It's tough

 (English below)

Vandaag hebben we het drukpak weer uitgetrokken en ik heb voorzichtig de pleisters los gemaakt. Dat ging bij de meeste pleisters prima, alleen bij degenen middenin mijn bovenbeen ging het lastig en deed het echt pijn. Nu hebben we op de andere plekken weer eilandpleisters gedaan en op het midden twee gewone witte pleistertjes kruiselings over elkaar. Hopelijk gaat dat dan beter los. Lekken doe ik niet meer, maar voor de zekerheid gebruik ik nog wel matjes als ik zit. 

Eten gaat nog lastig. Hopelijk ligt dat aan de antibiotica, want dat is nog maar één pil. Ik eet zoveel mogelijk en na het eten even wat platter liggen helpt om het binnen te houden. Of zou het mentaal zijn, de stress? Het herstel is best wel zwaar. Qua pijn is het te doen, maar ik voel me zwak. Het mentale vlak komt er nog bij. Afhankelijk zijn terwijl ik zie dat Ron het zwaar heeft. De gedachte waar ik aan begonnen ben en wat er nog allemaal komt… De hele rollercoaster, poe. Echt waar, dat er ook mensen zijn, die deze ellende doorstaan alleen maar om móóiere benen te krijgen? Ik snap er niets van. 

Ik zie wel dat mijn benen wat beter gaan en dat de groeven en plooien iets minder zijn, maar ik vind het echt nog lastig om te geloven dat dat bij zal trekken. Misschien wil ik teveel te snel hoor. Ik heb immers geen idee wat ik kan verwachten, of hoe het zou kunnen gaan. Ik begrijp dat herstel voor iedereen anders is, maar we hebben best wel veel vragen: wat is normaal, wat ligt binnen de marge, wanneer trek ik aan de bel. Doen we het goed? De pijn gaat nog, maar mijn benen zijn heel erg gevoelig en het drukpak trekt eraan als ik beweeg. Ik weet niet of ik hierdoorheen moet, of dat het juist een waarschuwing is om rustig aan te doen. Kan ik ook te weinig bewegen of té voorzichtig zijn? Ik doe mijn best hoor, maar eerlijk gezegd mis ik wat meer info omtrent de nazorg, wat wel en niet goed is, en hoe nu verder. Al hebben we wel allerlei info gehad hoor. Misschien ben ik veel te onzeker. Daarom heb ik besloten Joost een mail te sturen en het voor te leggen. Ook dat vind ik weer eng, maar eerlijk duurt het langst. Van me afschrijven hielp al een beetje in elk geval! Dat doe ik hier nog een keer op een andere manier.

---------------------------------------------------------------------------

Today we took off the compression suit again and I carefully removed the plasters. That went fine with most of the plasters, but the ones in the middle of my thigh were difficult and really hurt. Now we have put island plasters on the other areas and two regular white plasters criss-crossed over each other in the middle. Hopefully that will make them easier to remove. I'm not leaking anymore, but to be on the safe side, I still use pads when I'm sitting down. 

Eating is still difficult. Hopefully that's because of the antibiotics, because there's only one pill left. I eat as much as possible and lying down flat for a while after eating helps me keep it down. Or could it be mental, the stress? The recovery is quite tough. In terms of pain, it's bearable, but I feel weak. Then there's the mental aspect. Being dependent while I see that Ron is having a hard time. The thought of what I've started and what's still to come... The whole rollercoaster, phew. Really, are there people who go through this misery just to get prettier legs? I don't understand it. 

I can see that my legs are getting somewhat better and that the grooves and folds are slightly less noticeable, but I still find it really hard to believe that it will improve. Maybe I want too much too soon. After all, I have no idea what to expect or how it might go. I understand that recovery is different for everyone, but we do have quite a few questions: what is normal, what is within the margin, when should I raise the alarm? Are we doing it right? The pain is bearable, but my legs are very sensitive and the compression suit pulls when I move. I don't know if I should push through this, or if it's a warning to take it slow. Can I move too little or be too cautious? I'm doing my best, but to be honest, I'd like more information about aftercare, what is and isn't good, and how to proceed. We have been given all kinds of information, though. Maybe I'm just too uncertain. That's why I decided to send Joost an email and ask him about it. I find that scary too, but honesty is the best policy. Writing it down helped a little, at least! I do it again here in a different way.