Oh no, not again...

(English below)

Vandaag begon als een gewone dag. Goed geslapen, rustig opstarten. Ontbijten en antibiotica innemen. Langzaam voorbereiden, daarna bracht Ron me naar Maureen voor mijn eerste afspraak na de ingreep. Ik vertelde hoe goed het gaat: lekken over, wondjes dicht, geen pleisters meer, bewegen gaat goed. Het stond alleen nog wat strak van de zwelling, dat is normaal in dit stadium. Nog geen diepe massage, daar is het nog wat te pijnlijk voor. Ondertussen vertelde ze over haar vakantie, ik over de ingreep en andere dingen. Toen ze klaar was, voelde ik echt meteen verlichting: minder pijn, minder strak, soepeler en natuurlijk moest ik weer plassen. Dat is een goed teken: vocht afvoeren! Het drukpak nam ik mee naar huis om te wassen.

Thuis wilde ik me even wassen en verschonen, voordat ik het drukpak weer aan zou trekken. Ik voelde echter wat bij mijn buik. Ik kon het niet goed bekijken, dus vroeg ik Ron om hulp. Die zei meteen “Nee hè…” maar het was uiteraard “Ja hoor”. Een flinke smetplek onder mijn buik. Bah. Zucht. Deze keer geen paniek. Nouja, een beetje, maar vooral boosheid, zorgen maken en machteloosheid. Die rothuid van mij gooit wéér roet in het eten. Ik word er letterlijk en figuurlijk zó moe van! Ik kon wel janken en dat heb ik ook even gedaan.

Tja, wat is nou wijsheid..? Doe ik er iets op? Wel of geen drukpak? Ik heb foto’s gemaakt en naar Joost gestuurd. Ik had Maureen beloofd het operatieverslag te mailen en daar heb ik het ook aan verteld. Daarna hebben we er zalf op gedaan en een gaasje tussen de huidplooi gelegd. Uiteindelijk besloot ik toch even de kliniek te bellen, want Joost heeft niet altijd tijd om zijn WhatsApp in de gaten te houden. Ik kreeg Marco aan de telefoon. Joost was met een patiënt bezig, maar hij zou doorgeven dat hij naar de foto’s in de app moest kijken.

Ondertussen moest ik aan de boekhouding. Op vrijdag gaan de facturen eruit. Hmm… achter mijn bureau zitten betekent benen omlaag. Zonder drukpak is dat nu niet handig i.v.m. het vocht en de zwelling. Maarja, de extreme druk van het drukpak op de smetplek is óók niet goed. Uiteindelijk heb ik maar besloten de Lipoeastic legging aan te trekken als tussenoplossing: wel compressie maar niet té veel druk. Zo ging het wel. Ik had veel moeite met concentreren, maar ik had alles al voorbereid dus duurde het niet te lang voordat ik klaar was.

Joost belde of appte niet en dat viel me wel een beetje tegen. Ik ben ook zo verwend met een arts die bereikbaar en stand-by is. Maar waar ik er normaliter niet mee zit dat hij niet meteen kan antwoorden (dan heeft het immers geen haast ofzo), was ik nu wel een beetje teleurgesteld. Ik heb niet voor niets gebeld. Dat doe ik nooit als het niet acuut nodig is. Misschien had ik daar duidelijker in moeten zijn hoor, hij is geen helderziende of Cora-fluisteraar. Ik bespreek het nog wel met hem. Ik was nu te emotioneel

Ik was echt even van slag en kreeg een huilbui. Gelukkig was er vanmiddag gezellige afleiding: de buurtjes kwamen op visite. Ik had een paar dagen voor hun katten gezorgd en kreeg als dank een supergave mok: een zwarte met een kat en “The Witch Is In” erop. En we kregen zelfgebakken chocolate chip cookies, jammie! We hebben lekker zitten kletsen over van alles en nog wat. Dat was precies wat ik nodig had, heerlijk.

