Hell of a weekend

(English below)

Wat een k*tweekend! Het begon natuurlijk vrijdag al met die smetplek. Dat was de start van een weekend vol stress. Ik heb overdag het drukpak weer aangedaan en dan ‘s avonds en ’s nachts de legging. Dat is te doen en de plek is al een stuk minder. Alleen zag ik net aan de andere kant weer een rode plek. Pff…

Na de facturering had ik een probleem met het mailprogramma. Natuurlijk met het meestgebruikte account, dat zul je altijd zien. Ik ben er het hele weekend mee bezig geweest om het weer in orde te krijgen. Alles wat ik wist en kende, heb ik geprobeerd. Uiteindelijk maar in Google AI gegooid en die bracht uitkomst. Het is nu opgelost, maar ik moet er wel nog mee aan de slag.

Ron was de afgelopen week flink aan het opbouwen qua stress; hij zag zó tegen het darmonderzoek morgen op. Wie zijn achtergrond kent, snapt sowieso wel waarom zijn reactie zo heftig is. Hij hoefde vandaag om 18.00u pas te beginnen met het laxeermiddel, dus dachten we: kom, we springen in de auto en zoeken een vlooienmarkt. We genieten altijd van een leuke markt. Even lekker struinen is heerlijke afleiding. Vanmorgen bijtijds in de auto en… storing! Grr, maar weer onverrichterzake naar huis. Ron heeft de auto uitgelezen, want ja, we hadden ‘m wél nodig morgen! Gelukkig hebben we nog goede contacten. De auto wordt gemaakt.

Dus, mailprobleem opgelost, auto wordt gemaakt. Even relatieve rust… not! Mijn telefoon ging en ik zag meteen dat het het ziekenhuis was. De MDL-arts belde zelf om te vertellen, dat het onderzoek morgen helaas niet door kan gaan. Er zijn twee patiënten binnengebracht met acute levensbedreigende problemen, die morgen voorrang moeten krijgen. Dus Rons onderzoek  moet opnieuw ingepland worden. Ze waren er echt mee aan, begrepen de impact, maar het kan echt niet anders. Ik was zó boos en teleurgesteld. Uiteraard begrip voor de situatie, maar dit is voor Ron echt een nachtmerriescenario: weer wekenlang druk maken, opbouwen qua spanning. Voor mij de schone taak om met de poli weer een nieuwe afspraak te regelen. Ron had ook nog een lange, mooie rit qua werk afgezegd voor het onderzoek morgen, maar die is natuurlijk allang ingevuld door een ander. Niet het ergste in dit allemaal, maar toch balen!

Als er nog 1x iemand zegt dat je stress zoveel mogelijk moet beperken omdat het slecht voor je is, sta ik niet voor mezelf in. Vertel dat ook even tegen het universum dan, ja! Het leek wel ‘F*ck Ron & Cora Weekend’. Ik vergat vanmiddag nota bene dat er Grandprix F1 was!
Alles bij elkaar megafrustrerend en dus… nee, niet bevorderlijk voor mijn herstel. Mijn bovenbenen voelen aan als schokbeton en doen pijn. Ze staan heel strak en alleen liggend voel ik enigszins verlichting. Hopelijk trekt het straks in bed weer een beetje bij. Mijn lijf is moe, mijn geest is er ook even klaar mee. Morgen is er weer een dag. Dan zien we wel weer verder. Truste.

What a rubbish weekend! It all began on Friday, of course, with that rash (intertrigo). That was the start of a weekend full of stress. I put the compression garment back on during the day and then wore the leggings in the evening and at night. It’s manageable, and the rash has already improved a lot. It’s just that I’ve just spotted another red patch on the other side. Pff…

After doing the invoicing, I had a problem with my email programme. Of course, it was with my most-used account, that’s just how it goes. I spent the whole weekend trying to sort it out. I tried everything I knew and had ever heard of. In the end, I just threw it into Google AI and that brought the solution. It’s sorted now, but I still need to get to grips with it properly.

Ron’s stress levels had been building up quite a bit over the past week; he was really dreading tomorrow’s colonoscopy. Anyone who knows his background will understand why his reaction is so intense. He didn’t have to start taking the laxative until 6.00 pm today, so we thought: come on, let’s jump in the car and find a flea market. We always enjoy a nice market. A bit of a stroll there is a lovely distraction. We got in the car early this morning and… breakdown! Grr, back home empty-handed again. Ron checked the car thoroughly, because, well, we really did need it tomorrow! Luckily, we’ve still got some good contacts. The car’s being fixed.

So, email problem sorted, car’s being fixed. A bit of relative peace and quiet… not! My phone rang and I could see straight away it was the hospital. The gastroenterologist rang personally to say that, unfortunately, tomorrow’s procedure couldn’t go ahead. Two patients have been admitted with acute, life-threatening conditions who must be given priority tomorrow. So Ron’s appointment  has to be rescheduled. They were genuinely sorry about it and understood the impact, but there’s simply no other option. I was so angry and disappointed. Of course I understand the situation, but for Ron this is a real nightmare scenario: weeks of worrying again, the tension building up. It’s now up to me to arrange a new appointment with the outpatient clinic. Ron had also cancelled a long, nice work trip to make way for tomorrow’s exam, but that slot has, of course, long since been filled by someone else. Not the worst part of all this, but still a real bummer!

If anyone says one more time that you should minimise stress as much as possible because it’s bad for you, I won’t hold back. Go and tell that to the universe too, then! It felt like ‘F*ck Ron & Cora Weekend’. I even forgot this afternoon that the F1 Grand Prix was on!
All in all, it’s incredibly frustrating and so… no, not exactly helping my recovery. My thighs feel like concrete and they ache. They’re really tight, and I only feel any relief when I’m lying down. Hopefully they’ll ease up a bit later when I’m in bed. My body’s tired, and my mind’s had enough for now too. Tomorrow’s another day. We’ll see how things go then. Goodnight.