Recovery Day 1

 (English below)

De eerste dag. De ingreep zelf ging ik met vertrouwen tegemoet, maar de eerste dagen vind ik een beetje (boel) lastig. Ik heb op zich prima geslapen. Het drukpak ging steeds meer knellen en de matjes werden zwaar van het vocht. Mijn adem werd oppervlakkig van het strakke lijfje, dus einde maat L.
Toen het echt te erg werd, zijn we naar boven gegaan om me uit te pellen en mijn benen af te spoelen. De matjes zaten inderdaad megavol vocht, wat een gewicht! Ron heeft wat foto’s gemaakt om de voortgang vast te leggen. Joost had gisteren de ontslagbrief toegestuurd en gevraagd vandaag even te laten weten hoe het gaat. Dus die heb ik een foto en bericht gestuurd.

Uiteindelijk bleek er nog maar één incisie flink te lekken. Daar hebben we dus een matje op gedaan, op de rest hebben we eilandpleisters gedaan. Het drukpak XL van vorige keer maar genomen, dat gaf (letterlijk) iets meer ademruimte. Aantrekken blijft ellende. Ik kijk nu alweer uit naar het einde van het drukpak. Nog effe volhouden, een week of 6, pff… Nouja, als-ie eerst ’s nachts maar weer uit mag, dat is na 2 weken in principe.
De blauwe plekken vielen me nog mee. Vooral bij mijn knieën is het flink verkleurd. Daar is het lipoedeemvet erg hardnekkig, dus dat wordt in totaal 3 keer meegenomen. De rest is vooral erg gezwollen en voelt beurs. Ook nog wel een beetje gevoelloos hier en daar. Aanraken gaat, erop drukken niet. Mijn bovenbenen voelen strak en dik. Lopen gaat wel wat soepeler zonder het extra gewicht.

Ik heb een foto hierbij gezet, ondanks de dikke benen van het vocht. Ik houd van eerlijke foto’s. Liposuctie bij lipoedeem is geen cosmetische operatie voor mooie benen (horen jullie dat, Zorginstituut?!). En toch zie je bij klinieken vaak voor en na foto’s, waarbij ik voor de vóórfoto bij wijze van spreken al een moord zou doen. Let wel, ik bagatelliseer niets! Ook bij prachtige superslanke benen kun je veel last en pijn hebben van lipoedeem. Toch wil ik juist ook laten zien hoeveel het eruit ziet bij mijn formaat zeg maar. Dus… een eerlijke foto.
Even voor de duidelijkheid: ik plaats de foto’s hier op mijn blog openbaar vanwege het bereik, maar ik doe daarmee geen afstand van de rechten! Deel gerust, maar wel met bronvermelding en de informatie erbij. Voor commercieel gebruik is mijn uitdrukkelijke toestemming vooraf vereist. Mijn behandelaars mogen in principe delen/gebruiken.

Vandaag hebben we niet veel gedaan. Ik ben nog steeds erg moe. Toch Heb ik wel geprobeerd af en toe te bewegen. Toen Ron eind van de middag Keira uit ging laten, ben ik over mijn vermoeidheid heen gestapt en meegegaan. Heerlijk even naar buiten! Gelukkig is het wat afgekoeld. Ik ben nog wel een beetje wankel af en toe en de trap naar De Geul was een aardige opgave, maar ik heb het gedaan. Hoppa, gaan met die banaan. Thuis weer op de bank met de benen omhoog en toen viel ik prompt in slaap, haha. Straks installeer ik me op de bank en hoop ik nog even aan te sluiten bij de Vollemaansviering van de Temple of Ara. Dat is pas om 1 uur (7pm New York tijd), dus ik zie wel of ik dat red.

De kop is eraf. Op naar een (voor)spoedig herstel.

The first day. I was feeling confident about the procedure itself, but I’m finding the first few days a bit of a struggle. I actually slept quite well, but then again I was absolutely knackered after yesterday’s intense day. The compression suit was getting tighter and tighter, and the pads were getting heavy with moisture. The tight bodysuit was making my breathing shallow, so that was the end of size L.
When it really got too much, we went upstairs to unwrap me and rinse my legs. The pads were indeed absolutely soaked with fluid – what a weight! Ron took some photos to document the progress. Joost had sent the discharge letter yesterday and asked me to let him know today how things were going. So I sent him a photo and a message.

In the end, it turned out that only one incision was still leaking quite a lot. So we put a pad on that one, and applied island plasters to the rest. We just used the XL compression suit from last time, which gave (literally) a bit more breathing space. Putting it on is still a nightmare. I’m already looking forward to being rid of the compression garment. Just got to hang in there for another six weeks or so, phew… Well, as long as I can take it off at night first; in theory, that should be after two weeks.
The bruising wasn’t as bad as I’d expected (yet?). It’s particularly discoloured around my knees. The lipoedema fat is very stubborn there, so that area will be treated more than once. The rest is mainly very swollen and feels sore. It’s also a bit numb here and there. I can touch it, but I can’t press on it. My upper legs feel tight and thick. Walking is a bit easier without the extra weight, though.

I’ve included a photo here, despite my swollen legs caused by the fluid retention. I believe in honest photos. Liposuction for lipoedema is not cosmetic surgery to achieve beautiful legs (are you listening, Dutch Healthcare Institute?!). And yet you often see ‘before and after’ photos at clinics, where I’d practically do anything to look like the ‘before’ photo, so to speak. Mind you, I’m not trivialising anything! Even with beautiful, super-slim legs, you can suffer a great deal of discomfort and pain from lipoedema. Still, I want to show exactly what it looks like at my size. So… an honest photo.
Just to be clear: I’m posting these photos publicly on my blog to reach as many people as possible, but I’m not waiving my rights! Feel free to share them, but please credit the source and include the accompanying information. My express prior consent is required for commercial use. In principle, my doctors are allowed to share or use whatever I post.

We didn’t do much today. I’m still very tired. Still, I did try to move about regularly. When Ron took Keira out for a walk at the end of the afternoon, I pushed through my tiredness and went along. It was lovely to get out for a bit! Luckily, it has cooled down a bit. I’m still a bit unsteady now and then, and the stairs down to De Geul were quite a challenge, but I managed it. Off we go! Back home on the sofa I put my legs up, and I promptly fell asleep, haha. Later on, I’ll install myself on the sofa again and hope to join in the Full Moon celebration of the Temple of Ara for a bit. That’s not until 1 o’clock (7 pm New York time), so I’ll see if I can manage it.

I’ve taken the first step. Here’s to a speedy recovery.