Two weeks post-op

(English below) 

Ruim twee weken na de laatste liposuctie aan mijn bovenbenen. Het herstel verloopt voorspoedig. Het blauw/paars/rood/geel begint aardig weg te trekken. De incisiewondjes genezen goed. De smetplekken zijn gelukkig onder controle. Bewegen gaat prima. Ik loop alweer bijna net zoveel als normaal. Mijn bovenbenen zijn wel nog steeds gezwollen en hard. Het is net een harde dikke plaat. Bij lopen heb ik daar niet zoveel last van; dan wordt het juist wat soepeler. Bij buigen van mijn knieën trekt het wel en is het pijnlijk.

Gisteravond begon het nieuwe seizoen van linedance. Van tevoren had ik gezegd dat ik zou kijken of het ging. Nouja, ik kan lopen, dan kan ik ook dansen. Toch? Ik heb best een hoop dansen meegedaan. Veel ging gewoon goed. Alleen de draaien waarbij je wat door je knieën moet gingen niet zo soepel. Logisch, maar dat maakt ook niet uit. Ik heb lekker gedanst en volgende keer gaat het wel weer een stukje beter denk ik.

Afgelopen nacht mocht eindelijk het drukpak uit ’s nachts. Wat een verademing is dat. Heerlijk. Ik heb die eerste twee weken ook prima geslapen met drukpak (of soms de legging), maar zonder is toch echt een stuk prettiger.

Vanmorgen moest Ron werken, dus ben ik voor het eerst weer zelf in de auto gestapt om naar fysio te gaan. Rijden gaat gelukkig prima, want ik heb 10 minuten rondjes gereden voordat ik een parkeerplekje vond. Alleen in- en uitstappen gaat wat minder lekker vanwege het buigen.
Maureen had nog niet van het LIPLEG onderzoek gehoord, dus ik heb het haar toegestuurd. Ze heeft me gemasseerd en het werd weer wat soepeler gelukkig. We hebben voorlopig twee afspraken per week ingepland.

Vandaag was het vrijdag boekhouddag, dus ik heb niet zoveel gelopen. Nouja toch 8000 stappen van hond uitlaten, boodschappen, even naar de apotheek. Omdat het drukpak aantrekken zonder Ron nog pijnlijk is over mijn bovenbenen heb, heb ik vandaag een dagje ‘vrij’ genomen en de Lipoelastic legging aangehouden. Straks lekker uit voor het slapen en morgen weer braaf het drukpak.

It’s been just over two weeks since the last liposuction on my upper thighs. Recovery is going well. The blue, purple, red and yellow bruising is starting to fade quite a bit. The incision wounds are healing well. Fortunately, the rashes (intertrigo) are under control. I’m moving around fine. I’m already walking almost as much as usual. My upper thighs are still swollen and hard, though. They feel like a hard, thick slab. It doesn’t bother me much when I’m walking; in fact, that actually makes it a bit more supple. But when I bend my knees, it does pull and is painful.

Last night, the new line dancing season began. I’d said beforehand that I’d see if I could manage it. Well, if I can walk, I can dance too. Right? I took part in quite a few dances. Most of it went really well. It was just the turns where you have to bend your knees a bit that didn’t go so smoothly. That makes sense, but it doesn’t really matter. I had a lovely time dancing and I think it’ll go a bit better next time.

Last night I was finally able to take the compression garment off for the night. What a relief that is. Lovely. I slept fine with the compression garment (or sometimes the leggings) for those first two weeks, but it’s definitely much more comfortable without it.

Ron had to work this morning, so for the first time I got into the car myself to go to physio. Driving is fine fortunately, because I had to drive round in circles for 10 minutes before I found a parking space. It’s just getting in and out of the car that’s a bit trickier because of the bending.
>Maureen hadn’t heard of the LIPLEG study yet, so I sent it to her. She gave me a massage and, thankfully, things loosened up a bit again. We’ve scheduled two appointments a week for the time being.

Today was Friday – bookkeeping day – so I didn’t walk much. Well, 8,000 steps all the same from walking the dog, doing the shopping and popping to the chemist’s. As putting on the compression garment without Ron’s help is still painful because of my thighs, I’ve taken the day ‘off’ and kept the Lipoelastic leggings on. I’ll take them off before bed (yay!) and put the compression garment back on properly tomorrow.

