zat! Maarja, ook dit gaat weer voorbij. Zo voel ik het nog niet maar dat komt wel weer hopelijk. Ik ga zo maar naar bed. 

Grr! (insert crude swear word) 

Can nothing ever go normally for me?? The wound has finally closed, the next surgery is scheduled (22 May!)… and now I’ve got erysipelas! 

I didn't feel quite right yesterday. I took it easy all day so that I'd still be able to go dancing in the evening. In the end, I actually danced quite a lot, but I could feel my knee getting stiffer and stiffer. When I got home, I took off the compression garment and found that the inside of my knee was red, swollen and hard. I applied some cream, took a painkiller and went to bed. I was shivering and feeling cold. I did sleep fairly well, though not for very long. 

This morning, I had an appointment with Maureen. She sent me straight to the GP. She suspected erysipelas. It took me an hour to get hold of the GP. Appointment at 14:45. By this time, I was really starting to feel unwell, so I also called the emergency number. Instead of my own GP, I saw another doctor from the practice. When she heard that I’d had surgery at a clinic, she initially tried to fob me off onto them. Outrageous! She called the clinic, but they didn’t answer. In the end, she prescribed antibiotics after all. Ron picked them up from the pharmacy. It turned out to be the same antibiotic that made me so ill after the surgery, but this time I even had to take one extra per day for twice as long (10 days). 

I texted Joost, sent photos and explained everything. He said that, since the surgery was already two months ago, the GP should simply have acted immediately. He did respond with sympathy, though. He also didn't think this antibiotic was a good idea, so he sent a new prescription to the on-call pharmacy (RKZ Beverwijk). We can pick it up tomorrow. Until then, I’ll have to take the old prescription, as the area is slowly getting bigger and antibiotics are needed straight away. 

I have such rotten luck, yet again. Both Maureen and Joost said, 'You did nothing wrong; it just happens.' And yes, of course it's happened to me again. Sigh. I feel awful, and I’m so fed up with it! But then again, this too shall pass. I don’t quite feel that yet, but hopefully I will soon. I'm going to bed now.

Before and after 2 months

(English below)

Eerst heb ik getwijfeld of ik deze foto wilde plaatsen. Op de Facebook-groepen en andere social media zie je zoveel van die mooie voor en na foto’s van (in mijn ogen) ook ‘voor’ al prachtige benen. Ik heb geen mooie benen en waarschijnlijk worden ze er door de liposucties niet mooier op. Ik heb er nu pas eentje gehad: de binnenkant van de bovenbenen. Pas 2 maanden geleden, dus het is nog lang niet het eindresultaat. Bovendien had ik een vervelende complicatie: mijn altijd al zo gevoelige huid liet los en er ontstond een flinke wond op de plek van die vermaledijde kniekwab. De wond is pas net geheeld, bijna helemaal nu.

Gisteravond stuurde Joost (mijn arts) een foto van voor de ingreep om te laten zien waar ik vandaan kom, om de moed erin te houden. Ik heb meteen een zelfde foto gemaakt om goed te vergelijken. En wow, ik zie het! En toch twijfelde ik dus… Totdat ik in de groep “Liposuctie bij Lipoedeem” onderstaande tekst las en dacht: “Jaaaaaaa! Dit is wat ik bedoel!!! Dit is waarom ik het doe!!!” Precies dit. Want ja, nu al, na alleen die eerste liposuctie en nog niet eens helemaal hersteld, voel ik verschil: minder pijn, makkelijker lopen. Binnenkort gaan we de tweede plannen. En f*ck it, ik plaats de foto’s, want ik ben er superblij mee!

~*~*~*~*~

Er was eens… een weegschaal met grootheidswaanzin. 

Elke ochtend stond ze daar, klaar om een oordeel te vellen alsof ze de baas was van ieders humeur. 

“+1 kilo!” riep ze dramatisch. 

“Paniek!” dacht haar eigenaar. 

“Rustig maar,” fluisterden haar benen… maar ja, wie luistert er nou naar benen? 

Die benen hadden ondertussen hun eigen verhaal. Ze waren jarenlang de stille helden in het leven met . Ze droegen, ze verdroegen, ze deden hun best—ook al deden ze soms gewoon… pijn. Niet zo’n “ik heb gisteren gesport”-pijn, maar die zeurende, vermoeiende, altijd-aanwezige pijn. 

En toen kwam daar: liposuctie. De grote hoop. De spannende stap. De “hoeveel liter vet is er weg???”-vragen. 

De weegschaal sprong meteen op: 

“Vertel! Hoeveel kilo minder?!” 

Maar de benen… die lachten zachtjes. 

“Weet je wat er écht minder is?” zeiden ze. 

“De pijn.” 

De weegschaal snapte er niks van. 

“Maar… maar… de cijfers dan?!” 

