Off-day

Vandaag had ik een off-day. Het werd me allemaal even teveel. Het herstel gaat op zich goed. De eerste weken vielen wel tegen, maar toch valt het mee wat ik alweer kan allemaal. Alleen… ik had met heel veel rekening gehouden, maar niet met open wonden op mijn benen. Het schijnt niet vaak voor te komen, maar that’s the story of my life. Als ik die wonden niet had gehad, zou ik superblij zijn met waar ik sta na tweeënhalve week. Maar helaas, ik heb ze wel… De huid is eraf gekomen met de zalf, zoals Joost al gezegd had. Links ziet het daaronder best netjes uit. Ik zie wel dat daar op termijn weer normale huid ontstaat. Rechts is een ander verhaal. Op de plek waar ‘vroeger’ die vermaledijde vetkwab zat, zit nu een lelijke open wond. Alsof de plek niet mooi mag zijn ofzo, maar zo wil ik niet denken. Zowel Joost als Maureen zeggen dat het uiteindelijk goed zal komen; dat zal ook best, maar wanneer is uiteindelijk? Als ik normaalgesproken een wondje op mijn been heb, duurt het al weken voordat dat weg is. Hoe lang moet dit dan wel niet gaan duren..? Ik ben het zo zat, ik baal er ontzettend van. Vandaag ben ik verdrietig en opstandig. Bij Maureen voor de massage brak ik. Gelukkig begreep ze het wel. Het lymfestelsel in mijn benen is nog steeds keihard aan het werk om de onderhuidse wond te herstellen. Het harde van het behandelde gebied duurt meestal wel zo’n 6 weken, dus ik moet nog even. Daarna zou het zo maar ineens sneller beter kunnen gaan met de wonden, omdat de lymfklieren dan weer ‘tijd hebben’ daarvoor. Tja…. ik kan het bijltje er niet bij neer gooien. Er zit niet anders op dan maar gewoon doorgaan met verzorgen en verbinden, en hopen dat het snel beter gaat. So mote it be.

© The Latest Kate

Today I had an off-day. It all became a bit too much for me. The recovery itself is going well. The first few weeks were tough, but even so, it’s surprising how much I’m already able to do again. Only… I had taken a lot into account, but not open wounds on my legs. Apparently it doesn’t happen often, but that’s the story of my life. If I didn’t have these wounds, I would be incredibly happy with where I am after two and a half weeks. But unfortunately, I do have them… The skin has come away with the ointment, just as Joost had said it would. On the left side it looks quite neat underneath. I can already see that normal skin will grow back there in time. The right side is a different story. In the place where that wretched lump of fat used to be, there is now an ugly open wound. As if that spot isn’t allowed to be beautiful, but that’s not how I want to think. Both Joost and Maureen say it will heal well in the end; I’m sure it will, but when is “in the end”? Normally, if I have a small wound on my leg, it already takes weeks to heal. So how long is this going to take…? I’m so fed up with it. I’m really upset about it. Today I feel sad and rebellious. I broke down during my massage with Maureen. Thankfully, she understood. The lymphatic system in my legs is still working very hard to heal the subcutaneous wounds. The firmness in the treated areas usually lasts around six weeks, so I still need a bit more patience. After that, things might suddenly start to improve more quickly, because the lymph nodes will then have more time to focus on the skin healing. Well… I can’t just give up. There’s nothing for it but to keep caring for the wounds, keep changing the dressings, and hope that it will improve soon. So mote it be.