Vandaag heb ik bewust wat meer gedaan binnenshuis, meer bewogen, meer gelopen. Dat gaat best goed. Pijn heb ik niet echt. Mijn benen voelen wel zwaar en dik. Ik ben en blijf erg moe, maar daar kan ik wel mee omgaan (al irriteert het me ook mateloos af en toe). Vanavond ben ik voor het eerst alleen Keira uit gaan laten. Het ging gewoon prima qua benen, dus dat wil ik zo snel mogelijk zelf weer doen, als de energie mee wil werken.
Vanmiddag hebben we de kompressen weer verschoond. We hebben extra gehaald bij de apotheek, zodat we genoeg hebben voor beide plekken. Het was goed blijven zitten. Ik heb weer foto’s gemaakt. De aanblik is wel confronterend. Ik word er telkens verdrietig van. Wat een slagveld… Ik heb Joost weer foto’s gestuurd. Zijn eerste reactie was: “Ha Cora, het ziet er al heel goed uit gek genoeg!” Ik keek echt met verbazing naar mijn telefoon. Huh, echt..? Hij is inmiddels wel gewend aan mijn eerlijke reacties denk ik. Ik stuurde o.a. terug: “Qua 'beter' geloof ik je maar op je woord. Als ik er naar kijk, vraag ik me echt af hoe dit maanlandschap aan rimpels, bulten, groeven en vel ooit nog normale huid kan worden... Jullie hebben er verstand van, dus daar vertrouw ik op.” En zo voel ik het ook echt.
Wat ik wel besefte, is dat dit tijd nodig zal hebben om te helen. Dat betekent dat de volgende operatie moet wachten. Nu was ik sowieso niet van plan om te overhaasten, maar het hele traject zal flink wat tijd in beslag nemen. Mijn focus is op de tijd erna, op een leven zonder chronische pijn en mét mobiliteit. Soms is dat wel moeilijk, zeker als het voor mijn gevoel verder opschuift in de toekomst. Maarja, zowel Joost als Maureen hebben gezegd, dat dit de ergste/zwaarste van de operaties was, dus die heb ik dan maar alvast achter de rug! Terug kan en wil ik niet, dus… voorwaarts.
Today I consciously did a bit more around the house, moved more, walked more. That actually went quite well. I’m not really in pain. My legs do feel heavy and swollen. I am and remain very tired, but I can cope with that (although it frustrates me enormously at times). This evening I took Keira out on my own for the first time. My legs handled it perfectly fine, so I want to start doing that myself again as soon as possible, as long as my energy cooperates.
This afternoon we changed the dressings again. We picked up extra supplies from the pharmacy so we have enough for both areas. It had all stayed in place nicely. I took new photos. The sight of it is quite confronting. It makes me sad every time. What a battlefield… I sent Joost more photos. His first response was: “Hi Cora, it already looks very good, oddly enough!” I really looked at my phone in disbelief. Huh, really..? I think he’s quite used to my honest reactions by now. I replied, among other things: “As for it looking ‘better’, I’ll take your word for it. When I look at it, I honestly wonder how this moonscape of wrinkles, bumps, grooves and skin will ever become normal skin again… You’re the experts, so I trust you on that.” And that truly is how I feel.
What I did realise is that this is going to take time to heal. That means the next surgery will have to wait. I wasn’t planning to rush things anyway, but the whole process is going to take quite a while. My focus is on what comes after, on a life without chronic pain and with mobility. Sometimes that is difficult, especially when it feels like it keeps moving further into the future. But both Joost and Maureen have said that this was the worst / heaviest of the surgeries, so at least I have that one behind me now. I can’t and don’t want to go back, so… forward.
No comments:
Post a Comment