Full speed ahead

(English below)

Poeh, wat een dag... Van couch potato naar volle kracht vooruit. Ik wilde na de off-day gisteren graag weer in beweging komen vandaag, maar het werden bijna 10.000 stappen. Normaliter draai ik daar mijn hand niet voor om, maar op de vierde dag na de ingreep was het wellicht iets teveel van het goede. Alhoewel, ik heb er behalve vermoeidheid geen pijn of ongemak aan overgehouden, dus dat is eigenlijk wel weer een opsteker.

Vanmiddag ben ik inderdaad naar de Herstelacademie geweest, Superlief dat ik opgehaald en thuisgebracht werd. Alleen stom, stom, stom: ik was mijn plastuit vergeten! Dat moet ik weer even aanwennen. Ik had geen zin om het hele drukpak naar beneden te moeten doen voor een plasje, dus heb ik het bij één kopje thee gehouden. Het was fijn om er even uit te zijn en met de groep te praten. Ze waren wel verbaasd (en blij) dat ik er kon zijn. Ik ook, haha!

Thuis gekomen wilde Ron net naar de supermarkt lopen, dus ben ik even meegegaan. Dat ging prima. Ik ben ook nog naar het Kruidvat geweest om paracetamol te halen. Na het eten wilde ik graag proberen om alleen Keira uit te laten. Ze is altijd onstuimig, maar deze keer leek ze feilloos aan te voelen dat ze niet teveel moest trekken. Ze liep rustig met me de trap naar De Geul af. Ik heb haar even losgelaten om uit te razen en daarna kwam ze weer netjes terug aan de lijn.

Ik was wel heel moe, dus de rest van de avond heb ik op de bank doorgebracht met mijn benen omhoog. Kat op schoot, dat gaat goed zolang ze zich niet uitrekt of verplaatst: nagels! Alleen dacht Keira op een bepaald moment “Gezellig, ik kom erbij liggen!” waarbij ze vol haar schouder in mijn bovenbeen ramde. Ik ging door de grond… Ze schrok van mijn harde “AU!” Ik heb haar natuurlijk niet gestraft; weet zij veel, ze doet het niet expres. Maar bah, wat deed dat ontzettend pijn en het is nu nog gevoelig. Morgen nog een extra blauwe plek?

Keira

Phew, what a day… From couch potato to full steam ahead. After yesterday’s off day, I really wanted to get moving again today, but I ended up doing nearly 10,000 steps. Normally, that’s no problem at all for me, but on the fourth day after the operation, it was perhaps a bit too much. Mind you, apart from feeling tired, I haven’t had any pain or discomfort, so that’s actually quite a good thing.

This afternoon I did indeed go to the Recovery Academy; lovely someone offered to pick me up and bring me home. But stupid, stupid, stupid: I’d forgotten my pee funnel! I’ll have to get used to taking it with me again. I didn’t fancy having to take the whole compression suit off just to go for a wee, so I stuck to just one cup of tea. It was nice to get out for a bit and chat with the group. They were quite surprised (and pleased) that I was able to be there. Me too, haha!

When I got home, Ron was just about to walk to the supermarket, so I went along. That went fine. I also popped into Kruidvat to get some paracetamol. After dinner, I wanted to try walking Keira on my own. She’s always boisterous, but this time she seemed to sense perfectly well that she shouldn’t pull too hard. She walked calmly with me down the stairs to De Geul. I unleashed her for a moment so she could let off some steam, and afterwards she came back nicely on the lead.

I was really tired, though, so I spent the rest of the evening on the sofa with my legs up. With the cat on my lap, which is fine as long as she doesn’t stretch or move: claws! But at one point, Keira thought, “How cosy, I’ll come and lie down with you!”, and rammed her shoulder right into my thigh. I was knocked sideways… She was startled by my loud “Ouch!” Of course, I didn’t punish her; she doesn’t know any better, she didn’t do it on purpose. But ugh, that really hurt and it’s still sore. Probably another bruise tomorrow.