 

Hell of a weekend

(English below)

Wat een k*tweekend! Het begon natuurlijk vrijdag al met die smetplek. Dat was de start van een weekend vol stress. Ik heb overdag het drukpak weer aangedaan en dan ‘s avonds en ’s nachts de legging. Dat is te doen en de plek is al een stuk minder. Alleen zag ik net aan de andere kant weer een rode plek. Pff…

Na de facturering had ik een probleem met het mailprogramma. Natuurlijk met het meestgebruikte account, dat zul je altijd zien. Ik ben er het hele weekend mee bezig geweest om het weer in orde te krijgen. Alles wat ik wist en kende, heb ik geprobeerd. Uiteindelijk maar in Google AI gegooid en die bracht uitkomst. Het is nu opgelost, maar ik moet er wel nog mee aan de slag.

Ron was de afgelopen week flink aan het opbouwen qua stress; hij zag zó tegen het darmonderzoek morgen op. Wie zijn achtergrond kent, snapt sowieso wel waarom zijn reactie zo heftig is. Hij hoefde vandaag om 18.00u pas te beginnen met het laxeermiddel, dus dachten we: kom, we springen in de auto en zoeken een vlooienmarkt. We genieten altijd van een leuke markt. Even lekker struinen is heerlijke afleiding. Vanmorgen bijtijds in de auto en… storing! Grr, maar weer onverrichterzake naar huis. Ron heeft de auto uitgelezen, want ja, we hadden ‘m wél nodig morgen! Gelukkig hebben we nog goede contacten. De auto wordt gemaakt.

Dus, mailprobleem opgelost, auto wordt gemaakt. Even relatieve rust… not! Mijn telefoon ging en ik zag meteen dat het het ziekenhuis was. De MDL-arts belde zelf om te vertellen, dat het onderzoek morgen helaas niet door kan gaan. Er zijn twee patiënten binnengebracht met acute levensbedreigende problemen, die morgen voorrang moeten krijgen. Dus Rons onderzoek  moet opnieuw ingepland worden. Ze waren er echt mee aan, begrepen de impact, maar het kan echt niet anders. Ik was zó boos en teleurgesteld. Uiteraard begrip voor de situatie, maar dit is voor Ron echt een nachtmerriescenario: weer wekenlang druk maken, opbouwen qua spanning. Voor mij de schone taak om met de poli weer een nieuwe afspraak te regelen. Ron had ook nog een lange, mooie rit qua werk afgezegd voor het onderzoek morgen, maar die is natuurlijk allang ingevuld door een ander. Niet het ergste in dit allemaal, maar toch balen!

Als er nog 1x iemand zegt dat je stress zoveel mogelijk moet beperken omdat het slecht voor je is, sta ik niet voor mezelf in. Vertel dat ook even tegen het universum dan, ja! Het leek wel ‘F*ck Ron & Cora Weekend’. Ik vergat vanmiddag nota bene dat er Grandprix F1 was!
Alles bij elkaar megafrustrerend en dus… nee, niet bevorderlijk voor mijn herstel. Mijn bovenbenen voelen aan als schokbeton en doen pijn. Ze staan heel strak en alleen liggend voel ik enigszins verlichting. Hopelijk trekt het straks in bed weer een beetje bij. Mijn lijf is moe, mijn geest is er ook even klaar mee. Morgen is er weer een dag. Dan zien we wel weer verder. Truste.

What a rubbish weekend! It all began on Friday, of course, with that rash (intertrigo). That was the start of a weekend full of stress. I put the compression garment back on during the day and then wore the leggings in the evening and at night. It’s manageable, and the rash has already improved a lot. It’s just that I’ve just spotted another red patch on the other side. Pff…

After doing the invoicing, I had a problem with my email programme. Of course, it was with my most-used account, that’s just how it goes. I spent the whole weekend trying to sort it out. I tried everything I knew and had ever heard of. In the end, I just threw it into Google AI and that brought the solution. It’s sorted now, but I still need to get to grips with it properly.

