Update

(English below)

Gisteren was ik gelukkig weer wat rustiger. Ik heb de hele dag weer op de bank met mijn benen omhoog gezeten. Gekmakend, maar het moet dus ik doe het. Met de moed der wanhoop, want verzet kost energie die ik niet heb.

’s Avonds kwam Joost langs. Hij had spullen meegenomen voor een seroompunctie, oftewel in simpele taal het openmaken van de vochtophoping om de druk te verminderen. Hij heeft eerst met een injectienaald wat vocht eruit getrokken en bekeken. Daarna heeft hij een kleine incisie gemaakt en zoveel mogelijk vocht eruit gedrukt. Gaasjesvol. Gelukkig deed het geen pijn, al voelde ik wel de druk natuurlijk. Ik was gewoon blij en opgelucht: de spanning ging er letterlijk én figuurlijk vanaf. Betadine erop met een eilandpleister en klaar. Joost heeft wat spullen voor verzorging achtergelaten én voor als hij eventueel terug moet komen.

Het was ook gewoon fijn om even over alles te kunnen praten: de ellende, de pech, het gedoe, de wanhoop. Geweldig dat hij de tijd nam om dit te doen, om echt te luisteren. Ik ben blij dat ik die noodkreet verstuurd heb. Ik voel me gehoord en gesteund door Joost én zijn team. Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen “daar wordt hij ook goed voor betaald”. Helemaal waar, maar dan nog hoefde hij dit niet te doen, hè? Als ik naar Amsterdam had moeten komen, had ik dat ook gedaan bijvoorbeeld. Dit was echter zoveel fijner. Nee, dit is oprecht medeleven en daar ben ik dankbaar voor.

Afgelopen nacht heb ik weer wat rustiger kunnen slapen. Ik had voor de zekerheid paracetamol ingenomen (op doktersadvies), maar ik heb geen pijn gehad. Ik durfde mijn been weer normaal te verleggen, voor zover mogelijk uiteraard, en dat was een verademing.

Toen we de pleister eraf haalden vanmiddag, begon het meteen weer te lekken. Onder de incisie was het weer volgelopen; dat had Joost al voorspeld. Omdat het vocht er toch al uitliep, heb ik voorzichtig zoveel mogelijk uitgedrukt. Lang niet zoveel als gisteravond overigens. Daarna de plek schoongemaakt, betadine erop gedaan en afgedekt met een grote eilandpleister.

Vanavond had ik het even moeilijk, omdat ik dansen af moest zeggen. Geen ramp om een keer te missen, meer het gevoel van een stap achteruit i.p.v. vooruit. Maar nee, zo wil ik niet denken. Sinds vorige week en zeker sinds eergisteren gaat het juist weer de goede kant op. This too shall pass. Ik kan niet wachten.

Op de foto’s zie je hoe het eruit zag voor dit gedoe, de vochtophoping en hoe het vandaag is. Ik heb ze bewust weer klein gehouden, omdat niet iedereen dit wil zien. De plooi zelf zat er dus al; een van de harde plekken die langzaam an het wegtrekken was . Daar bovenop is de vochtophoping ontstaan. Nu ziet het er rauw uit, maar het is dicht. Alleen het bovenste huidlaagje kwam ervan af gisteravond; dat kan geen kwaad. Ik moet nog zeker een week de antibiotica slikken. Duim je voor me, dat het nu weer de goede kant opgaat?

 

Remember the healing spell? 

Feeling, feeling, feeling 

It is love, love, love 

That is healing, healing, healing

 

Thankfully, I was a bit calmer again yesterday. I spent the whole day on the sofa with my legs elevated. It's maddening, but necessary, so I do it. Out of sheer desperation, really, because resisting it would cost energy I simply don't have.

In the evening, Joost came by. He had brought supplies for a seroma puncture, or in simple terms opening up the fluid build-up to relieve the pressure. First, he used a needle to draw out some fluid and assess it. After that, he made a small incision and pressed out as much fluid as possible. Gauze after gauze full of it. Thankfully, it didn’t hurt, although I could, of course, feel the pressure. I was mainly just relieved and grateful: the tension had literally and figuratively been released. He applied betadine, covered it with a dressing, and that was that. Joost also left some supplies for aftercare and in case he needs to come back.

It was simply good to be able to talk everything through for a while: the misery, the bad luck, the hassle, the despair. It meant so much that he took the time to do this, to listen properly. I’m glad I sent that cry for help. I feel heard and supported by Joost and his team. Of course, it’s easy to say, 'Well, he’s paid generously to do this'. That’s true, but even so, he didn’t have to go to such lengths, did he? He could have asked me to come to Amsterdam, which I would have done, of course. This was so much better, though. This was genuine compassion, and I’m very grateful for it.

I managed to sleep a bit more peacefully last night. Just to be on the safe side, I took some paracetamol (doctor's advice) even though I wasn’t actually in pain. I even dared to move my leg normally again (as much as that's possible, of course) and that was such a relief.

When we removed the dressing this afternoon, however, it immediately started leaking again. As Joost said could happen, the area beneath the incision had filled up once more. Since the fluid was already coming out, I carefully pressed out as much as I could. Not nearly as much as yesterday evening, though. Afterwards, I cleaned the area, applied betadine and covered it with a large dressing.

This evening, I struggled a bit because I had to cancel line-dancing. Missing one session isn’t a big deal in itself; it was more the feeling of taking a step backwards instead of forwards. But I don't want to think like that. Since last week, and especially since the day before yesterday, things have actually been moving in the right direction again. This too shall pass. I can’t wait.

The photos show what it looked like before all this, the fluid build-up and what it looks like today. I’ve deliberately kept them small because not everyone wants to see them. The fold itself was already there, one of the hardened areas that had slowly been subsiding. The fluid build-up developed on top of that. It looks raw now, but it’s healing. Only the top layer of skin came off last night, which is not a problem. I’ll need to continue taking antibiotics for at least another week. Will you keep your fingers crossed that things will keep moving in the right direction?