What a difference a day makes

 (English below)

Wat een nacht na een toch al niet zo geweldige dag gisteren. Helaas kwam alles dat ik met zoveel moeite binnen had gehouden er weer uit, mét de antibiotica. Ron was al naar boven en ik werd ineens helemaal niet lekker. Ik haalde nog net het toilet en een emmer. Helaas moest ik ‘m wakker bellen, want ik was zo slap als een vaatdoek. Daarna de laatste antibioticapil genomen en naar bed gegaan. Ik was best wel over mijn toeren en mijn hartslag werd maar niet rustig. Anders liggen, drukpak van boven los, even lopen, het hielp allemaal niets. Ik heb serieus overwogen 112 te bellen, maar uiteindelijk kreeg ik met meditatietechniek het weer enigszins onder controle. Wel weer in slaap gevallen, maar zooooo moe vanmorgen. 

Ron moest vandaag werken en ik heb me op de bank geïnstalleerd, want ik was nog steeds erg zwak. Ik heb mijn geplande Zoom-meeting afgezegd; ik zag mezelf nog niet zo lang voor de camera zitten. Toch voelde ik me heel langzaam wat beter. In mijn mail vond ik een prachtige wenskaartvideo van een lieve vriendin en over de post kreeg ik twee kaarten: van mijn collega’s van de Herstelacademie en van mijn linedance-vrienden. Dat kwam even lekker binnen. Ook via pb, whatsapp en social media veel steun. Echt super. 

Van Joost heb ik een hele fijne, uitgebreide mail terug gekregen. Hij waardeert mijn eerlijkheid juist en het lukte hem opnieuw me wat gerust te stellen. We doen het goed, ik doe het goed. Het is niet makkelijk, maar niets abnormaals, het komt goed. Hij had ook nog wat tips tegen de misselijkheid en die heb ik meteen geprobeerd. 

Ik heb er ongeveer de hele dag over gedaan om mijn reguliere medicijnen en een yoghurtje binnen te krijgen en te houden. Ik heb Joke gebeld, of ze zin had om langs te komen. Gewoon even mijn ei kwijt en gezelschap was zo fijn! Ze heeft ook nog wat boodschappen gedaan en de afwas. Thanks zus! Ik heb nog heel rustig een Wela bouillon gedronken en een stukje draadjesvlees gegeten. Eindelijk wat binnen. 

Ik heb nog een paar keer een paracetamol genomen, maar ik heb niet het idee dat dat iets had gedaan de afgelopen dagen, dus morgen probeer ik het zonder. Mocht het toch meer pijn gaan doen, dan neem ik gewoon weer. De pijn in mijn benen is nog steeds te doen. Het staat erg strak, dus ik denk niet dat al het vocht er al uit is. Dat is ook normaal, maar ik kijk er wel naar uit, dat dat wat minder wordt. Lopen is een beetje pijnlijk, maar gaat wel soepeler. Als ik me nou wat beter blijf voelen, wil ik wel een klein stukje buiten proberen. Ik ga maar mee in mijn gevoel, go with the flow.

What a night after yesterday, which wasn't a great day to begin with. Unfortunately, everything I had managed to keep down came back up, along with the antibiotics. Ron had already gone upstairs and I suddenly felt very ill. I just managed to get to the toilet and a bucket. Unfortunately, I had to call him to wake him up, because I was as weak as a dishcloth. Then I took the last antibiotic pill and went to bed. I was quite agitated and my heart rate wouldn't slow down. Lying in a different position, loosening my compression garment, walking around a bit, none of it helped. I seriously considered calling 112, but in the end I managed to get it somewhat under control with meditation techniques. I did fall asleep again, but I was sooooo tired this morning. 

Ron had to work today and I settled down on the sofa, because I was still very weak. I cancelled my planned Zoom meeting; I couldn't see myself sitting in front of the camera for that long. Still, I slowly started to feel a little better. In my email, I found a beautiful video greeting card from a dear friend, and I received two cards in the post: one from my colleagues at the Recovery Academy and one from my line dancing friends. That was really nice. I also received a lot of support via private messages, WhatsApp and social media. Really great. 

I received a very nice, detailed email from Joost. He appreciates my honesty and managed to reassure me again. We are doing well, I am doing well. It's not easy, but it's nothing unusual, it will be fine. He also had some tips for the nausea, which I tried right away. 

It took me almost the whole day to get my regular medication and a yoghurt in and keep it there. I called Joke to ask if she wanted to come over. I just needed to get things off my chest and some company was so nice! She also did some shopping and the washing up. Thanks, sis! I quietly drank some Wela broth and ate a piece of pulled beef. Finally, something inside me. 

I took a few more paracetamol, but I don't think it did anything over the past few days, so tomorrow I'll try without it. If it starts to hurt more, I'll just take some again. The pain in my legs is still bearable. It's very tight, so I don't think all the fluid is out yet. That's normal, but I'm looking forward to it getting better. Walking is a bit painful, but it's getting easier. If I continue to feel better, I want to try walking outside for a short distance. I'm just going with my feelings, going with the flow.