Ron’s stress levels had been building up quite a bit over the past week; he was really dreading tomorrow’s colonoscopy. Anyone who knows his background will understand why his reaction is so intense. He didn’t have to start taking the laxative until 6.00 pm today, so we thought: come on, let’s jump in the car and find a flea market. We always enjoy a nice market. A bit of a stroll there is a lovely distraction. We got in the car early this morning and… breakdown! Grr, back home empty-handed again. Ron checked the car thoroughly, because, well, we really did need it tomorrow! Luckily, we’ve still got some good contacts. The car’s being fixed.

So, email problem sorted, car’s being fixed. A bit of relative peace and quiet… not! My phone rang and I could see straight away it was the hospital. The gastroenterologist rang personally to say that, unfortunately, tomorrow’s procedure couldn’t go ahead. Two patients have been admitted with acute, life-threatening conditions who must be given priority tomorrow. So Ron’s appointment  has to be rescheduled. They were genuinely sorry about it and understood the impact, but there’s simply no other option. I was so angry and disappointed. Of course I understand the situation, but for Ron this is a real nightmare scenario: weeks of worrying again, the tension building up. It’s now up to me to arrange a new appointment with the outpatient clinic. Ron had also cancelled a long, nice work trip to make way for tomorrow’s exam, but that slot has, of course, long since been filled by someone else. Not the worst part of all this, but still a real bummer!

If anyone says one more time that you should minimise stress as much as possible because it’s bad for you, I won’t hold back. Go and tell that to the universe too, then! It felt like ‘F*ck Ron & Cora Weekend’. I even forgot this afternoon that the F1 Grand Prix was on!
All in all, it’s incredibly frustrating and so… no, not exactly helping my recovery. My thighs feel like concrete and they ache. They’re really tight, and I only feel any relief when I’m lying down. Hopefully they’ll ease up a bit later when I’m in bed. My body’s tired, and my mind’s had enough for now too. Tomorrow’s another day. We’ll see how things go then. Goodnight. 

The LIPLEG study

(English below)

Op 4 september 2026 zijn dan eindelijk de nieuwste resultaten van de LIPLEG-studie gepubliceerd in The Lancet. Het betreft een multicentrische, gerandomiseerde studie uitgevoerd op 11 locaties in Duitsland, met 410 vrouwen met lipoedeem in stadium I, II of III. Liposuctie werd vergeleken met voortzetting van conservatieve behandeling.

Het primaire eindpunt van de studie was een klinisch relevante vermindering van de pijn in de benen met minimaal 2 punten op een schaal van 0 tot 10.
- 68,3% van de vrouwen in de liposuctiegroep bereikte deze pijnreductie.
- In de conservatieve behandelgroep was dit 7,6%.
- De kans op een relevante pijnvermindering was daarmee ongeveer 26 keer groter na liposuctie.

Ook op de secundaire uitkomsten liet liposuctie betere resultaten zien. Er werd een duidelijk grotere verbetering van de gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven gevonden. Daarnaast werden verbeteringen gezien in onder andere lichamelijke gezondheid, bewegingsbeperkingen en de neiging tot het ontstaan van hematomen. Het positieve effect werd gezien bij vrouwen met stadium I, II én III lipoedeem.

Daarmee laat deze studie zien dat het effect van liposuctie niet alleen betrekking heeft op het verwijderen van vetweefsel of veranderingen in lichaamsomvang, maar vooral op patiëntrelevante uitkomsten zoals pijn en kwaliteit van leven. Juist deze uitkomsten zijn van groot belang bij de beoordeling van de klinische meerwaarde van een behandeling.

De studie laat tegelijkertijd zien dat liposuctie een invasieve behandeling is. Bijwerkingen kwamen vaker voor in de operatieve groep: 47% van de geopereerde deelnemers rapporteerde een bijwerking, tegenover 21% in de conservatieve groep. Ernstige bijwerkingen werden gemeld bij respectievelijk 8% en 3%. De meeste bijwerkingen waren licht tot matig van ernst, maar er werden ook ernstige complicaties gezien die uitsluitend in de operatieve groep voorkwamen. De onderzoekers benadrukken daarom dat de voordelen van liposuctie altijd moeten worden afgewogen tegen de chirurgische risico's.

