Het was een vermoeiende nacht. Ik heb wel geslapen, maar
ben veel wakker geweest. Soms om even te bewegen, vaak om te plassen.
Vandaag mochten de verbanden ervan af.
We zijn naar Joke
gereden, omdat die een ruime douche heeft. Ze heeft een logeerbed neergelegd en
daarop hebben we de broek uitgetrokken en de verbanden eraf gehaald. Ik werd
direct licht in mijn hoofd, dus moest even bijkomen met een dextro. Ik ben echt
bont en blauw; het ziet er niet uit. Alles eraf was fijn, vooral de strakke
verbanden, maar het deed ook zeer. Ron heeft de achterkant voorzichtig
schoongespoeld en ik heb op een douchezitje de voor- en binnenkant gedaan. Toen
was ik bekaf en ben ik gaan liggen met een dekentje over me heen.
Joke had ondertussen het drukpak gewassen. Toen het weer
een beetje ging, moesten er eerst een soort luiers omheen en daarna weer
absorptiematjes. Gelukkig geen strak verband meer, maar wat een ellende..!
Staand zakte het af en liggend bleef het niet zitten. Met veel gehannes en wat
gevloek is het uiteindelijk soort van gelukt. Superfijn dat Joke kon helpen,
want met z’n tweetjes had het nog lastiger geweest.
Ik had Joost een berichtje gestuurd met een foto hoe het
er zonder verband uitzag. Ik vroeg me echt af of dit ooit nog goedkomt en dat
heb ik er ook bijgezet. Gewoon maar eerlijk. Hij reageerde vrij vlot: “Dat ziet
er voor nu heel heftig uit, maar dit gaat goedkomen! Ik ben blij dat de huid al
goed aan het samentrekken is! Er is superveel vet weggehaald, dus daarom zal de
opruimreactie ook best uitgebreid zijn. Stuur gerust foto's om te laten zien
hoe het gaat!” Ik zie niet wat hij ziet, maar hij zal het beter weten dan ik,
dus toen was ik wel een beetje gerustgesteld.
Eenmaal weer thuis was ik bek- en bekaf. Dus maar weer op
de bank geïnstalleerd en de Olympische Spelen gekeken. Ik werd niet lekker,
beetje misselijk en veel boeren. Misschien de antibiotica, of gewoon de stress
en de vermoeidheid. Ik ben een paar keer in slaap gesukkeld. Lopen gaat op zich
best redelijk, al schuifelend, maar overeind komen en gaan zitten is best
pijnlijk. Ik lek nog steeds flink, maar al niet zo erg meer als gisteren. Vandaag
nog 1x een plaspil. Ik ben blij met mijn plastuit, want dan hoeft de broek niet
helemaal naar beneden. Er zit een open kruis in en daaroverheen heb ik een
onderbroek met Tena. Wel heb ik ontdekt dat ik direct moet gaan plassen als ik iets
voel… door schade en schande dus, want alles lag naast de pot. Oeps. Ron heeft
het opgeruimd. Die werkt zo hard om voor me te zorgen; hij is ook bekaf.
Straks
maar weer een beetje bijtijds naar bed en hopen dat ik wat langer kan slapen.
 |
| Keira and Bastet are keeping me company |
It was an exhausting night. I did sleep, but I was up a lot. Sometimes to move around,
often to pee.
Today, the bandages came off.
We drove to Joke's house because she has a spacious
shower. She set up a guest bed and we took off the pressure suit and removed
the bandages. I immediately felt light-headed, so I had to recover with some
dextrose. I am really bruised and battered; it doesn't look good. It was nice
to have everything off, especially the tight bandages, but it also hurt. Ron
carefully rinsed the back and I did the front and inside on a shower seat. Then
I was exhausted and lay down with a blanket over me.
In the
meantime, Joke had washed the pressure suit. When I was feeling a bit better,
we first had to put some kind of diapers around it and then absorbent pads
again. Fortunately, no more tight bandages, but what a nightmare. It slipped
down when I was standing and didn't stay in place when I was lying down. With a
lot of fiddling and some swearing, we finally managed to get it right. It was
great that Joke was able to help, because it would have been even more
difficult with just the two of us.
I had sent Joost a message with a photo of what it looked like without the bandages.
I really wondered if this would ever be okay, and I mentioned that too. Just
being honest. He responded fairly quickly: "That looks pretty intense
right now, but it's going to be fine! I'm glad the skin is already contracting
well! A lot of fat has been removed, so the healing process will be quite
extensive. Feel free to send photos to show how it's going!" I can't see
what he sees, but he knows better than I do, so that reassured me a bit.
Once we got home, I was exhausted. So I settled down on the sofa and watched the
Olympics. I started to feel unwell, a bit nauseous and burping a lot. Maybe it
was the antibiotics, or just the stress and fatigue. I dozed off a few times.
Walking is going reasonably well, shuffling along, but getting up and sitting
down is rather painful. I'm still leaking quite a bit, but not as badly as
yesterday. The last diuretic tablet today. I'm glad I have my urinal, because
that means I don't have to pull the pressure suit all the way down. It has an
open crotch and I wear Tena underpants over it. I have discovered that I have
to go to the toilet immediately when I feel something... through trial and
error, because everything ended up next to the pot. Oops. Ron cleaned it up. He
works so hard to take care of me; he's exhausted too.
I'll go to bed a little
earlier tonight and hope I can sleep a little longer.
No comments:
Post a Comment