De benen rolden met hun (iets lichtere ) knieën: 

“Lieve weegschaal, jij meet kilo’s. Wij meten vrijheid.” 

Vrijheid om zonder zeurende pijn op te staan. 

Vrijheid om een wandeling te maken zonder te denken: “hoe lang hou ik dit vol?” 

Vrijheid om je weer een beetje… jezelf te voelen. 

En ja, misschien zijn ze slanker geworden. 

Misschien passen er andere broeken. 

Maar dat is de bonus. Niet de hoofdprijs. 

Het gaat niet om liters. 

Niet om kilo’s. 

Niet om voor- en na-foto’s alsof je een make-over-programma bent. 

Het gaat om dit: 

Voel jij je beter? 

Heb jij minder pijn? 

Kun jij weer leven in plaats van overleven? 

Dan heb je gewonnen. 

En de weegschaal? 

Die staat inmiddels in de hoek… een beetje sip te zijn. 

Maar hé, ook zij moet leren dat ze niet altijd gelijk heeft. 

Fijne dag! En onthoud: jouw gevoel is belangrijker dan elk getal.

 

At first, I wasn’t sure whether I wanted to post this photo. On Facebook groups and other social media, you see so many of those lovely before-and-after photos of legs that (in my opinion) were already beautiful ‘before’. I don’t have beautiful legs, and the liposuction probably won’t make them any more attractive. I’ve only had one procedure so far: the inner thighs. It was only two months ago, so it’s nowhere near the final result. What’s more, I had a nasty complication: my skin, which has always been so sensitive, started peeling and a large wound appeared where that dreaded knee roll used to be. The wound has only just healed, almost completely now.

Last night, Joost (my doctor) sent a photo from before the procedure to show where I’m coming from, to keep my spirits up. I immediately took a similar photo to compare properly. And wow, I can see it! And yet I still had my doubts… Until I read the text below in the Dutch ‘Liposuction for Lipoedema’ group and thought: ‘Yessssss! This is exactly what I mean!!! This is why I’m doing it!!!” Exactly this. Because yes, even now, after just that first liposuction and not even fully recovered yet, I can feel the difference: less pain, easier walking. We’re planning the second one soon. And f*ck it, I’m posting the photos, because I’m absolutely delighted with them!

~*~*~*~*~

Once upon a time… there was a set of scales with delusions of grandeur. 

Every morning, there she stood, ready to pass judgement as if she were in charge of everyone’s mood. 

“+1 kilo!” she cried dramatically. 

“Panic!” thought her owner. 

“Calm down,” whispered her legs… but then again, who actually listens to legs? 

Meanwhile, those legs had a story of their own. For years, they had been the silent heroes in her life. They carried, they endured, they did their best—even though sometimes they simply… hurt. Not the sort of “I worked out yesterday” pain, but that nagging, exhausting, ever-present pain. 

And then came: liposuction. The big hope. The exciting step. The “how many litres of fat have been removed???” questions. 

The scales jumped straight up: 

“Tell me! How many kilos lighter?!” 

But the legs… they smiled softly.

“Do you know what’s really gone?” they said. 

“The pain.” 

The scales didn’t get it at all. 

“But… but… what about the numbers?!” 

The legs rolled their (slightly lighter) knees: 

“Dear scales, you measure kilos. We measure freedom.” 

Freedom to get up without nagging pain. 

Freedom to go for a walk without thinking: “How long can I keep this up?” 

Freedom to feel a little bit… like yourself again. 

And yes, perhaps they have become slimmer. 

Perhaps other trousers fit now. 

But that’s the bonus. Not the main prize. 

It’s not about litres. 

Not about kilos. 

Not about ‘before and after’ photos as if you were on a makeover programme. 

It’s about this: 

Do you feel better? 

Are you in less pain? 

 Can you live again instead of just surviving? 

Then you’ve won. 

 And the scales? 

They’re sitting in the corner now… looking a bit glum. 

But hey, even they have to learn that they aren’t always right. 

 Have a lovely day! And remember: how you feel is more important than any number.

8 weeks post-op

(English below) 

Alweer 8 weken na de operatie, hoog tijd voor een nieuwe update. In de tussentijd was er gewoon niet zo heel veel te melden eigenlijk. Het herstel gaat goed, maar langzaam. Tenminste, qua lopen en beweging gaat het echt goed. Ik doe alles wat ik voor de operatie deed. Mijn stappen per dag, dansen, lange wandelingen met Keira… geen probleem. Ik loop beter nu mijn benen gewoon tegen elkaar kunnen komen zonder de vetbulten bij mijn knieën. Het viel me zelfs op, dat nu mijn onderbenen elkaar raken als ik loop. Die zijn nog wat dikker van het wondvocht dat naar beneden gezakt is, en ook daar zitten lipoedeem-kwabben. Gelukkig komen die nog aan de beurt (als laatste); wat zal dat schelen! 