De LIPLEG-studie levert voor het eerst op grote schaal gerandomiseerd en gecontroleerd bewijs dat liposuctie bij vrouwen met lipoedeem leidt tot een aanzienlijk grotere vermindering van pijn en verbetering van kwaliteit van leven dan conservatieve behandeling alleen. De langetermijnfollow-up loopt nog door tot 36 maanden. Deze gegevens zijn belangrijk om vast te stellen hoe duurzaam de verbeteringen zijn en welke langetermijnrisico's en eventuele late complicaties optreden.

In Duitsland werd op basis van de beschikbare LIPLEG-gegevens al in 2025 besloten om liposuctie bij lipoedeem onder vastgestelde voorwaarden op te nemen in de reguliere vergoeding. In Nederland concludeerde het Zorginstituut in 2022 dat liposuctie bij lipoedeem niet voldeed aan de stand van de wetenschap en praktijk. De nieuwe LIPLEG-resultaten vormen hopelijk een belangrijke nieuwe wetenschappelijke basis voor een herbeoordeling in de toekomst. Ik acht de kans klein dat liposuctie wordt opgenomen in het basispakket zoals in Duitsland, maar het is een klein stapje in de goede richting.

Lees de publicatie in The Lancet hier.

tekst: Chantal in de 'Liposuctie bij lipoedeem' Facebook-groep
afbeeldingen: LipedemaScience

On 4 September 2026, the latest results of the LIPLEG study were finally published in *The Lancet*. This was a multicentre, randomised study conducted at 11 sites in Germany, involving 410 women with stage I, II or III lipoedema. Liposuction was compared with continued conservative treatment.

The primary endpoint of the study was a clinically relevant reduction in leg pain of at least 2 points on a scale of 0 to 10.
- 68.3% of the women in the liposuction group achieved this reduction in pain.
- In the conservative treatment group, this figure was 7.6%.
- The likelihood of a clinically relevant reduction in pain was therefore approximately 26 times greater following liposuction.

Liposuction also showed better results in terms of secondary outcomes. A significantly greater improvement in health-related quality of life was observed. In addition, improvements were seen in areas including physical health, mobility limitations and the tendency to develop haematomas. The positive effect was observed in women with stage I, II and III lipoedema.

This study thus demonstrates that the effect of liposuction relates not only to the removal of adipose tissue or changes in body circumference, but primarily to patient-relevant outcomes such as pain and quality of life. It is precisely these outcomes that are of great importance when assessing the clinical added value of a treatment.

At the same time, the study shows that liposuction is an invasive treatment. Adverse effects were more common in the surgical group: 47 per cent of participants who underwent surgery reported an adverse effect, compared with 21 per cent in the conservative group. Serious side effects were reported in 8% and 3% of participants, respectively. Most side effects were mild to moderate in severity, but serious complications were also observed, occurring exclusively in the surgical group. The researchers therefore emphasise that the benefits of liposuction must always be weighed against the surgical risks.

The LIPLEG study provides the first large-scale, randomised and controlled evidence that liposuction in women with lipoedema leads to a significantly greater reduction in pain and improvement in quality of life than conservative treatment alone. The long-term follow-up is still ongoing up to 36 months. These data are important for determining how sustainable the improvements are and what long-term risks and any late complications may arise.

In Germany, based on the available LIPLEG data, it was decided in 2025 to include liposuction for lipoedema in standard reimbursement under specified conditions. In the Netherlands, the Zorginstituut concluded in 2022 that liposuction for lipoedema did not meet current standards of scientific knowledge and clinical practice. The new LIPLEG results will hopefully provide an important new scientific basis for a future reassessment. I consider it unlikely that liposuction will be included in the basic healthcare package as it is in Germany, but it is a small step in the right direction.

Read the publication in The Lancet here.

text: Chantal in the Dutch ‘Liposuction for lipoedema’ Facebook group
images: LipedemaScience

Oh no, not again...

