Vrijdagochtend had ik weer een afspraak bij Maureen. Dankzij haar waren we er snel bij met de wondroos, ik ben haar zo dankbaar! Ze schrok wel van het hele verhaal daarna. Ze heeft voorzichtig om de plek heen gemasseerd en het lymfestelsel zoveel mogelijk geactiveerd. Omdat het er nu goed uitzag, zei ze dat ik wel wat mocht gaan bewegen als het zo doorging. Voor de zekerheid wilde ze wel weer 2 afspraken maken voor deze week. En dat was maar goed ook, want ging het nu goed verder? Nee, natuurlijk niet….
Na de afsprak bij Maureen ben ik gaan douchen. Toen ik de pleister eraf haalde, zag ik dat het toch weer roder was en bol stond. Zucht… Dus contact opgenomen met Joost en die vertrouwde het ook niet. Hij schreef een nieuw recept voor, voor nog zwaardere antibiotica. Dan dat maar weer. Ron heeft ze opgehaald bij de apotheek. Deze moeten bij het eten ingenomen worden, omdat je anders diarree kunt krijgen. En weer met mijn benen omhoog en zo min mogelijk doen. Aaargh!!! Dat werd weer een rustig weekend dus.
Zondag deed ik weer mee aan de Journey Circle met Phyllis (shamanic journeying). Aan het begin van het drumritme voelde ik iets bij mijn knie. Alhoewel ik netjes op de bank met mijn been omhoog zat, was het spontaan gaan bloeden. Dus oortjes uit en eerst opnieuw verbinden. Daarna ben ik toch weer verder gegaan met de journey. Het werd een vreemde gewaarwording, want ik ontmoette mijn eigen lijf. Ik ben best wel boos geweest op mijn lijf, dat het nu wéér tegenzit. Mijn lijf of meer specifiek mijn been zei: “Sorry, ik was er nog niet klaar voor. Ik weet dat het zo leek, maar luister alsjeblieft naar me.” We hebben samen gehuild. Dat klinkt vast raar, en zo voelde het na afloop ook, maar terwijl het gebeurde was het eigenlijk heel mooi.
Gelukkig lijkt deze antibiotica zijn werk te doen. De plek is niet meer zo rood en er komt niet veel vocht meer uit. Pijn valt reuze mee en ik kan weer redelijk normaal buigen. De bijwerkingen vallen ook mee; het werkt wel op mijn darmen, maar het is goed te doen. Maandagmiddag ben ik weer naar Maureen geweest en die heeft de harde plekken eromheen en op mijn andere been weer behandeld. Vrijdag nog een keer heen.
Gisteren ben ik voor het eerst weer even met Keira gaan lopen. Naar buiten, hoera! Niet te ver en niet te lang, maar het was heerlijk. Lekker fris, zonnetje op mijn gezicht en wind door mijn haren. Wat had ik dat gemist! Ik ben even op de trap gaan zitten, terwijl Keira aan het rondrennen en graven was. Vanmiddag ga ik weer.
Friday morning I had another appointment with Maureen. Thanks to her, we caught the erysipelas early, I’m so grateful to her! She was quite shocked by everything that happened afterwards, though. She gently massaged around the area and activated the lymphatic system as much as possible. Because it looked good at that point, she said I could start moving a bit again if it continued like this. Just to be sure, she wanted to schedule two more appointments for the coming (this) week. And that was just as well, because did things continue to go well? No, of course they didn’t…
After the appointment with Maureen, I went to take a shower. When I removed the dressing, I saw that it had become redder again and was raised. Sigh… So I contacted Joost, and he didn’t trust it either. He prescribed a new course: even stronger antibiotics. So, back to that again. Ron picked them up from the pharmacy. These have to be taken with food, otherwise you can get diarrhoea. And once again, legs up and doing as little as possible. Aaargh!!! So that meant another quiet weekend.
On Sunday I joined the Journey Circle with Phyllis again (shamanic journeying). At the start of the drum rhythm, I felt something in my knee. Even though I was sitting properly on the sofa with my leg elevated, it suddenly started bleeding. So I took my earbuds out and redressed it first. After that, I continued with the journey after all. It became a strange experience, because I encountered my own body. I’ve been quite angry with my body, that things went wrong again. My body, or more specifically my leg, said: “Sorry, I wasn’t ready yet. I know it seemed that way, but please listen to me.” We cried together. That probably sounds strange, and it felt that way afterwards too, but while it was happening, it was actually very beautiful.
Fortunately, these antibiotics seem to be doing their job. The area is no longer as red, and not much fluid is coming out anymore. The pain is quite manageable, and I can bend reasonably normally again. The side effects are also doable; it does affect my bowels, but it’s okay. On Monday afternoon I went to Maureen again, and she treated the hardened areas around it and on my other leg. I’ll go again on Friday.
Yesterday, I went for a short walk with Keira for the first time again. Outside, hooray! Not too far and not too long, but it was wonderful. Nice and fresh, sunshine on my face, and wind through my hair. I had missed that so much! I sat on the steps for a bit while Keira was running around and digging. I’m going again this afternoon.
No comments:
Post a Comment