(English below)
Eerst heb ik getwijfeld of ik deze foto wilde plaatsen. Op de Facebook-groepen en andere social media zie je zoveel van die mooie voor en na foto’s van (in mijn ogen) ook ‘voor’ al prachtige benen. Ik heb geen mooie benen en waarschijnlijk worden ze er door de liposucties niet mooier op. Ik heb er nu pas eentje gehad: de binnenkant van de bovenbenen. Pas 2 maanden geleden, dus het is nog lang niet het eindresultaat. Bovendien had ik een vervelende complicatie: mijn altijd al zo gevoelige huid liet los en er ontstond een flinke wond op de plek van die vermaledijde kniekwab. De wond is pas net geheeld, bijna helemaal nu.
Gisteravond stuurde Joost (mijn arts) een foto van voor de ingreep om te laten zien waar ik vandaan kom, om de moed erin te houden. Ik heb meteen een zelfde foto gemaakt om goed te vergelijken. En wow, ik zie het! En toch twijfelde ik dus… Totdat ik in de groep “Liposuctie bij Lipoedeem” onderstaande tekst las en dacht: “Jaaaaaaa! Dit is wat ik bedoel!!! Dit is waarom ik het doe!!!” Precies dit. Want ja, nu al, na alleen die eerste liposuctie en nog niet eens helemaal hersteld, voel ik verschil: minder pijn, makkelijker lopen. Binnenkort gaan we de tweede plannen. En f*ck it, ik plaats de foto’s, want ik ben er superblij mee!
~*~*~*~*~
Er was eens… een weegschaal met grootheidswaanzin.Elke ochtend stond ze daar, klaar om een oordeel te vellen alsof ze de baas was van ieders humeur.“+1 kilo!” riep ze dramatisch.“Paniek!” dacht haar eigenaar.“Rustig maar,” fluisterden haar benen… maar ja, wie luistert er nou naar benen?Die benen hadden ondertussen hun eigen verhaal. Ze waren jarenlang de stille helden in het leven met . Ze droegen, ze verdroegen, ze deden hun best—ook al deden ze soms gewoon… pijn. Niet zo’n “ik heb gisteren gesport”-pijn, maar die zeurende, vermoeiende, altijd-aanwezige pijn.En toen kwam daar: liposuctie. De grote hoop. De spannende stap. De “hoeveel liter vet is er weg???”-vragen.De weegschaal sprong meteen op:“Vertel! Hoeveel kilo minder?!”Maar de benen… die lachten zachtjes.“Weet je wat er écht minder is?” zeiden ze.“De pijn.”De weegschaal snapte er niks van.“Maar… maar… de cijfers dan?!”De benen rolden met hun (iets lichtere ) knieën:“Lieve weegschaal, jij meet kilo’s. Wij meten vrijheid.”Vrijheid om zonder zeurende pijn op te staan.Vrijheid om een wandeling te maken zonder te denken: “hoe lang hou ik dit vol?”Vrijheid om je weer een beetje… jezelf te voelen.En ja, misschien zijn ze slanker geworden.Misschien passen er andere broeken.Maar dat is de bonus. Niet de hoofdprijs.Het gaat niet om liters.Niet om kilo’s.Niet om voor- en na-foto’s alsof je een make-over-programma bent.Het gaat om dit:Voel jij je beter?Heb jij minder pijn?Kun jij weer leven in plaats van overleven?Dan heb je gewonnen.En de weegschaal?Die staat inmiddels in de hoek… een beetje sip te zijn.Maar hé, ook zij moet leren dat ze niet altijd gelijk heeft.Fijne dag! En onthoud: jouw gevoel is belangrijker dan elk getal.
.png)
At first, I wasn’t sure whether I wanted to post this photo. On Facebook groups and other social media, you see so many of those lovely before-and-after photos of legs that (in my opinion) were already beautiful ‘before’. I don’t have beautiful legs, and the liposuction probably won’t make them any more attractive. I’ve only had one procedure so far: the inner thighs. It was only two months ago, so it’s nowhere near the final result. What’s more, I had a nasty complication: my skin, which has always been so sensitive, started peeling and a large wound appeared where that dreaded knee roll used to be. The wound has only just healed, almost completely now.
Last night, Joost (my doctor) sent a photo from before the procedure to show where I’m coming from, to keep my spirits up. I immediately took a similar photo to compare properly. And wow, I can see it! And yet I still had my doubts… Until I read the text below in the Dutch ‘Liposuction for Lipoedema’ group and thought: ‘Yessssss! This is exactly what I mean!!! This is why I’m doing it!!!” Exactly this. Because yes, even now, after just that first liposuction and not even fully recovered yet, I can feel the difference: less pain, easier walking. We’re planning the second one soon. And f*ck it, I’m posting the photos, because I’m absolutely delighted with them!
~*~*~*~*~
Once upon a time… there was a set of scales with delusions of grandeur.Every morning, there she stood, ready to pass judgement as if she were in charge of everyone’s mood.“+1 kilo!” she cried dramatically.“Panic!” thought her owner.“Calm down,” whispered her legs… but then again, who actually listens to legs?Meanwhile, those legs had a story of their own. For years, they had been the silent heroes in her life. They carried, they endured, they did their best—even though sometimes they simply… hurt. Not the sort of “I worked out yesterday” pain, but that nagging, exhausting, ever-present pain.And then came: liposuction. The big hope. The exciting step. The “how many litres of fat have been removed???” questions.The scales jumped straight up:“Tell me! How many kilos lighter?!”But the legs… they smiled softly.“Do you know what’s really gone?” they said.“The pain.”The scales didn’t get it at all.“But… but… what about the numbers?!”The legs rolled their (slightly lighter) knees:“Dear scales, you measure kilos. We measure freedom.”Freedom to get up without nagging pain.Freedom to go for a walk without thinking: “How long can I keep this up?”Freedom to feel a little bit… like yourself again.And yes, perhaps they have become slimmer.Perhaps other trousers fit now.But that’s the bonus. Not the main prize.It’s not about litres.Not about kilos.Not about ‘before and after’ photos as if you were on a makeover programme.It’s about this:Do you feel better?Are you in less pain?Can you live again instead of just surviving?Then you’ve won.And the scales?They’re sitting in the corner now… looking a bit glum.But hey, even they have to learn that they aren’t always right.Have a lovely day! And remember: how you feel is more important than any number.
No comments:
Post a Comment