(English below)

Vandaag begon als een gewone dag. Goed geslapen, rustig opstarten. Ontbijten en antibiotica innemen. Langzaam voorbereiden, daarna bracht Ron me naar Maureen voor mijn eerste afspraak na de ingreep. Ik vertelde hoe goed het gaat: lekken over, wondjes dicht, geen pleisters meer, bewegen gaat goed. Het stond alleen nog wat strak van de zwelling, dat is normaal in dit stadium. Nog geen diepe massage, daar is het nog wat te pijnlijk voor. Ondertussen vertelde ze over haar vakantie, ik over de ingreep en andere dingen. Toen ze klaar was, voelde ik echt meteen verlichting: minder pijn, minder strak, soepeler en natuurlijk moest ik weer plassen. Dat is een goed teken: vocht afvoeren! Het drukpak nam ik mee naar huis om te wassen.

Thuis wilde ik me even wassen en verschonen, voordat ik het drukpak weer aan zou trekken. Ik voelde echter wat bij mijn buik. Ik kon het niet goed bekijken, dus vroeg ik Ron om hulp. Die zei meteen “Nee hè…” maar het was uiteraard “Ja hoor”. Een flinke smetplek onder mijn buik. Bah. Zucht. Deze keer geen paniek. Nouja, een beetje, maar vooral boosheid, zorgen maken en machteloosheid. Die rothuid van mij gooit wéér roet in het eten. Ik word er letterlijk en figuurlijk zó moe van! Ik kon wel janken en dat heb ik ook even gedaan.

Tja, wat is nou wijsheid..? Doe ik er iets op? Wel of geen drukpak? Ik heb foto’s gemaakt en naar Joost gestuurd. Ik had Maureen beloofd het operatieverslag te mailen en daar heb ik het ook aan verteld. Daarna hebben we er zalf op gedaan en een gaasje tussen de huidplooi gelegd. Uiteindelijk besloot ik toch even de kliniek te bellen, want Joost heeft niet altijd tijd om zijn WhatsApp in de gaten te houden. Ik kreeg Marco aan de telefoon. Joost was met een patiënt bezig, maar hij zou doorgeven dat hij naar de foto’s in de app moest kijken.

Ondertussen moest ik aan de boekhouding. Op vrijdag gaan de facturen eruit. Hmm… achter mijn bureau zitten betekent benen omlaag. Zonder drukpak is dat nu niet handig i.v.m. het vocht en de zwelling. Maarja, de extreme druk van het drukpak op de smetplek is óók niet goed. Uiteindelijk heb ik maar besloten de Lipoeastic legging aan te trekken als tussenoplossing: wel compressie maar niet té veel druk. Zo ging het wel. Ik had veel moeite met concentreren, maar ik had alles al voorbereid dus duurde het niet te lang voordat ik klaar was.

Joost belde of appte niet en dat viel me wel een beetje tegen. Ik ben ook zo verwend met een arts die bereikbaar en stand-by is. Maar waar ik er normaliter niet mee zit dat hij niet meteen kan antwoorden (dan heeft het immers geen haast ofzo), was ik nu wel een beetje teleurgesteld. Ik heb niet voor niets gebeld. Dat doe ik nooit als het niet acuut nodig is. Misschien had ik daar duidelijker in moeten zijn hoor, hij is geen helderziende of Cora-fluisteraar. Ik bespreek het nog wel met hem. Ik was nu te emotioneel

Ik was echt even van slag en kreeg een huilbui. Gelukkig was er vanmiddag gezellige afleiding: de buurtjes kwamen op visite. Ik had een paar dagen voor hun katten gezorgd en kreeg als dank een supergave mok: een zwarte met een kat en “The Witch Is In” erop. En we kregen zelfgebakken chocolate chip cookies, jammie! We hebben lekker zitten kletsen over van alles en nog wat. Dat was precies wat ik nodig had, heerlijk.

Na hun bezoek zag ik dat Maureen teruggemaild had. Ze bevestigde dat ik goed gehandeld had. Dat dacht ik wel, maar toch fijn om te horen. Ik heb Joost nog een extra appje gestuurd, of het kwaad kan als ik vannacht even zonder drukpak slaap. Dat geeft de plek even rust, maar het is eigenlijk nog te vroeg en ik wil mijn herstel niet schaden. Begin van de avond appte hij uitgebreid terug. Goed gehandeld inderdaad, vannacht zonder drukpak en morgen weer verder kijken. Afhankelijk van hoe de plek er dan uitziet. Dat gaf wel even rust. Evengoed een rotavond gehad. Ik ben moe en overprikkeld, dus ik wacht even tot ik de laatste antibiotica van de dag genomen heb en dan ga ik naar bed.

