Vandaag ben ik naar mijn groep op de Herstelacademie geweest. Zelf rijden durf ik nog niet aan, maar een van de groepsleden had aangeboden me op te pikken. Het was fijn om er weer uit te zijn, iets anders te zien dan de muren thuis. Ik heb netjes mijn benen omhoog gelegd en er werd thee voor me gehaald, zo lief! Natuurlijk hebben we het over de operatie en het herstel gehad, maar ook over veel meer andere dingen. Het deed me goed weer een van mijn normale dingen te doen. Eenmaal weer thuis was ik wel afgepeigerd. Moe maar voldaan.
Het lopen gaat steeds beter. Mijn benen zijn nog wel heel hard, dat voelt soms onprettig. Niet echt pijn, maar ook geen fijn gevoel. Toen ik het drukpak uittrok, was het gaasje goed blijven zitten. Er zat wel flink wat bloed in en de plek leek nóg wel groter. Tot mijn schrik zit op mijn andere been op dezelfde plek nu ook een stuk losse huid. Ik word er een beetje moedeloos van. We doen alles goed, maar toch wordt het erger…
Deze keer heeft Ron er een betadine-gaas opgelegd en daaroverheen een gewoon gaas. Op de het andere been in elk geval ook de plek afgedekt met gaas. Toch maar weer foto’s gemaakt en naar Joost gestuurd. Die was er ook mee aan. Mijn huid heeft een flinke opdonder gekregen en kan nog wat loslaten, maar ook dat komt weer goed. Hij heeft overlegd met Tineke, die ook bij mijn operatie was. Ze hebben een zalf voor me samengesteld en die kwam hij ’s avonds nog brengen met speciale verbanden! Daarmee zou het snel beter moeten gaan. Morgenochtend moet Ron werken en ik naar Maureen. Daarna gaan we het er meteen omheen doen.
Today I went to my group at the Herstelacademie (Recovery Academy). I’m not quite confident enough to drive myself yet, but one of the group members had offered to pick me up. It was so good to get out again and see something other than the walls at home. I kept my legs elevated properly and people even brought me tea, so kind! Of course we talked about the surgery and recovery, but also about many other things. It did me good to do one of my normal activities again. By the time I got home I was completely worn out; tired, but satisfied.
Walking is getting better and better. My legs are still very firm, which can feel uncomfortable at times. Not exactly painful, but not pleasant either. When I took off the compression suit, the gauze had stayed in place nicely. There was quite a lot of blood in it though, and the area looked even bigger. To my shock, the other leg now has a patch of loose skin in the same place as well. It’s making me feel rather disheartened. We’re doing everything right, and yet it still seems to be getting worse…
This time Ron applied a Betadine dressing with a regular gauze over it. On the other leg we at least covered the spot with gauze as well. We took photos again and sent them to Joost. He felt sorry for me. My skin has taken quite a blow and may still loosen a bit more, but it will heal again. He consulted with Tineke, who was also present during my surgery. They prepared an ointment for me, and he even came by in the evening to bring it along with special dressings! That should help things improve quickly. Tomorrow morning Ron has to work and I’m going to see Maureen. After that we’ll apply everything straight away.
No comments:
Post a Comment