Na hun bezoek zag ik dat Maureen teruggemaild had. Ze bevestigde dat ik goed gehandeld had. Dat dacht ik wel, maar toch fijn om te horen. Ik heb Joost nog een extra appje gestuurd, of het kwaad kan als ik vannacht even zonder drukpak slaap. Dat geeft de plek even rust, maar het is eigenlijk nog te vroeg en ik wil mijn herstel niet schaden. Begin van de avond appte hij uitgebreid terug. Goed gehandeld inderdaad, vannacht zonder drukpak en morgen weer verder kijken. Afhankelijk van hoe de plek er dan uitziet. Dat gaf wel even rust. Evengoed een rotavond gehad. Ik ben moe en overprikkeld, dus ik wacht even tot ik de laatste antibiotica van de dag genomen heb en dan ga ik naar bed.

Jullie zitten vast niet op een foto van een lelijke smetplek te wachten, dus hier is mijn nieuwe mok! 

 

Today started off as a normal day. I slept well and had a calm start to the day. I had breakfast and took my antibiotics. I got ready at a comfortable pace, then Ron drove me to Maureen’s for my first appointment since the operation. I told her how well things were going: no more leakage, the wounds already healed, no more plasters, and I was moving around fine. It was just still a bit tight due to the swelling, which is normal at this stage. No deep massage just yet though: it’s still a bit too painful for that. Meanwhile, she told me about her holiday, and I told her about the operation and other things. When she’d finished, I felt immediate relief: less pain, less tightness, more supple and, of course, I needed to go to the loo again. That’s a good sign: fluid is being drained! I took the compression garment home to wash it.

At home, I wanted to have a quick wash and change before putting the compression garment back on. However, I felt something on my tummy. I couldn’t see it properly, so I asked Ron for help. He immediately said, “Oh no…” but of course it was “Yes, indeed”. A large patch of rash (intertrigo) below my tummy. Yuck. Sigh. No panic this time. Well, a bit, but mostly anger, worry and a sense of powerlessness. My bloody skin’s messed things up yet again. It’s literally and figuratively wearing me out! I could have cried, and I did for a moment.

But then again, what’s the right thing to do…? Should I put something on it? Pressure suit or not? I took some photos and sent them to Joost. I’d promised Maureen I’d email her the surgery report, so I told her about it too. After that, we put some ointment on it and placed a piece of gauze in the skin fold. In the end, I decided to give the clinic a quick call after all, as Joost doesn’t always have time to keep an eye on his WhatsApp. I got Marco on the phone. Joost was with a patient, but he’d pass on that he needed to have a look at the photos in the app.

In the meantime, I had to get to the bookkeeping. The invoices go out on Fridays. Hmm… sitting at my desk means keeping my legs down. Without the compression garment, that’s not ideal at the moment because of the fluid and the swelling. But then again, extreme pressure on the affected area isn’t good either. In the end, I decided to put on the Lipoeastic leggings as a temporary solution: they provide compression but not too much pressure. That worked out fine. I found it really hard to concentrate, but I’d already prepared everything, so it didn’t take too long before I was finished.

Joost didn’t ring or text, which was a bit of a let-down. I’m so spoilt having a doctor who’s accessible and on standby. But whilst I normally don’t mind if he can’t reply straight away (after all, then it’s not urgent or anything), this time I was a bit disappointed. I didn’t ring for no reason. I never do that unless it’s absolutely necessary. Perhaps I should have been clearer about that, mind you – he’s not a psychic or a Cora whisperer. I’ll have a chat with him about it. I was just too emotional at the time.

I was really upset for a moment and had a proper cry. Luckily, there was a lovely distraction this afternoon: the neighbours came round to visit. I’d looked after their cats for a few days and, as a thank-you, I was given a really cool mug: a black one with a cat and ‘The Witch Is In’ on it. And we were given some homemade chocolate chip biscuits: yum! We had a lovely chat about all sorts of things. That was exactly what I needed.

After their visit, I saw that Maureen had replied to my email. She confirmed that I’d done the right thing. I thought so myself, but it’s still nice to hear. I sent Joost another quick text, asking if it would be a problem if I slept without the pressure suit tonight. That’ll give the area a bit of a rest, but it’s actually still too early and I don’t want to jeopardise my recovery. Early in the evening, he replied with a detailed message. I’d handled it well indeed. No pressure suit tonight, and we’ll see how things look tomorrow, depending on how the area looks then. That did put my mind at rest for a bit. Still, it’s been a crappy evening. I’m tired and overstimulated, so I’ll wait until I’ve taken the last antibiotic of the day and then I’ll go to bed.

I’m sure you’re not keen on seeing a photo of an ugly blemish, so here’s my new mug!