De wond op mijn rechterbeen (waar de grootste vetkwab zat) is ein-de-lijk dicht gegaan en slinkt nu redelijk vlot. Links is al helemaal geheeld en hersteld. Het gaat de goede kant op, maar mijn herstel gaat veel langzamer dan gemiddeld helaas. Pas als aan beide benen de huid volledig hersteld is, kunnen we de volgende ingreep plannen. Ik heb gelukkig geen pijn aan de wonden en ook geen last ervan bij het bewegen. De wondverzorging was wel lastig, maar nu het dicht is, hoeft dat gelukkig niet meer. 

Rondom de wond is het nog hard van het onderhuidse wondvocht. Aan de binnenkant van beide bovenbenen zitten nog harde plekken. Daarom moet ik wel nog zoveel mogelijk het drukpak dragen overdag. Na 8 weken (en de eerste 2 weken ook ’s nachts) ben ik dat inmiddels zó spuugzat! Ik heb al gekeken naar een ander soort compressielegging, maar mijn verhoudingen zijn nu zo uit balans, dat ik niet in de standaardmaten pas, zelf niet in de speciale lipoedeemmaten. Ik zit qua omvang op 2 verschillende maten. Als ik er eentje kies, heb ik niet voldoende compressie op de gebieden van de andere maat. Nouja, nog even volhouden dan maar… Zeker wanneer ik veel loop en bijvoorbeeld op mijn dansavond draag ik het pak nog, maar ik neem wel eens een baaldag als ik niet teveel op de planning heb staan. Dat is gewoon even lekker en helpt bij de wondgenezing. 

Even een opmerking voor wie ook lipoedeem heeft en liposuctie overweegt: laat je niet afschrikken door mijn verhaal over de wonden. Dat is echt een uitzonderlijke complicatie. Zowel de arts als de oedeemtherapeute hebben dit nog niet eerder gezien, en die hebben toch al heel wat jaren ervaring. Ik kan alleen maar zeggen, dat ik het nu al alle moeite en de wondellende waard vind, dus laat staan straks ná alle behandelingen en het herstel. 

De afgelopen maand heb ik weer een paar donaties ontvangen op de crowdfunding, Dankjewel lieve donateurs! De donaties maar zeker ook de berichtjes en vragen helpen me enorm om vol te houden en door te zetten. Heb je vragen, stel ze gerust!   

© Marena

Eight weeks have already passed since the surgery, so it's definitely time for an update. In the meantime, there honestly wasn’t that much to report. Recovery is going well, albeit slowly. When it comes to walking and movement, however, things are actually going really well. I’m doing everything I did before the surgery: my daily steps, dancing, long walks with Keira… no problem at all. I walk better now that my legs can come together without the fat bulges around my knees. I even noticed that my lower legs now touch when I walk. They’re still a bit swollen due to wound fluid that has settled downward, and there are also lipoedema nodules there. Thankfully, those will be treated as well (last in line); that will make such a difference! 

The wound on my right leg (where the largest fat deposit was) has finally closed and is now shrinking at a reasonable pace. The left side has already fully healed. Things are moving in the right direction, but unfortunately my recovery is much slower than average. Only once the skin on both legs has fully healed can we plan the next procedure. Thankfully, I’m not in any pain from the wounds and they don’t interfere with movement. Wound care was quite challenging, but now that everything has closed, that’s no longer necessary. 

Around the wound, the tissue is still quite firm due to subcutaneous wound fluid build-up. There are also hardened areas on the inner sides of both thighs. This is why I still need to wear the compression suit as much as possible during the day. After 8 weeks (and the first 2 weeks also at night), I am honestly so fed up with it! I’ve looked into a different type of compression leggings, but my proportions are currently so imbalanced that I don’t fit standard sizes, not even the specialised lipoedema ones. Size-wise, I fall into two different sizes. If I choose one, I don’t get enough compression in the areas that need the other one. So… I’ll just have to stick it out a bit longer. I still wear the garment when I’m very active, such as during long walks or my dance evening, but I do allow myself the occasional “off day” when I don’t have much planned. That feels really good and actually aids healing. 

A quick note for anyone else with lipoedema considering liposuction: please don’t be discouraged by my story about the wounds. This is truly an exceptional complication. Both my doctor and my oedema therapist had never seen anything like it before, and they have many years of experience. Even now, I can say that it has already been worth all the effort and struggles related to the wounds, not to mention how it will feel after all treatments and full recovery. 

Over the past month, I’ve received a few more donations through crowdfunding. Thank you so much, dear donors! Your donations, and especially your messages and questions, help me tremendously to keep going and stay motivated. If you have any questions, please feel free to ask!