Recovery poem

Ik zal snel weer een herstelupdate plaatsen. Voor nu heb ik even van me afgeschreven over het herstel. Er kwam een gedicht uit.

In wachtkracht

Ik leer opnieuw 
mijn lichaam lezen. 
Er zit geen snelheid in helen, 
alleen richting. 
Herstel en ik 
hebben tijd nodig. 

Soms is er ruimte 
en loop ik licht,
alsof de weg zich eindelijk 
onder mij ontvouwt 
zonder weerstand. 

Soms is er wachten, 

stil en schurend, 

en voelt tijd als iets 

dat tegen me in beweegt. 

Ik weet: dit is geen stilstand. 

Dit is weefwerk, 

laag voor laag, 

onzichtbaar sterk. 

Maar toch, 

er zijn dagen 

dat het me grijpt, 

dat ik vooruit wil springen 

naar een lichaam 

dat al af is, 

naar een einde 

dat nog niet bestaat. 

En dan adem ik terug. 

Naar hier. 

Naar wat wél beweegt. 

Naar benen die dragen 

zonder pijn, 

naar grond die mij ontvangt 

zoals ik nu ben. 

Ik ben onderweg, 

niet gebroken, 

alleen in wording. 

Ik verlang 

naar de versie van mij 

die dit alles heeft gedragen; 

de transformatie volbracht, 

zachter geworden, 

en sterker tegelijk. 

Tot die tijd loop ik. 

Stap voor stap 

in wachtkracht.

Norse  healer on Lyfjaberg (AI-image)

I’ll post another recovery update soon. For now, I’ve just written down my thoughts on the recovery process. It turned into a poem. 

In Waiting Power 

I am learning again 

to read my body. 

There is no speed 

in healing, 

only direction. 

Recovery and I 

need time. 

Sometimes there is space 

and I walk lightly, 

as if the path finally 

unfolds beneath me 

without resistance. 

Sometimes there is waiting, 

quiet and grating, 

and time feels like 

something pressing against me. 

I know: 

this is not a standstill. 

It is weaving, 

layer by layer, 

invisible strength. 

Yet, 

there are days 

when it takes hold of me, 

when I want to leap forward 

to a body 

already complete, 

to an ending 

that does not yet exist. 

And then I breathe back. 

To here. 

To what moves. 

To legs that carry 

without pain, 

to ground that receives me 

as I am now. 

I am on my way, 

not broken, 

just becoming. 

I long 

for the version of me

 that has carried it all; 

that has completed the transformation, 

grown softer, 

and stronger, 

all at once. 

Until then, I walk. 

Step by step 

in waiting power.