Vanmorgen had ik weer een afspraak bij Maureen. Ron moest werken, maar zelf rijden durfde ik nog niet aan. Joke heeft me gereden. Toen ik het drukpak uitdeed en de gaasjes losmaakte, bleef het betadine-gaas een beetje aan de wond plakken, maar het zag er niet slechter uit. Ook niet beter helaas.
Maureen heeft me (voorzichtig om de wondjes heen) weer gemasseerd. Ik voel dan meteen dat mijn benen soepeler voelen, minder hard. In de loop van de dag worden mijn benen harder. Het is niet echt pijnlijk, maar wel een vervelend gevoel. Ik moet dan dus juist gaan bewegen: lopen of fietsen in de lucht. Dat deed ik instinctief al, maar fijn om te weten dat ik er goed aan doe.
Ze zei ook nog iets dat ik me niet direct gerealiseerd had: er wordt nog steeds wondvocht geproduceerd, omdat onder mijn huid eigenlijk gewoon één grote wond zit. Het vocht van de operatie is inmiddels wel afgevoerd, daarom vroeg ik me af waarom het nog zo strak staat en gezwollen is van het vocht. Ja, wondvocht… logisch natuurlijk.
Ik had nieuwe gazen meegenomen, maar toen ik Maureen vertelde van de zalf die Joost gebracht heeft, stelde ze voor het anders te doen. Ik heb alleen de plekken even afgedekt met een gaas. Thuis heb ik met Ron de zalf op het kompres gedaan en de wonden verbonden. Daarna heb ik pas het drukpak eroverheen aangetrokken. Zodoende hoefde dat maar één keer. Wel zo prettig.
Vanavond ben ik met Ron meegelopen toen hij Keira uit ging laten. We zijn wat verder gelopen en dat gaat eigenlijk helemaal prima. Dus ik wil toch gaan proberen wat vaker weer echt te wandelen. Met Keira vind ik nog spannend, omdat ze soms in haar enthousiasme tegen me aanknalt. Toch ga ik het wel doen. Angst is een slechte raadgever, daar wil ik niet aan toegeven. Ik zou minder onzeker zijn als die huid maar weer in orde was. De pijn, de verharding, het ongemak enzo… dat kan ik wel hebben. Hopelijk maakt de zalf snel verschil. Ik heb Joost gevraagd wat voor zalf het is: tetracycline zinkvaseline zalf.
This morning I had another appointment with Maureen. Ron had to work, and I still didn’t quite dare to drive myself yet, so Joke drove me. When I took off the compression suit and removed the dressings, the betadine gauze was sticking slightly to the wound, but it didn’t look any worse. Unfortunately, it didn’t look any better either.
Maureen massaged me again (carefully around the wounds). I could feel straight away that my legs became more supple, less hard. As the day goes on, my legs start to feel hard and tight again. It’s not really painful, more of an unpleasant sensation. So that’s exactly when I need to start moving: walking or cycling motions in the air. I was already doing that instinctively, but it’s good to know I’m doing the right thing.
She also said something I hadn’t fully realised: wound fluid is still being produced, because under my skin it is basically one large wound. The fluid from the surgery itself has been drained by now, which is why I was wondering why everything still felt so tight and swollen with fluid. Yes, wound fluid… of course.
I had brought new gauze, but when I told Maureen about the ointment Joost had brought, she suggested doing it differently. I just covered the spots with gauze for now. At home, Ron and I applied the ointment to the compress and dressed the wounds. Only after that did I put the compression suit back on, so I only had to do that once. Much more comfortable.
This evening I walked along with Ron when he took Keira out. We walked a bit further, and it actually went perfectly fine. So I do want to try and start walking properly again more often. Walking with Keira still makes me a bit nervous, because sometimes in her enthusiasm she bumps into me. Still, I’m going to do it. Fear is a poor counsellor, and I don’t want to give in to it. I’d feel less uncertain if my skin would just heal again. The pain, the hardness, the discomfort and so on... I can handle that. Hopefully the ointment will make a difference soon. I asked Joost what kind of ointment it is: tetracycline zinc ointment.
No comments:
Post a Comment