Liposuction, part 3

 (English below)

Vanmorgen was het dan zover: de derde ingreep van de vier, de laatste aan mijn bovenbenen, de voorkant. Zoals ik inmiddels gewend ben, keek ik ernaar uit én tegenop. Ik mocht me om 8.30u melden bij de Noordveld Clinics. Het was druk op de weg, maar we waren prima op tijd. Ron ging weer naar huis om daar alles in orde te maken, Joke bleef bij mij. Ik vind het een fijn idee, dat er iemand in de buurt is. Al voel ik me zeker ook gesteund door alle berichtjes, appjes, etc. van jullie allemaal. Terwijl de artsen bezig waren, kon ik af en toe even mediteren en dan voelde ik bijna fysiek de steun in de rug. Gedragen door de community, precies zoals in mijn shamanic journey afgelopen zondag.

Het team was iets gewijzigd. Uiteraard wel Joost als hoofdarts en Marco voor de verdoving. Omdat ik nu op een andere dag was geen Tieneke maar Paul, even kundig en ook een toffe peer. Hij is Amerikaans en probeert Nederlands te leren, altijd leuk. Joost vroeg, of er een arts mee mocht kijken bij het hele proces. Dat vind ik geen probleem. Als Joost hem vertrouwt, vertrouw ik op Joost.  Hij vroeg alles netjes, voordat hij iets deed.

De sfeer was onveranderd. Totale focus wanneer dat nodig was, maar tussendoor ook gewoon wat chit-chat over van alles. Gezellig is wat overdreven wellicht, maar ik voelde me volledig op mijn gemak. Dat is zoveel waard! Ik had urenlang de volledige aandacht van vier leuke mannen, wat wil ik nog meer? LOL

Eerst omkleden in de supercharmante (ahum…) operatiekleding, daarna het aftekenen. Dat werd opgenomen voor studiedoeleinden, wederom met toestemming uiteraard. Bloeddruk opnemen (die was prima), alvast beginnen met de antibiotica en paracetamol en toen was het tijd voor Marco’s Magic, met assistentie van Paul. De eerste naaldjes zijn altijd wat vervelend; niet pijnlijk, gewoon prikjes. Als de verdoving er eenmaal ingaat, wordt het steeds gevoellozer. Ik voel wel de druk en dát ze iets doen maar zonder pijn. Mijn knieën en lies bleven wat gevoelig, dus daar werd wat meer gebruikt. Uiteindelijk 9 liter verdovingsvloeistof. Mijn plastuit gaat na een periode rust weer overuren maken!

De verdoving moest ongeveer drie kwartier inwerken. Ik heb even wat mensen geïnformeerd, appjes beantwoord, een foto geplaatst en daarna gemediteerd. Goed voor de hartslag en gewoon even lekker om te ontspannen.

De liposuctie zelf ging zo’n beetje zoals de vorige keren. Joost heeft er weer een flinke work-out aan gehad. Af en toe ging hij flink tekeer. Ik vond het best, weg met dat ellendevet. Soms was het even gevoelig, maar het was goed te doen. Omdat hij dingen uitlegde en Patrick vragen stelde, kreeg ik goed mee wat er gebeurde. Interessant en leerzaam. Patrick heeft ook een deel gedaan om het gevoel te krijgen van/met de canule. Hij deed het prima en voorzichtig, onder supervisie van Joost. Het heeft uiteindelijk ruim anderhalf uur geduurd.
Het enige ietwat ongemakkelijke was het lange liggen op mijn rug. De andere keren moest ik soms even staan of op mijn zij liggen. Nu dus niet. Af en toe werd er een kussen onder mijn onderbenen gelegd om de juiste hoek te creëren, dat was prettig. Als ik het aangaf, kon ik even mijn rug bollen en dan ging het weer.

Tijdens de liposuctie had Paul al veel van de overtollige vloeistof uit mijn andere been gedrukt. Maf gezicht, het zijn echt fonteintjes uit de incisies! Maarja, alles wat er al uit is, hoef mijn lijf niet intern af te voeren.
Ik werd ingepakt in ‘luiers’ en absorptiematjes. Daaroverheen het drukpak. Een L deze keer, een maat kleiner! Dat is toch altijd in mijn gedachten even een sprongetje in de lucht. Mocht de zwelling de komende dagen te groot zijn, dan kan ik de XL van vorige keer tijdelijk gebruiken.

