Slapen gaat gelukkig weer steeds beter. Ik slaap door in plaats van steeds hazenslaapjes met veel wakker. Dat scheelt natuurlijk ook in de energie overdag. Door de chronische vermoeidheid ben ik gewend nooit echt uitgerust wakker te worden, maar rustig(er) slapen helpt een hoop.
Bij het verschonen van het drukpak zagen we, dat het wondje bij mijn knie groter was geworden. Toch teveel frictie in het pak waarschijnlijk. Dat is niet te vermijden rond de knie. We wisten even niet wat we ermee aan moesten: pleister op die plek gaat los, sterilon of betadine of niets… Ik werd er weer erg onzeker van. Het is natuurlijk geen vreselijke complicatie ofzo, maar ik wil ook niet dat het uitgroeit tot meer op zo’n plek. Wat is dan de beste manier?
Ik had Joost foto’s en een berichtje gestuurd, maar we besloten voor de zekerheid even de huisartsenpost te bellen. Na 40 minuten in de wacht bleek dat ook een wassen neus. Kort samengevat? “O, u heeft de ingreep bij een kliniek laten doen? Dan moet u daar wezen. Niet ons probleem.” Ook na uitleg dat het geen ziekenhuis is dat 24-7 open is, kwam er niet veel meer uit dan “spoelen en afdekken”. Ja, zover waren we zelf ook al. Ik was gewoon op zoek naar beter advies van iemand die verstand heeft van wondverzorging. Soms vraag je je oprecht af, waarom je elke maand zo’n groot bedrag aan zorgverzekeringspremie betaalt!
Ron heeft uiteindelijk het plekje afgedekt met een klein gaasje en daaroverheen een groter gaas, dat we voorzichtig vastgeplakt hebben. Dan het pak aangedaan. Dat lijkt te werken. Later appte Joost terug met ongeveer hetzelfde advies. We hadden er Betadine op kunnen doen, dus dat doen we dan de volgende verschoning. Het is niet warm op de plek, en ik voel me verder goed, dus zo zou het moeten lukken.
Ik had het wel ineens koud en ik was bekaf. Stress doet dat wel met je. Dus maar weer op de bank met een dekentje en rustig aan. Even bijkomen. Toen we schaatsen zaten te kijken (Winterspelen) begon het te sneeuwen, en het bleef liggen! Als je mij een beetje kent, weet je dat ik dan meteen opveer. Snééuw! Ik was van plan vanmiddag weer een stukje te lopen, maar dat zat er door alle stress niet meer in. Na het eten begon het toch te kriebelen… Blote voeten in de sneeuw heb ik deze keer maar even overgeslagen, maar ik móest gewoon naar buiten. En wat ben ik blij dat ik gegaan ben! Ik heb zo genoten! Dat zie je ook wel op de selfie die ik gemaakt heb.
Ron maakte de andere foto. Op het eerste gezicht een leuk kiekje van een blij ei in de sneeuw. Dat klopt ook helemaal, maar er is meer… Ik zie het spoor dat ik gelopen heb. Voorzichtige stapjes, schuifelend soms, maar vooral: links en rechts staan zo dicht bij elkaar! Ik heb helaas geen foto van oude sporen in de sneeuw, maar die liepen dus veel verder uit elkaar, noodgedwongen. En nu die foto… dat zijn dan weer de kersen op de taart, die veel goedmaken.
Sleep is thankfully getting better again. I’m sleeping through the night instead of those light, restless dozes with lots of waking. That makes such a difference to my energy during the day. Because of the chronic fatigue I’m used to never really waking up feeling rested, but sleeping more calmly (or at least calmer) helps a lot.
When we changed the compression suit, we saw that the little wound on my knee had become bigger. Probably too much friction from the garment. That’s hard to avoid around the knee. For a moment we didn’t quite know what to do: a plaster there won’t stay on, Sterilon or Betadine or nothing at all… It made me feel quite insecure again. It’s not a terrible complication or anything, but I also don’t want it to develop into something worse in such a tricky spot. So what is the best approach?
I had sent Joost some photos and a message, but just to be safe we decided to call the out-of-hours GP service. After 40 minutes on hold, that turned out to be a complete waste of time. In short? “Oh, you had the procedure done at a clinic? Then you need to contact them. Not our responsibility.” Even after explaining that it’s not a hospital that’s open 24/7, the advice didn’t go much further than “rinse it and cover it.” Well yes… we had already figured that much out ourselves. I was simply hoping for better advice from someone who actually understands wound care. Sometimes you genuinely wonder why you pay such a large amount in health insurance premiums every month!
In the end, Ron covered the spot with a small piece of gauze and then a larger one over it, which we gently taped in place. Then the garment went back on. That seems to be working. Later Joost messaged back with roughly the same advice. We could have used Betadine, so we’ll do that at the next change. The area isn’t warm and I feel fine otherwise, so it should be manageable like this.
I did suddenly feel very cold and completely exhausted though. Stress does that to you. So back onto the sofa with a blanket, taking it easy and recovering for a bit. Then, while we were watching the skating (Olympic Winter Games), it started to snow, and it actually settled! If you know me even a little, you know I perk up immediately when that happens. Snow! I had planned to go for another short walk this afternoon, but after all the stress that didn’t happen. After dinner though, I felt that familiar pull again… I skipped the barefoot-in-the-snow this time, but I simply had to go outside. And I’m so glad I did! I enjoyed it so much! You can see that in the selfie I took.
Ron took the other photo. At first glance it’s just a cheerful snapshot of a happy soul in the snow. That’s absolutely true, but there’s more. I can see the trail I walked. Careful steps, sometimes shuffling, but above all: my left and right footprints are so close together now. I don’t have a photo of my old tracks in the snow, but those were much further apart, out of necessity. And now this… those are the little cherries on top that make it so much worthwhile.
No comments:
Post a Comment