Day 3, bleh

(English below)

Vandaag was een beetje een off-day. Niets ernstigs, gewoon mega-bleh. Dat hoort ook bij herstel, maar leuk is anders. Ik had prima geslapen, maar voelde me even niet zo lekker. Niet ziek, wel duf. Moe, geen trek, geen zin. Bankhangdag. Moet kunnen toch? Hopelijk morgen weer wat beter.

Het herstel op zich gaat best goed. Het is flink blauw, nog wat donkerder bijgekleurd. Ik lek al helemaal niet meer, de wondjes zijn dicht. We doen er nog wel pleisters op voor de zekerheid, zodat het drukpak de korstjes niet open schuurt. Mijn hele bovenbenen zijn gezwollen en staan strak, maar het is op zich te doen. Ik ben tot nu toe alle dagen even buiten geweest voor een wandelingetje. De ene keer gaat het soepeler dan de andere, maar ik doe het toch. Zelfs op deze bleh-dag. Niet forceren, wel doorzetten.

De verveling slaat wel toe. Mijn hoofd is te mistig om te lezen, dingen aan mijn bureau of aan tafel houd ik nog niet lang vol. Veel tv dus, maar daar word ik ook gaar van. Dus heb ik voor morgen een “uitje” gepland. We hebben een bijeenkomst van de Herstelgroep Eetproblemen die ik begeleid (faciliteer). Ik had al afgemeld, maar ik ga toch! Er komt nog iemand uit IJmuiden; die haalt me op en brengt me thuis. Gewoon even eruit, de sleur doorbreken. Het zijn altijd fijne bijeenkomsten, waar ik net zo goed mijn verhaal kwijt kan. Een slimme zet? We’ll see. Mentaal broodnodig. Lichamelijk wellicht een beetje uitdagend, maar niets dat ik nog niet aankan, denk ik. Benen omhoog kan daar ook, thuis kom ik wel weer bij.

Today was a bit of an off-day. Nothing serious, just really blah. That’s all part of recovery, but it’s not exactly pleasant. I’d slept well, but I wasn’t feeling too great. Not ill, just a bit low. Tired, no appetite, no motivation. A day spent lounging on the sofa. That’s allowed, isn’t it? Hopefully I’ll feel a bit better tomorrow.

The recovery itself is going quite well. It’s fairly blue, with some darker patches. I’m not oozing at all anymore; the small incision wounds have closed. We’re still putting plasters on them just to be on the safe side, so that the compression garment doesn’t rub the scabs off. My whole upper legs are swollen and feel tight, but it’s manageable. So far, I’ve been out for a short walk every day. Some days it goes more smoothly than others, but I do it anyway. Even on this blah day. Not pushing myself too hard, but still persevering.

Boredom is certainly setting in. My head’s too foggy to read, and I can’t last long doing things at my desk or at the table. So, lots of telly, but that also wears me out. So I’ve planned an ‘outing’ for tomorrow. We’ve got a meeting of the Eating Disorders Recovery Group that I facilitate. I’d already said I couldn’t make it, but I’m going anyway! Someone else is coming from IJmuiden; they’ll pick me up and bring me home. Just a little change of scene, to break the rut. They’re always lovely meetings, where I can share my story just as well. A smart move? We’ll see. Mentally, I really need it. Physically, it might be a bit of a challenge, but nothing I can’t handle, I reckon. I can put my legs up there too; I’ll rest up when I get home.