Poe, herstellen is topsport... Vandaag hebben we alle verbanden en matjes eraf gehaald, schoongemaakt en alleen voorzichtig een pleister op de wondjes geplakt. Het ziet er nog steeds niet uit (wel al iets beter), maar kijk eens in het drukpak... Dat trekt natuurlijk mooi strak, maar dan nog. Ik herken mijn eigen benen niet; het is heel raar om die kwab bij mijn knie niet te zien.. Ik heb gewoon een potje zitten janken. Het doet verrekte zeer, maar wow… Laat dit dan een belofte zijn van hoe het eruit gaat zien als alles hersteld is. Ik kan nauwelijks wachten.
Phew,
recovery is a top-level sport... Today we removed all the bandages and mats,
cleaned everything and carefully applied a plaster to the wounds. It still
doesn't look great (though it is slightly better), but look in the compression
suit... Of course, that pulls nice and tight, but even so. I don't recognise my own legs; it's very strange not
to see that lump of fat near my knee... I just sat there crying. It hurts like
hell, but wow... Let this be a promise of what it will look like when
everything has healed. I can hardly wait.
No comments:
Post a Comment