Jullie zitten vast niet op een foto van een lelijke smetplek te wachten, dus hier is mijn nieuwe mok! 

 

Today started off as a normal day. I slept well and had a calm start to the day. I had breakfast and took my antibiotics. I got ready at a comfortable pace, then Ron drove me to Maureen’s for my first appointment since the operation. I told her how well things were going: no more leakage, the wounds already healed, no more plasters, and I was moving around fine. It was just still a bit tight due to the swelling, which is normal at this stage. No deep massage just yet though: it’s still a bit too painful for that. Meanwhile, she told me about her holiday, and I told her about the operation and other things. When she’d finished, I felt immediate relief: less pain, less tightness, more supple and, of course, I needed to go to the loo again. That’s a good sign: fluid is being drained! I took the compression garment home to wash it.

At home, I wanted to have a quick wash and change before putting the compression garment back on. However, I felt something on my tummy. I couldn’t see it properly, so I asked Ron for help. He immediately said, “Oh no…” but of course it was “Yes, indeed”. A large patch of rash (intertrigo) below my tummy. Yuck. Sigh. No panic this time. Well, a bit, but mostly anger, worry and a sense of powerlessness. My bloody skin’s messed things up yet again. It’s literally and figuratively wearing me out! I could have cried, and I did for a moment.

But then again, what’s the right thing to do…? Should I put something on it? Pressure suit or not? I took some photos and sent them to Joost. I’d promised Maureen I’d email her the surgery report, so I told her about it too. After that, we put some ointment on it and placed a piece of gauze in the skin fold. In the end, I decided to give the clinic a quick call after all, as Joost doesn’t always have time to keep an eye on his WhatsApp. I got Marco on the phone. Joost was with a patient, but he’d pass on that he needed to have a look at the photos in the app.

In the meantime, I had to get to the bookkeeping. The invoices go out on Fridays. Hmm… sitting at my desk means keeping my legs down. Without the compression garment, that’s not ideal at the moment because of the fluid and the swelling. But then again, extreme pressure on the affected area isn’t good either. In the end, I decided to put on the Lipoeastic leggings as a temporary solution: they provide compression but not too much pressure. That worked out fine. I found it really hard to concentrate, but I’d already prepared everything, so it didn’t take too long before I was finished.

Joost didn’t ring or text, which was a bit of a let-down. I’m so spoilt having a doctor who’s accessible and on standby. But whilst I normally don’t mind if he can’t reply straight away (after all, then it’s not urgent or anything), this time I was a bit disappointed. I didn’t ring for no reason. I never do that unless it’s absolutely necessary. Perhaps I should have been clearer about that, mind you – he’s not a psychic or a Cora whisperer. I’ll have a chat with him about it. I was just too emotional at the time.

I was really upset for a moment and had a proper cry. Luckily, there was a lovely distraction this afternoon: the neighbours came round to visit. I’d looked after their cats for a few days and, as a thank-you, I was given a really cool mug: a black one with a cat and ‘The Witch Is In’ on it. And we were given some homemade chocolate chip biscuits: yum! We had a lovely chat about all sorts of things. That was exactly what I needed.

After their visit, I saw that Maureen had replied to my email. She confirmed that I’d done the right thing. I thought so myself, but it’s still nice to hear. I sent Joost another quick text, asking if it would be a problem if I slept without the pressure suit tonight. That’ll give the area a bit of a rest, but it’s actually still too early and I don’t want to jeopardise my recovery. Early in the evening, he replied with a detailed message. I’d handled it well indeed. No pressure suit tonight, and we’ll see how things look tomorrow, depending on how the area looks then. That did put my mind at rest for a bit. Still, it’s been a crappy evening. I’m tired and overstimulated, so I’ll wait until I’ve taken the last antibiotic of the day and then I’ll go to bed.

I’m sure you’re not keen on seeing a photo of an ugly blemish, so here’s my new mug!