Verschoond, alle wondjes zijn dicht dus geen pleisters meer. Het bont-en-blauw wordt langzaam paars-met-geel. Heerlijk even luchten. We hebben weer foto’s gemaakt en als ik vergelijk zie ik wel verschil. Het voelt alleen nog steeds erg strak en trekkerig, maar dat is het totaal, niet de wondjes. Het pak ben ik wel beu, maar dat moet voorlopig nog even. Het dragen valt mee nu ik niet misselijk meer ben, maar aan- en uittrekken is zo’n gedoe.
Ik ben nog zo moe… Dat zal ook wel normaal zijn, het was nogal een aanslag op mijn lijf, zeker als er daarna ook nog weinig tot geen voedingsstoffen binnenkomen. Toch probeer ik steeds wat meer te doen. Iets meer lopen, even aan mijn bureau zitten, beetje rekken-strekken. Ik zou graag meer in huis doen, maar dat red ik helaas niet. Mentaal maakt dat het wel lastiger.
Vandaag heb ik voor het eerst sinds de ingreep een normale maaltijd binnen gekregen en gehouden. Ron had spinazie gemaakt met 2 eitjes en wat kleine gehaktballen. Het smaakte zowaar, heerlijk. Ik voelde het wel meteen opboeren, dus ben ik rustig heen en weer gelopen om het te laten zakken. Ik had vandaag even een kleine wandeling buiten willen proberen, maar dat kwam er helaas niet van. Ik mis buiten. Vanavond was er linedance, maar dat gaat natuurlijk nog niet.
Morgen de eerste afspraak post-op met de oedeemtherapeute. Ik vraag me af of ze iets kan doen, maar dat zie ik wel. Haar dochter heeft de operaties ook gehad, dus ze weet er ook via persoonlijke ervaring meer van. En vlak voor mijn intake heeft ze een dag meegelopen bij Joost. Dus alle vertrouwen. Ron brengt me en ik zie het wel.
 |
| © Wat eet EEF? |
Changed and cleaned, all the little wounds are closed now, so no more plasters. The bruising is slowly shifting from blue to purple and yellow. It feels wonderful to let everything breathe for a bit. We’ve taken new photos again, and when I compare them I can definitely see a difference. It still feels very tight and pulling, but that’s overall tension rather than the wounds themselves. I’m quite fed up with the compression garment, but that will have to stay for a while longer. Wearing it is manageable now that I’m no longer nauseous, but putting it on and taking it off is such a hassle.
I am still so tired… which is probably completely normal, as it has all been quite an assault on my body, especially when hardly any nutrients were going in afterwards. Still, I’m trying to do a little bit more each day. Walking a bit more, sitting at my desk for a while, some gentle stretching. I would love to do more around the house, but I simply can’t manage that yet. Mentally, that does make it harder.
Today, for the first time since the procedure, I managed to eat and keep down a proper meal. Ron made spinach with two eggs and some small meatballs. I really enjoyed it! Afterwards it started to come back up straight away, so I walked back and forth calmly to help it settle. I had hoped to try a short walk outside today, but unfortunately that didn’t happen. I really miss being outdoors.
There was line dancing this evening, but of course that’s not possible yet.
Tomorrow is my first post-op appointment with the physio therapist. I’m curious whether she’ll be able to do anything yet, but we’ll see. Her daughter has had the same surgeries, so she also understands it from personal experience. And, just before my intake she spent a day shadowing Joost. She is good, I trust her. Ron will take me there, and I’ll just see how it goes.
No comments:
Post a Comment