Ik heb me aangekleed, Joke heeft geholpen met mijn schoenen. In de wachtruimte kreeg ik een heerlijk broodje van Marco. Joost en Patrick kwamen nog even voor de nabespreking en daarna stond Ron voor de deur. 

Thuis heb ik me op de bank geïnstalleerd. Joke heeft nog wat gedronken hier en daarna heb ik even geslapen. Ik heb de volgende dosis antibiotica en paracetamol genomen. Ik ben weer met arnicadruppels begonnen tegen de blauwe plekken. Eerdere keren scheelde dat echt significant in de verkleuring. Nu in de relaxstand met een kat op schoot!

Today was the day: the third of four procedures, the last one on my thighs, the front. As I’ve come to expect by now, I was both looking forward to it and dreading it. I was due to arrive at the Noordveld Clinics at 8.30 am. The roads were busy, but we arrived well on time. Ron went home again to sort everything out there, whilst Joke stayed with me. I like the idea of having someone nearby. Although I certainly also feel supported by all the messages, texts, etc. from all of you. Whilst the doctors were working, I was able to meditate now and then, and I could almost physically feel the support behind me. Carried by the community, just like in my shamanic journey last Sunday.

The team had changed slightly. Of course, Joost was still the lead doctor and Marco was handling the anaesthesia. As I was there on a different day, it wasn’t Tieneke but Paul – just as skilled and a really nice bloke too. He’s American and is trying to learn Dutch, which is always nice. Joost asked if another doctor could observe the whole process. I didn’t have a problem with that. If Joost trusts him, I trust Joost. He asked for permission politely before doing anything.

The atmosphere was the same as before. Total focus when needed, but in between there was just a bit of chit-chat about all sorts of things. ‘Cosy’ might be a bit of an exaggeration, but I felt completely at ease. That’s worth so much! I had the undivided attention of four lovely men for hours – what more could I want? LOL

First, I changed into the super-charming (ahem…) surgical gown, then they marked me up. This was filmed for educational purposes, again with my consent, of course. They took my blood pressure (which was fine), started me on the antibiotics and paracetamol, and then it was time for Marco’s Magic, assisted by Paul. The first few needles are always a bit of a nuisance; not painful, just little pricks. Once the anaesthetic kicks in, it becomes increasingly numb. I can still feel the pressure and that they’re doing something, but without any pain. My knees and groin remained a bit sensitive, so a bit more was used there. In the end, 9 litres of anaesthetic fluid. After a period of rest, my pee funnel will be working overtime again!

I had to wait for about three quarters of an hour for the anaesthetic  to take effect. I let a few people know what was happening, replied to some messages, posted a photo and then meditated. It’s good for the heart rate and just a lovely way to relax.

The liposuction itself went pretty much the same as the previous times. Joost had another proper workout out of it. Every now and then he really put his back into it. I didn’t mind – off with that wretched fat. It was a bit sensitive at times, but it was manageable. Because he was explaining things and Patrick was asking questions, I had a good understanding of what was happening. Interesting and informative. Patrick also did part of it to get a feel for the cannula. He did it well and carefully, under Joost’s supervision. In the end, it took just over an hour and a half.

The only thing that was a bit uncomfortable was having to lie on my back for so long. On other occasions, I’d sometimes have to stand up or lie on my side for a bit. Not this time, though. Every now and then, a pillow was placed under my lower legs to create the right angle, which was nice. If I mentioned it, I could arch my back a little and then it was fine again.

During the liposuction, Paul had already squeezed a lot of the excess fluid out of my other leg. It’s a bit of a strange sight – there are actually little fountains gushing out of the incisions! But then again, whatever’s already come out doesn’t have to be drained internally by my body.

I was wrapped up in ‘nappies’ and absorbent pads. On top of that came the compression garment. An L this time – one size smaller! That always makes me do a little mental dance. If the swelling gets too bad over the next few days, I can temporarily use the XL from last time.

I got dressed; Joke helped me with my shoes. In the waiting room, Marco gave me a lovely sandwich. Joost and Patrick popped in for the debrief, and then Ron was at the door.

Back home, I settled down on the sofa. Joke had a drink here and then I had a quick nap. I took the next dose of antibiotics and paracetamol. I’ve started using arnica drops again for the bruises. On previous occasions, they really did make a significant difference to the discolouration. Now I’m in relaxation mode with a cat on my lap!